Het leven van de succesvolle driesterrenchef Victor Werner (62) staat volledig in het teken van de gastronomie; alleen perfectie is voor hem goed genoeg. Maar aan Victors succes kleeft een verleden. Toen hij twaalf was, verloor hij zijn vader bij de ramp in de champignongroeve van Roosburg. Het doorgedreven perfectionisme van de chef is een manier om het verleden te vergeten. Tot op een dag zijn zus Louise overlijdt en dat verleden weer opborrelt. Mise en place is een ode aan de kunsten van een meesterchef en een pleidooi voor culinair genot. Het is bovenal een verhaal over de meedogenloze invloed die geheimen en herinneringen kunnen hebben op een mensenleven.
Citaat : “Ik heb Louise in geen tijden meer gezien. En zoals dat gaat met naaste familieleden die zo nodig moeten overlijden tijdens de lange periodes dat je hen niet ziet : ik maak mezelf het ene verwijt na het andere.”
“Af en toe heb ik Louise bezocht. Lang geleden, en bijna altijd tussen Kerstmis en Nieuwjaar, tijdens de dagen waarop het plichtsbesef tussen bloedverwanten zijn hoogtepunt bereikt.”
“Pa zou nooit gewild hebben dat zijn jongste zoon zijn dagen achter fornuizen doorbracht. Koken is voor dienstmeiden. En Michelin is een bandenfabriek.”
Een heel mooi boek, het eerste dat ik las van Margot Vanderstraeten over een champignonkweker en zijn vrouw en hun 4 kinderen. Het verhaal wordt verteld door de jongste zoon die topkok is. Het is vlot geschreven met een flinke dosis cynisme. Mooi taalgebruik -de beschrijvingen van eten deden me soms watertanden. Het overlijden van zijn jongste zus vormt de aanleiding om in het verleden te duiken en ware toedracht van het overlijden van hun vader te ontdekken. Een boek over een geheim, misleiding, zich schuldig voelen en hoe dit een leven kan bepalen. Een aanrader !
Nadat ik Mazzeltov van deze schrijfster las, wilde ik meer lezen van haar. Ook nu nodigde het boek uit om steeds maar verder te lezen door de fijne schrijfstijl van deze auteur. De spanning wordt doorheen de hoofdstukken mooi opgebouwd ... het einde vond ik een beetje sec en een beetje teleurstellend. Misschien kwam dat doordat de verwachtingen intussen (te) hoog gespannen waren. Ook het alternatieve einde op de website kon me niet echt bekoren. Maar ik ben en blijf helemaal fan van de schrijfstijl ... op naar haar volgende boek. Aanrader
Een lezenswaardig boek, het houdt de lezer in spanning. Er komt echter geen echt einde aan. Dat einde zou je op de webstek van de schrijfster moeten zoeken. Zoiets doe je niet. Zoals je die titels ook een veel te groot font geeft: ook dat doe je niet. Een schoonheidsfout in een boek dat van perfectie het onderwerp maakt.
‘Mise en place’ van Margot Vanderstraeten is een goed boek. Het is één van die vele boeken die bij de uitstrooiing van mijn as een klavertje drie op mijn stoffelijk overschot zullen gooien. Ze kijken dan elkaar aan en zeggen: het was een goede lezer, maar een klavertje vier, neen dat verdient hij niet.
Hoe overleef je schuldgevoel? Kan je uit een diep trauma een grote drijfveer halen voor de rest van je leven? de hoofdpersoon in het boek alvast wel. Spitsvondige plottwist, en ook een extra digitaal alternatief einde. Leest vlot!
Hoe een mens gevormd kan worden door zijn verleden. Goed geschreven contextueel bekeken boek. Bijzondere personages. Leest vlot en makkelijk. Dat zijn we gewoon van Margot Vanderstraeten.
Ik heb een gedrukte versie. Een cadeau van Margot. Daarom heeft het boek een plaats van eer op mijn boekenkast. En ik gebruik Mise En Plas in mijn dagelijkse leven.
Amai.. Aangrijpend zeg... Vergeet zeker niet het alternatieve einde te lezen op de website die op de laatste pagina van het boek wordt aangehaald. Dit boek is een aanrader.