Dat dit jaar behalve een paar kleine hoogtepunten ook flink wat dieptepunten kende bleek maar weer toen Sylvia Witteman tot haar schrik ontdekte dat haar geliefde, beschimmelde bungalowpark (geheel terecht Vacantievreugd geheten) tot de grond toe was afgebroken – op de plaats van de poepbruine treurhut waar ooit een aangekoekte frietpan lustig bruiste, draafden nu levenslustige jongelui rond in truitjes met het opschrift ‘qrew’. Met weemoed denkt Witteman terug aan haar eigen jeugd. Aan ravioli uit blik, papgaar gekookt en bestrooid met poederkaas uit een strooibus. ‘Vroeger had je potloodventers...’ zei Sylvia’s moeder laatst. Het kan verbeelding zijn, of was zij op haar beurt, ook een tikje weemoedig? Dit klinkt allemaal nogal Dickensachtig, maar als je in de jaren tachtig een Levi’s 517 kocht ging hij wel mooi een heel decennium mee. En als je in de snackbar een ‘Jos Brinkie’ bestelde, wist iedereen wat het was. Reden genoeg dus om naar Rome te vluchten om daar stiekem jarig te zijn, want voor je het weet ben je te oud om nog romantisch jong te sterven, en te jong om waar dan ook pocherig prat op te gaan.
Korte beschouwingen van het dagelijkse leven in Amsterdam. Heerlijk zoals Sylvia Witteman je meeneemt in wat haar opvalt op straat, gesprekken die ze opvangt, overpeinzingen en oorwurmen. En wat een heerlijke observaties over insectenhotels. Een boek om je eventjes heerlijk mee te vermaken.
De columns van Sylvia Witteman in de Volkskrant zijn voor mij nog altijd een belangrijke reden om het abonnement op dat in intellectueel opzicht steeds verder in verval gerakende dagblad voorlopig aan te houden. Ook haar bundel "Stiekem jarig" bevat weer tal van laconieke en prikkelende uitspraken, meestal heel terloops gedaan, die mij glimlach en grijns ontlokken. Bij tijd en wijle evenaart of overtreft Sylvia Witteman in dat opzicht, wat mij betreft, zelfs haar lichtend voorbeeld Simon Carmiggelt.
Sylvia Witteman schríjft columns in de Volkskrant die zich vooral in Amsterdam afspelen. Veelal gebaseerd op vluchtige ontmoetingen op straat of in een supermarkt. Daarin doet ze enigszins denken aan haar verre voorganger Simon Carmiggelt, hoewel die zich meer in kroegen ophield. Witteman schrijft vlot en persoonlijk, in een licht humoristische stijl. Ze hebben iets verslavends omdat zij dicht op de werkelijkheid zitten. Ze gebruikt originele beeldspraken waaruit haar belezenheid blijkt. Leuke ontspannende lectuur, niet hoogdravend of pretentieus.
Weer een nieuwe Sylvia Witteman en natuurlijk gisteren meteen naar de boekenwinkel toen ik uitvond dat hij eindelijk uit was! Whoo! Ik heb weer enorm genoten van de toffe columns. Gelachen, mijn hoofd geschud omdat ik het eens was, genoten. Ze heeft echt een heerlijke schrijfwijze, net alsof ze gewoon gezellig met je praat in plaats dat je het leest. Ook vond ik de column leuk die bij de cover/titel paste. XD Aanrader!
De columns van Saskia, ik heb er bijna een jaar over gedaan omdat dit echt iets is wat ik vaak tussendoor wat lees. De ene vind ik leuker dan de andere, dus zoals steeds de score van 3 sterren gegeven. De volgende staat alweer klaar!