จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม

by กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

“นักเขียนคือพวกอยู่ว่าง ๆ ไม่ทำงานทำการ แล้วคอยมองชีวิตแทนคนอื่น แม้บางทีชีวิตของตัวเองทุเรศทุรัง แต่เราก็จะมองชีวิตอื่น ๆ ให้ออก นี่คือนักเขียน”

รวบรวมจดหมายที่คุณกนกพงศ์เขียนถึงนักเขียนหลายท่านที่สนิทสนมคุ้นเคยกันขณะใช้ชีวิตอยู่ที่เขาหลวง จ. นครศรีธรรมราช นอกจากเป็นจดหมายโต้ตอบ ไต่ถามสารทุกข์สุกดิบระหว่างเพื่อนแล้ว ยังมีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยสำหรับการคิดเพื่อเขียน การเขียนวรรณกรรม แง่มุมความคิดต่าง ๆ การใช้ชีวิตในสังคมชนบท การวิพากษ์สภาพสังคม แวดวงวรรณกรรม

First published February 1, 2008

About the author

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 จ.นครศรีธรรมราช— 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2539 จากหนังสือรวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น

กนกพงศ์จบชั้นประถมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดไทรโกบ ประถมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดพิกุลทอง มัธยมศึกษาจากโรงเรียนพัทลุง การศึกษาในระบบขั้นสุดท้ายสาขาวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทว่าไม่จบ ออกมาทำงานด้านสำนักพิมพ์ในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนหันไปใช้ชีวิตคลุกคลีกับชาวบ้านแถบเทือกเขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช

กวีบทแรก “ความจริงที่เป็นไป” ตีพิมพ์ใน “สยามใหม่” ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น (2523)

เรื่องสั้นเรื่องแรก “ดุจตะวันอันเจิดจ้า” ขณะเรียนชั้นมัธยมปลาย (2527)

เป็นสมาชิกยุคก่อตั้งของ “กลุ่มนาคร” กลุ่มทำงานด้านศิลปะวรรณกรรมอันสำคัญของภาคใต้

เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือไรเตอร์ แมกกาซีน

ปี พ.ศ. 2532 เรื่องสั้น “สะพานขาด” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกด และคัดเลือกแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น

ปี 2533 เรื่องสั้น “โลกใบเล็กของซัลมาน” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดอีกครั้ง

ผลงานหลายชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น มาเลเซีย สเปน ฝรั่งเศส เยอรมันและอังกฤษ รวมทั้งเป็นหนี่งในนักเขียนดีเด่นของอาเซียนที่คัดสรรโดยสถาบันวัฒนธรรมเดวาน แห่งมาเลเซีย