“บางที เวลายืนมองท้องฟ้ากว้างไกลนั้น
เราต้องปันเวลาสักช่วง
ปัดกวาดทำความสะอาดใจ
ก่อนจะเปิดให้คนที่เรารักได้เข้ามาอีกครั้ง
โดยไม่ต้องกังวลว่าจะสะดุดอะไร”
กวีนิพนธ์ซึ่งเข้ารอบสุดท้ายของการประกวดนายอินทร์อวอร์ด ในปี 2549 เป็นการเขียนแบบกลอนเน้นสัมผัสและไม่เน้นสัมผัสวางควบคู่กันไป บทกวีในเล่มถูกเขียนจากเมืองบริสตอล ประเทศอังกฤษ ซึ่งผู้เขียนได้ไปใช้ชีวิตอยู่หลายปีและนำมาเขียนเป็นบทกวีทำให้ได้สุนทรียภาพแบบเมืองหนาวอย่างเต็มเปี่ยม บทกวีแต่ละบทหยิบจับมุมต่าง ๆ ของเมืองมาถ่ายทอดเป็นเรื่องราว อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกับกำลังดูภาพ Landscapes สวย ๆ ภาพประกอบในเล่มเป็นฝีมือการถ่ายภาพของผู้เขียนเองด้วย