In een nacht, in de beslotenheid van een Amsterdamse peeskamer, vertelt Thomas, een librettist, zijn verhaal aan een prostituee. Hij rouwt om de dood van de fijngevoelige pianiste Judith, de enige vrouw in zijn leven die hem raakte maar die getrouwd bleek te zijn. Hij kijkt terug op hun platonische liefde. Nu, na haar dood, lijkt ze als dolende ziel dichterbij dan ooit en heeft hij lijfelijke, erotische ontmoetingen met haar waarmee hij zich geen raad weet. De enige persoon die Thomas kan helpen een weg te vinden uit zijn obsessieve liefde voor Judith is uitgerekend haar echtgenoot Egbert, die hij nooit kon uitstaan. Hij is de enige die inzicht kan verschaffen in de ongenaakbare vrouw die hij adoreerde en die zijn muze tot een echt mens kan maken.
Susan Smit (1974) groeide op in Noordwijk en werkte tien jaar als fotomodel in binnen- en buitenland. Op haar zesentwintigste studeerde ze af in Culturele Studies, met als hoofdvak Nederlandse Taal- en Letterkunde, aan de Universiteit van Amsterdam. Ze woont met haar kinderen Linde en Goof in Amsterdam en is getrouwd met journalist Onno Aerden. Ze beschouwt spiritualiteit en literatuur als haar grootste passies. Toen ze in 2000 een artikel schreef over moderne heksen werd ze gegrepen door het fenomeen. In het jaar dat volgde, deed ze research naar de geschiedenis van deze eeuwenoude religie, stortte zich in rituelen en leerde werken met magie en kruiden. Uiteindelijk liet ze zich inwijden als heks. Over haar ervaringen schreef ze het boek Heks. Een magische reis door de westerse spiritualiteit, dat in 2001 uitkwam.
Wat een vervelend, moralistisch boek vond ik dit. De verteller, de ik-figuur Thomas is in rouw nadat zijn muze is overleden. Het hele, gelukkig korte boek door, krijg je de stortvloed van zijn klaagzang te verwerken, of je het wil of niet. Het was aan een stuk 'zenden, zenden'. Uiterst vermoeiend. Het is een monoloog van een vlak figuur, die ik als lezer totaal niet wilde leren kennen. Ook de andere twee personages komen m.i. niet uit de verf. In het boek zijn best wat mooie zinnen geschreven. Ik ben ze helaas, meteen weer vergeten.
Ik had al een aantal hoofdstukken gelezen van dit boek in 'Zoals jij bemint'. Veel mensen vinden het boek weinig om het lijf hebben, maar ik vind de stijl van schrijven prachtig en oprecht. En ik weet zeker; ik ben Judith, in karakter alleen. Zoals de buitenwereld haar ziet, maar ook zoals haar man haar ziet. Ik, en zo velen met mij.