Ύλη δάσους

by Παύλος Μάτεσις

Περιέχει τα διηγήματα:
"Ένοικος" (α' έκδοση: "Η λέξη", 1983), "Ανδρομέδα" (α' έκδοση: "Διηγήματα", Κέδρος, 1978), "Αλυπία" (Κέδρος, 1978), "Αποτομή" (Κέδρος, 1978), Λίνδος" (Κέδρος, 1978), "Το ηλιοτρόπιο" (Κέδρος, 1978), "Η μετάληψη" (Κέδρος, 1978), "Δωρεά" (α' έκδοση: "Παρά δήμον ονείρων", Καστανιώτης, 1991), "Ο Ευαγγελισμός" ("Η λέξη", 1984), "Ύλη δάσους", "Φόνοι σπανίων γεύσεων", "Για ώρα ανάγκης" (δημοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά).

80 pages, Paperback

First published January 1, 1992

About the author

Ο Παύλος Μάτεσις (English & Deutsch: Pavlos Matesis; Français: Pavlos Matessis) γεννήθηκε το 1933 στο χωριό Δίβρη, στην Πελοπόννησο. Μέχρι τα 19 του έζησε σε πολλές επαρχιακές πόλεις. Σπούδασε θέατρο (πτυχίο ηθοποιού), μουσική (πτυχίο βιολιού), ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά). Δίδαξε υποκριτική (1863-64) στη σχολή Σταυράκου. Διετέλεσε βοηθός - δραματουργός στο Εθνικό Θέατρο, 1971-1973. Έμεινε στο Λονδίνο καθόλη τη διάρκεια του 1969. Έγραψε και σκηνοθέτησε 2 τηλεοπτικές σειρές (ΥΕΝΕΔ 1974-6) και έχει γράψει κείμενα για Floor Show. Η πρώτη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα ήταν το 1967 με το θεατρικό έργο "Η τελετή" (θέατρο Ν. Ιωνίας 1967 και Εθνικό Θέατρο 1969) Τα 11 από τα 13 θεατρικά έργα του είναι κυρίως παιγμένα από το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του "Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος" παίχτηκε στην Αθήνα και στο Βελιγράδι.
Βραβεία - Διακρίσεις:
1. Διάκριση στο διαγωνισμό μονόπρακτων του θεατρικού οργανισμού "12 Αυλαία" (1964) για το μονόπρακτο "Ο σταθμός".
2. Κρατικό βραβείο θεάτρου 1966 για το έργο "Η τελετή".
3. Έπαθλο "Κάρολος Κουν"-Πόλις των Αθηνών 1989 για το καλύτερο ελληνικό έργο της χρονιάς ("Περιποιητής φυτών").
4. Βραβείο Ελληνόφωνων Κάτω Ιταλίας (1998) για το μυθιστόρημα του "Η μητέρα του σκύλου".
5 . Μέγα Βραβείο Κριτικών θεάτρου έτους 2000.
6. Βραβείο Acerbi (2002) για το μυθιστόρημα "Η μητέρα του σκύλου".
Έχει μεταφράσει στα ελληνικά: Mrojek, Ben Johnson, Roger Vitrac, Harold Pinter, Henrik Ibsen, Sean O' Casey, Fernando Arrabal, Joe Orton, Antonin Artaud, Margaret Atwood, Map. Macdonald, William Shakespeare, Beaumarchais, Stendhal, Alain Fournier, Στρατή Χαβιαρά, Alba Ambert, Peter Ackroyd, William Faulkner και στα νέα ελληνικά τα έργα του Αριστοφάνη: "Ειρήνη", "Πλούτος", "Βάτραχοι", "Νεφέλαι", "Όρνιθες", "Αχαρνής", "Θεσμοφοριάζουσαι", "Λυσιστράτη".
Έχει γράψει τα βιβλία: Ο παλαιός των ημερών, Πάντα καλά, Η μητέρα του σκύλου, Graffito, Αλδεβαράν, 9 διηγήματα πολιτικής φαντασίας, Ύλη δάσους, Περιποιητής φυτών, Έκθεσις ιδεών, Αφροδίτη, Η μητέρα του σκύλου, Μύρτος, Σκοτεινός οδηγός.

Reviews

[Dimitris · Rating 1 out of 5]

Κοιτάξτε να δείτε. Δεν έχω πρόβλημα με την σουρρεαλιστική λογοτεχνία καθ΄εαυτή. Κι η σουρρεαλιστική ζωγραφική μού αρέσει. Στη σουρρεάλ Ελλάδα ζούμε εξάλλου, το απέραντο φρενοκομείο, που έλεγε κι ένας «Εθνάρχης» κάποτε. Έχουμε ζήσει τη μούρλα στο πετσί μας από παιδιά.

Μα... ΜΑ!
Πιστεύω - ίσως λανθασμένα - πως το κάθε διήγημα, το κάθε «ακαταλαβίστικο» ποίημα του Μαγιακόφσκυ, έχει το βαθμό δυσκολίας του για κάποιο λόγο. Χρήζει πολλαπλών αναγνώσεων. Πρέπει να μελετήσεις τη ζωή του συγγραφέα, την εποχή του, γεγονότα, άτομα, σύμβολα. Υπάρχει ένα κλειδί, το οποίο όταν ανακαλύψεις το έργο σού ξεδιπλώνεται, σού ανοίγεται. Και κάποιες φορές αξίζει τον κόπο όλη αυτή η προσπάθεια να το βρεις, να αποκωδικοποιήσεις προτάσεις παράξενες. Όπως έλεγε και κάποιος σύγχρονος εννοιλογικός ζωγράφος: «Μου πήρε τέσσερις μήνες να ολοκληρώσω αυτόν τον πίνακα. Γιατί να πρέπει εσύ να τον καταλάβεις μέσα σε τέσσερα δευτερόλεπτα;» Οκ.

Μα... ΜΑ: κάποια διηγήματα - όπως αυτά εδώ - είναι φανερό πως δεν έχουν κανένα κρυμμένο νόημα, κανένα υπόβαθρο. Δεν πρόκειται να βρεις κανένα κλειδί όσο κι αν ψάχνεις. Ακόμη κι η Δανέζη κάτι βρήκε. Όχι. Αυτά εδώ είναι απλά παραληρήματα. Γλωσσικοί πειραματισμοί. Δεν υποννοούν κάποιον πολιτικό, δεν στιλητεύουν μια εποχή της Ελλάδας, δεν έχουν κάποιο βαθύτερο νόημα να μας κοινωνήσουν. Είναι απλά υπέροχα γραμμένες μπούρδες.

Το χρειάζονται κι οι μεγαλύτεροι συγγραφείς κάποια στιγμή να «ξεδίνουν» βγάζοντας από μέσα τους πράγματα που τους πιέζουν. Κι ίσως στα λογοτεχνικά περιοδικά εκείνης της καταστροφικής εποχής στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης να είχαν θέση. Ίσως μόνο και μόνο επειδή σε ακόμη πιο περασμένες εποχές δεν θα τους επιτρέποταν καν η δημοσίευση. Κι ένα ασυνάρτητο τρισέλιδο παραλήρημα μια φορά τον χρόνο αντέχεται, έχει και την πλάκα του. Εδώ όμως;... Όλα μαζί μαζεμένα! Σε τομίδιο. 40 χρόνια μετά. Στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης - άμεσο αποτέλεσμα της τότε Μεταπολίτευσης; Με τη μία! Χωρίς μια επιμέλεια, μια εξηγησούλα για μια πιο νέα γενιά που δεν έζησε τον Μάτεσι και δεν καταλαβαίνει τι ήθελε να πει τότε; Όχι.

Έγκωσα... Ήταν κι η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα. Είχα αγοράσει στα 18 μου πέντε βιβλία του και - σοφώς - δεν τα είχα αγγίξει για μια ειοκοσαετία. Η οικονομική στενότητα με έκανε να ψάξω στα πιο ψηλά ράφια με τα αδιάβαστα. Αλλοίμονό μου αν και τα υπόλοιπά του είναι έτσι...

[kiki’s books · Rating 1 out of 5]

Το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Ίσως να μην ήταν η πιο καλή επιλογή βέβαια. Αποτελείται από μικρά διηγήματα που δεν πολύ βγάζουν νόημα. Είναι αρκετά σουρεάλ όποτε μπορώ να δω τι θα τραβούσε κάποιον στην ανάγνωση τους αλλά εμένα δεν ήταν αρκετό για να με κρατήσει στην ανάγνωση του. Ένιωθα δηλαδή ότι κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να πάω από την μια πρόταση στην άλλη.

[Ar Ia · Rating 4 out of 5]

Πολύ αραιά, όταν φοβόταν ότι θα επαναστατησει, αγόραζε εδέσματα σπάνιων γεύσεων, όπως σοκολάτα, αυγά, ένα ροδακινο.
Αποστήθιση τη γεύση τους, να έχει κάτι ιδιοκτησία του.