همه‌ی شعرهای من، جلد اول

by احمدرضا احمدی

احمد رضا احمدی متولد 1319 متولد کرمان
شعر شاید ص 9
خواب اول، خواب دوم ص 15
طرح 1341 تهران ص 19
روزنامه ی شیشه ای 1343 تهران ص 67
وقت خوب مصائب 1347 - تهران ص 159
من فقط سفیدی اسب را گریستم 1350 - تهران ص 309
ما روی زمین هستیم 1352 - تهران ص 381
نثرهای یومیه 1359 - تهران ص 485
هزار پله به دریا مانده است 1364 - تهران ص 567
قافیه در باد گم شد 1369 - تهران ص 715
اولین انتشار زمستان 1387

1012 pages, Hardcover

First published January 1, 2009

About the author

احمدرضا احمدی در ساعت ۱۲ ظهر روز دوشنبه ۳۰ اردیبشهت ماه ۱۳۱۹ در کرمان متولد شد. پدر وی کارمند وزارت دارایی بود و ۵ فرزند داشت که احمدرضا کوچکترین آنها بود. جد پدری وی ثقةالاسلام کرمانی، و جد مادری‌اش آقا شیخ محمود کرمانی است. سال اول دبستان را در مدرسه کاویانی کرمان گذراند و در سال ۱۳۲۶ با خانواده به تهران کوچ کرد. در دبستان ادب و صفوی تهران دوران ابتدایی را به پایان برد و دورهٔ دبیرستان را در دارالفنون تهران به پایان رساند. در سال ۱۳۴۵ دورهٔ خدمت سربازی را به عنوان سپاهی دانش در روستای ماهونک کرمان آموزگاری کرد.

Reviews

[Soha Ahangarian · Rating 3 out of 5]

مرا نکاوید
مرا بکارید
من اکنون بذری درستکار گشته ام
مرا بر الوار های نور ببندید
از انگشتانم برای کودکان مدادرنگی بسازید
گوش هایم را بگذارید تا در میان گلبرگ های صدا پاسداری کنند
چشمانم را گل میخ کنید و بر هر دیواری که در انتظار یادگاری کودکی هست بیاویزید
در سینه ام بذر مهر بپاشید تا کودکان خسته از الفبا در مرغزارهایم بازی کنند

[ZaRi]

امروز روز سوم فروردین
است
آسمان خاکستری است
خط‌های ابر آسمان را تکه‌تکه می‌کند
گاهی سفیدی ابر بر بام خانه‌ی من
اتاق‌ها را به اندوه
می‌برد
من پرده‌ها را از باران بهاری جدا
کردم
هنوز تصمیم ندارم
به پنجره‌ها بیاویزم
ابرها که بر خانه است
می‌خواهم پرده‌ها را نیاویزم
ابرها که از آسمان رفتند
می‌خواهم پرده‌ها را بیاویزم
شما گل‌های این پرده را دوست
دارید.