Δυο αδέρφια τα χωρίζει ο Εμφύλιος. Ο ένας φυγαδεύτηκε τραυματίας σε χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, ο άλλος μένει πίσω. Χρόνια μετά, ένας γιος προσπαθεί να καταλάβει. Αυτά που μας καθορίζουν χωρίς να τα ελέγχουμε. Παράλληλες αφηγήσεις για τη μνήμη και τη διαχείρισή της. Στιγμές άγριες, τρυφερές, ενίοτε αστείες.
"Άσ' το...Αυτό είναι ένα κεφάλαιο που δεν πρέπει να το ξαναδούμε, ούτε και να το μελετήσει κανείς χρειάζεται..." Είναι όντως έτσι όπως λέει ένας από τούς πρωταγωνιστές του βιβλίου; Ο συγγραφέας δεν φαίνεται να συμφωνεί, γιαυτό άλλωστε και το βιβλίο. Τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών που έλαβαν, ηθελημένα ή αθέλητα, μέρος στον Εμφύλιο ζουν και θέλουν να μάθουν. Το έχω ξαναγράψει, βιβλία αυτοβιογραφικά (εμπεριέχονται φυσικά και οι συγγενείς) είναι πολύτιμα. Μας αφορά όλους να μάθουμε γεγονότα από ανθρώπους που τα έζησαν από κοντά. Οι εκ των υστέρων διαστρεβλώσεις είναι τόσο πολλές...
Ένα ενδιαφέρον βιβλίο που δίνει μέσα από ημερολογιακές καταγραφές που αναφέρονται στον εμφύλιο το κλίμα και τις δυσκολίες τόσο της περιόδου εκείνης όσο και της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου. Για τους πολύ νεότερους που δεν έχουν σχετικές μνήμες είναι πολύ χρήσιμο. Διαβάζεται κρατώντας το ενδιαφέρον και αποζημιώνει τον αναγνώστη του.
Όμορφη διαδρομή ανάμεσα σε πραγματικό και ονειρικό, παρελθόν και παρόν, γεγονότα και ιδέες. Στον απόηχο της περασμένης δυσμοιρίας έρχεται το τέλος να σου θυμίσει ότι ίσως, η γνώση σου είναι η εκδοχή αυτών που έζησαν την ιστορία και η επιλογή δεν υπηρετεί το προφανές.