Trata la historia de una mentira dicha casi sin querer. O, mejor dicho, de un deseo tan poderoso que para sobrevivir hubo de tomar la forma de la mentira. Aborda la pasión que sintió un estibador de cincuenta y dos años, por una joven camarera del famoso trasatlántico.
Didier Decoin is a French screenwriter and author. He began his career as a newspaper journalist at France Soir, Le Figaro and VOD, and radio Europe 1. At the same time he started writing. While continuing his writing, he became writer in film and television (and adapted scripts for television as the major TV films Les Misérables, The Count of Monte Cristo, Balzac and Napoleon). In 1995 he became the Secretary of the Académie Goncourt.
"Se preguntó cómo se las arreglaban los escritores para comunicar sus impresiones. Quizá también escribían la verdad y por esa razón sus libros eran tan hermosos. Alguna cosa en ellos, las palabras precisas, los verbos sencillos decían a la gente: "A ustedes les cuesta creerlo, y sin embargo todo ocurre como está escrito: el cielo es verde sobre Southampton, y eso es todo."
Admiración y estupor, revelación es lo que sacude en nosotros esta novela, de aquel año previo a La Gran guerra (conmovedor esa fugaz referencia a Jaurès), de aquel suceso tan famoso. Horty (de quien no llegamos a saber el nombre, y nada parecido a Olivier Martínez), estibador de cincuenta y dos años y Marie Diotret, camarera de primera clase tienen un encuentro fugaz, reminiscente de aquellos dramas en blanco y negro, que cambiará sus vidas para siempre.
Horty, doliente por la pérdida, "para no soñar" más, relata por las tabernas, por los teatros, aquella única noche de esplendoroso amor en la noche previa a la partida del trasatlántico. Como en trance, elevando al público al éxtasis y al arrobo, desenraizándole de su vida anterior.
Una historia sencilla, contenida y sin alardes, con ese estilo de Decoin (de quien ya había disfrutado su La oficina de parques y jardines) de párrafos breves, impresionista sí por ello entendemos describir con dos pinceladas a medio rematar un lugar, un sentimiento del modo más certero y más sorprendente, tan atinado que descubres como en un relámpago un matiz nuevo, una ola más que nos sumerge en este mar que llamamos Vida.
Nota: soy tal vez muy parcial con Bigas Luna; la película también me gusta muchísimo.
"Él alineaba palabras como si hablara sin aliento, igual que un moribundo que no tiene tiempo para ocuparse de la gramática; como un pobre hombre a quien aún le queda algo esencial que transmitir y para ello emplea las palabras más sencillas porque esas son las que afloran a su boca."
"Comprendía ahora, ensordecido, que había vivido cincuenta y dos años para ese único instante que lo justificaba todo. En adelante, pasará lo que pasase, volvería a descender la pendiente. Sin amargura, llevando consigo para siempre el recuerdo del segundo deslumbrante en el que la respiración de Marie había acariciado su rostro."
"Como tantos seres engañados en una pobre vida repetitiva y sin grandeza, había comprendido desde tiempo atrás que lo único insostenible es la verdad."
"ahí estaba el hombre completo, no el hombre Horty, sino el hombre en general, aquel que no podía evitar, allí donde no encontraba más que soledad, amargura y vacío, crear un kraken, un aire de piano o una hermosa muchacha de la que pretendía ser su amante."
"Y sin embargo, esa historia no era gran cosa, observaron los periodistas; no testimoniaba un pensamiento original, no enseñaba nada, no sintetizan nada, no anunciaba ninguna cosa nueva. Además, se podía vivir sin escucharla, pero por el hecho de haberla escuchado se viviría de un modo diferente durante tanto tiempo como se la recordase."
"-Horty es un hombre sin complicaciones, porque le gusta la vida. Es como los animales, no sabe que va a morir. Cuando esto suceda, si estoy presente, no me mirará con terror a los ojos. Tendrá una expresión de asombro. Así me mira cuando goza."
"Todo lo que hay en nuestra casa ha vivido. Hermosas vidas, algunas veces."
"Una palabra como porvenir, ¿tendría el poder de arrancarles algo distinto a esa pequeña vibración contenida, aparentemente sin cimas ni abismos, que llamaban "vida"? Todos iban a entrar ahora en el invierno sin otro horizonte que salir de él y aún así sin hacer nada para lograrlo, aceptando la desaparición del sol como aceptaban todo lo demás."
"Pronto iba a hacer ya tres años que vivía allí. Aïcha había convertido el altillo en una especie de nido, almacenando un montón de cosas menudas y ligeras que generalmente sólo recogen los pájaros. Coleccionaba granos silvestres, huesos de jibia, pedazos de cáñamo, bolitas de cera que raspaba con las uñas del cuello de las velas. Vivía en un mundo gris y pajizo de donde emanaba, por fuerza, un olor a pajarillos, cálido y un poco fétido".
El tercer libro que he leído este año. Se trata de una lectura algo complicada. Elegí este libro porque mi marido es amante de todo lo relacionado con el Titanic, desde la película de James Cameron hasta cualquier otra cosa relacionada. Y queriendo leer algo que pudiéramos comentar elegí esta novela que en teoría sonaba excelente: una novela de romance con una camarera del famoso transatlántico como personaje principal. Pero entré a este libro sabiendo poco y nada de él y eso me hizo encontrarme con una historia totalmente diferente a lo que esperaba; yo buscaba una novela sobre el amor y el Titanic y me encontré con una novela con poco amor y poco Titanic. La historia en sí va acerca de Horty, un estibador francés que gana un concurso cuyo premio es un viaje para ver la partida del Titanic. En el viaje Horty coincide con Marie, una joven camarera del Titanic con la que tendrá una noche que cambiará su vida. Lo primero que debo destacar es que la narración de la novela no es mala. La forma en que el autor utiliza las palabras para contar una historia que a ratos podría pasar por lo más mundano y lo convierte en algo bello sí que es destacable. Hubo muchas veces en que leí parrafos y me detenía a reelerlos solo por lo bonitos que sonaban. El problema es que más allá de mi decepción inicial al no encontrarme con la historia que esperaba, la novela es aburrida. Los personajes no caen bien: Horty, Zoé, Marie, Zeppe, y otro montón de personajes menores, ninguno es demasiado entretenido ni se le da demasiada profundización como para generar un vinculo o empatía con ellos. Y como las cosas que pasan en la novela no son demasiado entretenidas tampoco es que uno pase página solo para saber que les depara el destino. La historia se resume en un hombre que compartió una noche con una mujer, se obsesionó con ella y empezó a inventar mentiras acerca de su noche que lo volvieron una especie de "mini-celebridad" para luego tener un desenlace de lo menos satisfactorio. Esa clase de finales que te dejan a tu imaginación el final del protagonista pero te dan ciertas pistas contradictorias, por lo que no puedes llegar a nada en limpio. No esperaba encontrarme con una novela que volviera aburrido la historia del Titanic, pero esta novela sí que lo consigue. A pesar de la narración amena y a veces hermosa, la historia deja mucho que desear. En vez de ser una crítica a la idealización o una visión de una pasión tan grande que parte de una mentira, fue más la historia de un tipo obsesionado con una mujer que apenas conoció y que coincidentemente era pasajera del famoso barco de lo sueños.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Didier Decoin-Camerista de pe Titanic ⭐️⭐️⭐️⭐️Camerista de pe Titanic
Bună dragilor,azi o să vă vorbesc despre această minunată carte pe care am găsit-o întâmplător într-un anticariat,poate că din cauză că sunt un mare fan a tot ce este legat de istoria Titanicului sau poate de vină a fost coperta acestei cărți,dar ceva mi-a atras atenția și ma făcut să cumpăr această carte si pot spune că a fost cea mai bună alegere.
Povestea începe cu Horty,un docher dintr-un mic port francez care după ce participă la o întrecere marinărească,primește drept premiu o călătorie la Southampton pentru a asista la lansarea Titanicului. Viata lui Horty se schimbă cand doamna Chancellor patroana hotelului Rada Spithead bate la ușa lui și îl roagă s-o primească si pe Marie în cameră cu el deoarece toate hotelurile din oraș sunt ocupate pâna la refuz și Marie trebuie să se odihnească pentru că maine trebuie să se îmbarce pe Titanic deoarece este cameristă acolo. După o noapte petrecută împreună cu Marie și după ce Horty se întoarce în micul port francez și realizează că s-a îndrăgostit de Marie, dar află că Titanicul s-a scufundat și tot ce ia rămas în urma nopții petrecute cu Marie, îi mai leagă doar o poveste și o poză se decide că lumea trebuie să afle povestea cameristei de pe Titanic,și de acolo viață lui Horty o ia razna. Dar oare Marie chiar a murit în urma scufundării Titanicului sau cei doi se vor reîntâlni?
În final pot spune că scufundarea Titanicului a marcat o lume întreaga și chiar dacă nu am trăit acea zi, la mai bine de un secol încă se vorbește despre acea tristă noapte în care mai bine de 1500 de persoane și-au pierdut viața. Așa ca de final pot spune că vă recomand această minunată carte și să mă rog ca nopți precum cea din 15 aprilie 1912 să nu mai existe. Lectură plăcută vă doresc prieteni!❤️❤️❤️❤️❤️ #carte #cartecadeau #carte #cărți #carturesti #catsofinstagram #cititorpasionat #carteadinmanamea #carturestitimisoara #citescdeciexist #cititulnuingrasa #cititor #citescinoriceanotimp #cititoare #citim #carturestiandfriends #citescdecisuntsexy #cititoridinbrasov #cititoridinmoldova #christmas #biblioteca #bookstagramfeature #book #bookstagramromania #humanitas #booklover #bookstagrammer #cernobîl #istorie #DidierDecoin
Me ha sorprendido el libro para bien , empezó bastante regulero pero se fue animando .Para mi eta dividido en tres partes ,la primera cuando Horty se encuentra con una chica que va al puerto a trabajar en el titanic de camarera sustituyendo a una amiga y todas las aventuras que les pasa , la segunda es cuando Horty se entera del hundimiento y lo que siente por la perdida de la chica y recorre circos y teatros contando su historia y la ultima parte que es la mejor y hasta aquí puedo contar ...........
This entire review has been hidden because of spoilers.
C’est sombre et vivifiant à la fois. Je n’ai aimé que les personnages principaux, pas les autres. Tout ce qui a trait au Titanic est impressionnant, mais je n’ai pas plus accroché que ça. Mais comme précisé en 4eme de couv, c’est le genre de roman qu’on ne peut pas lâcher une fois qu’on l’a commencé.
Sulla quarta di copertina della versione italiana, edizioni Marsilio, questo libro è presentato con la frase: "una storia d'amore indimenticabile". Per quanto mi riguarda, l'unica cosa indimenticabile è il pensiero dei soldi che ho speso per leggerlo. Pessimo.