Οι Καθαροί

by Φραντζεσκα Μανγγελ

«Ξέρεις τι σημαίνει το σημάδι; Έχεις ιδέα;»
Το δάχτυλό της, πιο κίτρινο απ’ τη σελίδα, διέτρεξε έναν πίνακα με σύμβολα.
«Διάβασε καλά τι γράφει! Διάβασε τον ορισμό! Στίγμα! Απ’ το αρχαίο ρήμα στίζω. Χαράζω τατουάζ. Πρώτα σου σημάδευαν τα χαρτιά για τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, τώρα για έναν βαθμό μυωπίας. Αυτό σκόπευαν εξαρχής. Να μας υποβαθμίσουν. Να διαχωρίσουν τους άρτιους απ’ τους δήθεν ελαττωματικούς. Τα τέρατα».

Σε μια ολοκληρωτική κοινωνία όπου η σωματική τελειότητα αποτελεί προϋπόθεση για το δικαίωμα στην ελευθερία, οι Καθαροί πολίτες απολαμβάνουν όσα στερούνται οι υπόλοιποι. Η Κλόι, ανθρωπολόγος σε ένα κέντρο ερευνών, παλεύει για τον άνθρωπο, ενώ η αξία της ανθρώπινης ζωής ολοένα και φθίνει. Σε αυτό το απολυταρχικό περιβάλλον προστίθεται ο εφιάλτης του πολέμου. Καθώς οι σειρήνες ουρλιάζουν, τα τρόφιμα λιγοστεύουν και οι νεκροί αυξάνονται, οι αντοχές των ηρώων φτάνουν στα άκρα. Μοναδικό στήριγμα για την Κλόι στις πιο σκοτεινές ώρες η φίλη της Ντάρια. Όταν η τελευταία εξαφανίζεται, η ηρωίδα βάζει στόχο ζωής να τη βρει. Δεν φαντάζεται όμως τι την περιμένει εκεί έξω.

Οι Καθαροί θα μπορούσαν να είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα του σήμερα. Θα μπορούσαν. Αν το πιο εφιαλτικό κομμάτι τους δεν είχε στιγματίσει την ανθρωπότητα έναν αιώνα πίσω.

Ένα βιβλίο εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα. Μια συνταρακτική ιστορία επιβίωσης. Μια μάχη εν καιρώ πολέμου ενάντια στο πιο παρανοϊκό πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης με μόνα όπλα το θάρρος και την αγάπη.

Genres: Dystopia

576 pages, Paperback

Published September 1, 2022

About the author

Η Φραντζέσκα Μάνγγελ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Εικαστικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο De Montfort της Αγγλίας και δραστηριοποιήθηκε στον τομέα
της conceptual photography για διαφημιστικές εταιρείες και περιοδικά. Παράλληλα, δίδασκε σε Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών και αρθρογραφούσε στον περιοδικό Τύπο. Σήμερα εργάζεται ως κειμενογράφος και στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με τη φωτογραφία και τη
ζωγραφική. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Η νύχτα του Σάουιν, κατέκτησε το βραβείο Μυθιστορήματος της Xρονιάς στην κατηγορία « Πρωτοεμφανιζόμενος Συγγραφέας» στα Βραβεία Public 2018. Το δεύτερό της μυθιστόρημα, Καχαραμπού, η συνέχεια της Νύχτας του Σάουιν, κυκλοφόρησε το 2019 κλείνοντας την επιτυχημένη διλογία. Από τις Εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορεί το νέο της Μυθιστόρημα "Οι Καθαροί".

Reviews

[Penelope · Rating 5 out of 5]

Audio book

[Paraskevi Parissi · Rating 5 out of 5]

Αν το ύψιστο αγαθό είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ύψιστη αρετή είναι η ΑΝΘΡΩΠΙΑ.
Το βιβλίο ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα; Ίσως!!! Μήπως είναι μια καινούργια πραγματικότητα που έχει στοιχεία από το παρελθόν, αλλά αθροίζονται με το σήμερα και με προβλέψεις του μέλλοντος; Ναι σίγουρα ως αναγνώστρια θα έλεγα αυτό!!!! Μία καινούργια πραγματικότητα που απουσιάζει ο ρομαντισμός, ο αυθορμητισμός και κατ΄ επέκταση η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ανθρώπου. Μία ιστορία που είναι ένας συνεχής αγώνας της ανθρωπότητας για να διεκδικήσει τα ουσιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι ένας συνεχής αγώνας ενάντια στην παρανοϊκή φύση του ανθρώπου να φτιάξει στρατούς, λαούς και να κατακτήσει τον κόσμο με έναν κοινό παρανομαστή να θυσιάσει ανθρώπους, μόνο που το μαθηματικό κλάσμα είναι βαμμένο κόκκινο από το αίμα και την αδικία.
Ξέρεις τι σημαίνει το σημάδι; Έχεις ιδέα;
Ξεκινώντας την ανάγνωση δεν ήξερα που θα οδηγηθώ και που θα με παρασύρει η ροή της υπόθεσης. Έπιασα τον εαυτό μου να θέλω να το διαβάσω απνευστί καθώς σε κάποια κομβικά σημεία η υπόθεση μου ανέβαζε την αδρεναλίνη και η ένταση με ωθούσε μπροστά. ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ άνθρωποι χωρίς σημάδια με σημάδεψαν !Με το ολόλευκο εξώφυλλο σαν το χιόνι και με το χαρακτηριστικό σημάδι να διαγράφεται από τα άσπρα δάχτυλα που γρατζουνούν την επιφάνεια του. Τα δάχτυλα και τα άκρα πάντα φανερώνουν τα μυστικά και την ζωή του καθενός!
Μπορώ να ομολογήσω ότι η ιστορία με απορρόφησε και με κέρδισε λόγω της ατμοσφαιρικής ανάπτυξης της υπόθεσης. Έχει στοιχεία έντονα κοινωνικά, στηρίζεται σε ιστορικά γεγονότα άρα μπορούμε να πούμε και πολιτικά, αλλά αυτό που κάνει την διαφορά είναι η συνεχής δράση των ηρώων σε συνδυασμό με το μυστήριο που σκεπάζει την υπόθεση που σε κάποια σημεία νιώθεις ότι διαβάζεις ψυχολογικό θρίλερ, χωρίς να είναι. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που θα μπορούσε να υλοποιηθεί και αυτό με τρομάζει πιο πολύ!!!!!! Βασικός πρωταγωνιστής ο θάνατος και η πείνα. Πόσο μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος; Πόσο μπορεί η εξαθλίωση να γίνει το δέρμα του και να διεισδύσει στα κύτταρα του; Μέχρι να νικηθεί, ναι γιατί μπορεί να νικηθεί ο θάνατος μέχρι να βγει η ψυχή από το σώμα του.
Μια συνταρακτική ιστορία επιβίωσης!!
Μέσα από ένα άρτιο κείμενο, με εξαιρετική ανάλυση χαρακτήρων άκρως ρεαλιστική και γεγονότων εξελίσσεται η ιστορία μας, χωρίς να μειώνεται η ένταση του ρυθμού σε κάποιο σημείο και να σε εκτοπίζει από την υπόθεση. Ακόμη και οι έντονες σκηνές είναι τόσο ιδανικά δοσμένες για εμένα που τις σκηνοθετούσα στο μυαλό μου αβίαστα. Το πιο χαρακτηριστικό όμως ήταν, ότι όταν διάβασα και την τελευταία σελίδα χαμογέλασα από ικανοποίηση και είπα από μέσα μου ένα μεγάλο μπράβο!!
Έτσι μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι ΚΑΘΑΡΟΙ ήρθαν να κάνουν αίσθηση στο αναγνωστικό κοινό! Η ανισότητα, η αδικία και η τρέλα κυριαρχούν στο βιβλίο και δεν γίνεται να μην σε επηρεάσουν. Τρέμω στην ιδέα να υλοποιηθεί ξανά μέσω ιατρικής τέτοιο πρόγραμμα, γιατί η φαντασία με την πραγματικότητα χορεύουν ζευγάρι και ανά πάσα στιγμή μπορεί να χωρίσουν σε περίοδο πολέμου …. Μια περίοδο που μπορούν να υλοποιηθούν όλοι οι εξωφρενικοί στόχοι ενός άρρωστου μυαλού!!!!
Ποιος κρίνει αν αξίζεις να ζεις ή να πεθάνεις!!!!

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Η Κλόι, ζει σε μια κοινωνία στη οποία η κυβέρνηση έχει επιβάλει τον διαχωρισμό μεταξύ υγείων πολιτών και μη. Οσοι δεν ανήκουν στους Καθαρούς, στιγματίζονται με ένα σημάδι και χάνουν την πλειονότητα των δικαιωμάτων τους. Ως ανθρωπολόγος, η Κλόι εργάζεται σε ένα κέντρο που σκοπό έχει να βοηθήσει τους ανθρώπους. Όμως, οι τελευταίες εξελίξεις αλλάζουν τα πράγματα σε σημείο σχεδόν αντιστροφής. Τα τρόφιμα μοιράζονται με δελτίο, υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας κι όλοι όσοι δεν ανήκουν στους Καθαρούς, καταγράφονται. Η Κλόι, νιώθει πιεσμένη αλλά αντλεί παρηγοριά από τη φίλη της Ντάρια, που αν και δεν μπορεί να περπατήσει, η ψυχή της είναι πουλί που πετά και δεν μπαίνει σε κλουβιά. Όταν όμως εκείνη εξαφανίζεται, η Κλόι, αψηφά τους πάντες και ψάχνει να τη βρεί.

Η γλυκύτατη Φραντζέσκα, έρχεται με μια δυστοπία, που δεν θα μπορούσε να απέχει από την πραγματικότητα. Τοποθετημένη σε άχρονο χρόνο και σε τόπο που δεν τοποθετεί γεωγραφικά, μας δείχνει πόσο εύκολα οι έχοντες εξουσία τη χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, κάνοντας διαχωρισμούς και στερώντας από τους ανθρώπους βασικά δικαιώματα. Μα συγχρόνως, μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς ακριβώς γιατί του στερούν αυτά τα δικαιώματα.

Μια καλογραμμένη δυστοπία που θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για πολλά από αυτά που θεωρούμε αυτονόητα και με ένα τέλος ιδιαίτερο....

"Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Εκείνοι οι οποίοι σχεδιάζουν τους πολέμους κι εκείνοι που τους βιώνουν. Τη μοχθηρία των πρώτων δεν τη φτάνει η φαντασία των δεύτερων."


"Η ζωή περνούσε. Η ζωή ζαρωνε. Μαζί τα πρόσωπα κι η λογική μας. Τις λιγοστές φορές που έβρισκα το μυαλό μου, γύριζα πίσω. Λίγες εβδομάδες, λίγους μήνες πίσω. Ένα ανοιγοκλείσιμο βλεφάρων. Τόσο διαολεμενα κοντά. Τόσο διαφορετικά. Όσο ανακαλούσα το παρελθόν, τόσο πιο κοντά στην παράνοια."

[Katerina Koltsida · Rating 2 out of 5]

Ενδιαφέρουσα ιστορία, πλοκή που κρατάει τον αναγνώστη και έξυπνη γραφή.
Επίπεδοι, όμως οι χαρακτήρες.

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Είχα ακούσει τα καλύτερα για τη γραφή της Φραντζέσκας Μάνγγελ όμως δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο της μέχρι τώρα. Με αφορμή το 4ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας, συνάντησα τη συγγραφέα την ημέρα που υπέγραφε τα βιβλία της και αποφάσισα πως ήρθε ο καιρός να διαβάσω κι εγώ ένα από αυτά. Επέλεξα το καινούριο της βιβλίο, με τίτλο «Οι Καθαροί» ναι βούτηξα κατευθείαν στα βαθιά! Η γραφή της με συνεπήρε από τις πρώτες σελίδες και ο όγκος του δε με τρόμαξε καθώς η αφήγηση κυλούσε σαν νερό.

«Ξέρεις τί σημαίνει το σημάδι; Έχεις ιδέα;»
Το δάχτυλό της, πιο κίτρινο απ' τη σελίδα, διέτρεξε έναν πίνακα με σύμβολα.
«Διάβασε καλά τί γράφει! Διάβασε τον ορισμό! Στίγμα! Απ' το αρχαίο ρήμα στίζω. Χαράζω τατουάζ. Πρώτα σου σημάδευαν τα χαρτιά για τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, τώρα για έναν βαθμό μυωπίας. Αυτό σκόπευαν εξαρχής. Να μας υποβαθμίσουν. Να διαχωρίσουν τους άρτιους απ' τους δήθεν ελλαττωματικούς. Τα τέρατα»

Η Κλόι είναι ανθρωπολόγος σε ένα κέντρο ερευνών όπου προσπαθεί να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη. Η ίδια είναι σε καλύτερη μοίρα από τους περισσότερους και ειδικότερα από τους ανθρώπους με τους οποίους ασχολείται το κέντρο ερευνών. Στην κοινωνία στην οποία ζει η Κλόι, οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Στους Καθαρούς και σε όλους τους άλλους. Αυτός είναι ένας διαχωρισμός τον οποίο επέβαλε η κυβέρνηση που ανέλαβε την αποκατάσταση της χώρας μετά τον πόλεμο. Μόνο που σκοπός της κυβέρνησης αυτής δεν ήταν να ζει ο κόσμος ήρεμα και ελεύθερα, σε μια δημοκρατική χώρα. Κι αυτό οι πολίτες άργησαν να το αντιληφθούν. Πλέον, βρίσκονται υπό το ζυγό ενός απολυταρχικού καθεστώτος και φοβούνται μήπως πάθουν κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή αποκτήσουν κάποιο χρόνιο νόσημα. Γιατί σε αυτή την περίπτωση, δε θα είναι πλέον Καθαροί, δε θα είναι προνομιούχοι πολίτες αυτής της χώρας. Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας, μαρκάρονται με ένα σημάδι στο δάχτυλό τους και δεν επιτρέπεται να συνάψουν ερωτικές σχέσεις ή να παντρευτούν με Καθαρούς, παρά μόνο με όμοιούς τους.

Τον τελευταίο καιρό, τα πράγματα έχουν αλλάξει στο ερευνητικό κέντρο. Ο ιδιοκτήτης έχει εξαφανιστεί και φαίνεται πως πούλησε το κέντρο σε μια εταιρεία που μάλλον εξυπηρετεί κυβερνητικά συμφέροντα. Η έρευνα που έκαναν μέχρι τώρα οι άνθρωποι του κέντρου σταματάει και αναλαμβάνουν μια δουλειά που δεν έχει κάποια εμφανή σχέση με τις σπουδές ή το αντικείμενό τους. Προχωρούν σε μια καταγραφή όσων δεν είναι Καθαροί. Ποιοι είναι, που βρίσκονται, την κατάσταση της υγείας τους, τα νοσήματα και τα φάρμακά τους, τους θεράποντες ιατρούς, όλα στοιχεία που θα έπρεπε να προστατεύονται από το ιατρικό απόρρητο. Αυτό είναι το πρόγρ��μμα Ρ-3 και ο σκοπός του, άγνωστος στους ίδιους. Τους είπαν ότι θα έχουν κάποια ενημέρωση, όμως το μόνο που έχουν δει μέχρι τώρα είναι η αλλαγή στην καθημερινότητά τους και τα καινούρια πρόσωπα που έχουν αναλάβει το κέντρο. Και σαν να μην έφταναν όλοι οι περιορισμοί που έχει θέσει η κυβέρνηση, ξεσπάει πόλεμος με μια γειτονική χώρα και τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα πιο πολύ. Τα τρόφιμα και άλλα αγαθά μειώνονται αισθητά, ενώ την ίδια ώρα αυξάνεται η αστυνομοκρατία με ένστολους, ένοπλους ανθρώπους να καραδοκούν σε κάθε γωνιά κάθε μικρής και μεγάλης πόλης, με τη δικαιολογία ότι βρίσκονται εκεί για να τηρήσουν την τάξη και να προστατεύσουν τους πολίτες.

Η συγγραφέας δημιουργεί ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα όπως η ίδια εξηγεί στο σημείωμά της στο τέλος του βιβλίου. Διαβάζοντας το βιβλίο και με βάση την πολιτική εικόνα των τελευταίων ετών σε Ευρώπη, Αμερική αλλά και ολόκληρο τον κόσμο, δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς πόσο κοντά ή πόσο μακριά είναι αυτό το εφιαλτικό σενάριο. Να σημαδεύεται κανείς για ένα βαθμό μυωπίας, να στιγματίζεται για κάποια κληρονομική ασθένεια ή γιατί είχε την ατυχία να τραυματιστεί σοβαρά σε κάποιο ατύχημα. Κι αν σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, θα ήθελα να σας θυμίσω πόσο έχει απασχολήσει στο παρελθόν όχι μόνο την επιστήμη αλλά και τις τέχνες το κίνημα της ευγονικής. Πριν από είκοσι – εικοσιπέντε χρόνια δεν ήταν λίγες οι ταινίες με θέμα την  γενετική υπεροχή, θυμάμαι χαρακτηριστικά την ταινία Gattaca, όμως δεν ήταν κάτι που προέκυψε όταν η τεχνολογία και η επιστήμη είχαν κάνει άλματα, ούτε και όταν δημιουργήθηκε ο πρώτος κλώνος. Δυστυχώς προϋπήρχε, με αποκορύφωμα την άνθιση του κινήματος της ευγονικής στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και τη μανία του Χίτλερ να δημιουργήσει την κυρίαρχη άρια φυλή. Ας μην ξεχνάμε που οδήγησε η μανία αυτού του ανθρώπου, μήπως και μπορέσουμε να αποτρέψουμε κάτι τόσο τρομακτικό να ξανασυμβεί, γιατί, δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται και μόνο όσοι δεν ξεχνούν το παρελθόν μπορούν να προστατεύσουν το μέλλον.

Από μόνο του το θέμα του βιβλίου είναι ικανό να μας ταρακουνήσει. Σε συνδυασμό με την ταλαντούχα πένα της Μάνγγελ όμως δημιουργεί ολοζώντανες εικόνες καταστροφής και ανελευθερίας. Τα δικαιώματα του ανθρώπου καταστρατηγούνται μέρα με τη μέρα κι εμείς δεν το συνειδητοποιούμε μέχρι τη στιγμή που θα το διαβάσουμε ανάμεσα στις γραμμές ενός βιβλίου.

Σας αφήνω με την κατακλείδα του βιβλίου και την προτροπή να το διαβάσετε.

«Το τέλος αυτής της ιστορίας, και κάθε ιστορίας, το ορίζουν οι άνθρωποι. Από εμάς εξαρτάται πάντοτε η κατάληξη, εμείς αποφασίζουμε για την έκβαση των γεγονότων, γυρνώντας το κεφάλι στο σκοτάδι ή στο φως.»

[Maria · Rating 4 out of 5]

Το λάτρεψα.

Έπεσα πάνω στο βιβλίο κατά τύχη (δώρο) και το είχα αφήσει στα αδιάβαστα. Μια φωτογραφία όμως και ένα σχόλιο της συγγραφέα μ έκαναν να το θυμηθώ και να το ξεκινήσω… χωρίς να μπορώ να το αφήσω.
Μου άρεσε τόσο ο τρόπος γραφής, οι χαρακτήρες, η ιστορία που επαναλαμβάνετε (spoiler #not)
Φοβάμαι ότι αν πω περισσότερα θα το «χαλάσω» και μου άρεσε που δεν είχα επηρεαστεί πριν το ξεκινήσω

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 4 out of 5]

Καθηλωτικό βιβλίο! Γιατί άργησα τόσο να διαβάσω κάτι της Φραντζέσκα Μάνγγελ;

[Yiota Vasileiou · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο για το αναφαίρετο δικαίωμα στη Ζωή και την Ελευθερία, μια συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης εν καιρώ πολέμου. Ένα καθηλωτικό δυστοπικό μυθιστόρημα, που κουβαλάω ακόμα και σήμερα, μήνες μετά, στο μυαλό και την καρδιά μου. Το πιο δυνατό έργο της Φραντζέσκας μέχρι τώρα. Δυστυχώς δεν έχω γράψει αναλυτική άποψη αλλά πιστέψτε με όταν σας λέω ότι πρέπει να το διαβάσετε. Χθες!

[Mina Tsiknaki · Rating 4 out of 5]

4/5🌟🌟🌟🌟
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο, πλούσιο σε τροφή για σκέψη.
Μια ιστορία στην κόψη... στην κόψη της πραγματικότητας, του ονείρου, του φόβου, της αγωνίας, της ελπίδας.
Με όμορφη γραφή, φαντασία αλλά και προσεκτική έρευνα, σε ιστορικά γεγονότα, η συγγραφέας πλάθει έναν κόσμο ο οποίος μοιάζει γνωστός-άγνωστος... και τρομακτικός. Πόσο μακριά είμαστε από τους "Καθαρούς";
Μια εικόνα είχε καρφωθεί στο μυαλό μου σε όλη την διάρκεια της ανάγνωσης... αυτή του αρχαίου Καιάδα!!!

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Η Κλόι ζει σε μια ολοκληρωτική κοινωνία, όπου η σωματική τελειότητα αποτελεί προϋπόθεση για το δικαίωμα στην ελευθερία. Είναι Καθαρή και απολαμβάνει όσα στερούνται οι υπόλοιποι. Ποιες είναι όμως οι προϋποθέσεις και τι σημαίνει μελλοντικά αυτός ο διαχωρισμός; Τι συμβολίζει το σημάδι στο χέρι που μοιάζει με το αρχαίο γράμμα που απεικόνιζε τον σύνδεσμο «στ»; Τι σημαίνει η λέξη Καθαρός και ποια η ιστορική της σημασία; Πώς την εκμεταλλεύτηκε η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που κυβερνάει τώρα τη χώρα με δικτατορικό και απάνθρωπο τρόπο; Τι είναι το πρόγραμμα Ρ-3, ποιοι οι στόχοι του και σε τι χρησιμεύει; Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν ξεσπάει πόλεμος, με τα τρόφιμα να λιγοστεύουν και τους νεκρούς να αυξάνονται. Ξένες δυνάμεις παραβιάζουν τον θαλάσσιο και εναέριο εθνικό χώρο και η χώρα αμύνεται με σπασμωδικές κινήσεις. Χωράει ο έρωτας σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής ολοένα και φθίνει;

Η Φραντζέσκα Μάνγγελ έγραψε ένα δυνατό, συγκλονιστικό δυστοπικό μυθιστόρημα γεμάτο διαχρονικά μηνύματα, έξυπνη πλοκή, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και πολλά μυστικά που όταν βγουν στο φως θα αλλάξουν τα πάντα. Η Κλόι ζει με τη μητέρα και τον αδερφό της σ’ ένα ξένο μέρος, μακριά από το σπίτι τους, χωρίς τον πατέρα της στις παραμονές του πολέμου. Το κείμενο μας βάζει από την αρχή στο σκληρό περιβάλλον στο οποίο ζουν οι χαρακτήρες: ένα σκούρο πέπλο θλίψης απλώνεται στα μάτια των παιδιών, λες και μεγάλωσαν όλα απότομα, κλειστό το κέντρο της πόλης τα Σαββατοκύριακα, στο νου των ανθρώπων υπάρχουν μόνο τρία πράγματα (να εξασφαλίζουν δουλειά και φαγητό για να επιβιώνουν), η κυβέρνηση έχει κλείσει εταιρείες, εφημερίδες, οργανισμούς, σχολές, ο αρχηγός της δηλώνει πως βάζει τη χώρα πάνω από την ίδια τη ζωή του αλλά δεν πείθει κανέναν («παρωδία ενός κράτους δικαίου που είχε πάψει προ πολλού να υφίσταται», σελ. 106). Γιατί δεν αντιδρά ο κόσμος να κάνει τα πράγματα αλλιώς; «Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια και παγιώνονταν οι περιοριστικές αρχές, αυτό το αλλιώς έφθινε, δίνοντας τη θέση του στο αδιαμφισβήτητο της απολυταρχίας που ρύθμιζε τις κοινωνικές και προσωπικές ζωές όλων μας» (σελ. 103). Γενιά ευνουχισμένη, χωρίς έρωτα και αγάπη, χωρίς ορμές, οι Καθαροί με τους Καθαρούς και οι Στιγματισμένοι με τους Στιγματισμένους, δεν είναι μαθημένοι στα αγγίγματα, στο αυθόρμητο φιλί της αγάπης. Η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε έναν πόλεμο-αστραπή για να πάρει την εξουσία και να υποτάξει αργά αλλά σταθερά τους κατοίκους. Και πάνω που ο τρόμος αυτός παγιώθηκε, ξεσπάει επίθεση κατά της χώρας. «-Ξέρεις, θα ξεκινήσει πάλι το παράλογο των ανθρώπων. Έχει ξανασυμβεί αμέτρητες φορές. Δεν μαθαίνουμε ποτέ» (σελ. 37).

Αφηγηματική δεινότητα, αστείρευτη φαντασία και έξυπνος, υποδειγματικός χειρισμός της πλοκής, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, εκ των οποίων κάποιοι είναι θερμοί υποστηρικτές της κυβέρνησης και άλλοι οι χαφιέδες που βγάζουν τα απωθημένα τους καταδίδοντας όποιον θέλουν, κάποιοι είναι οι πρακτικοί που θέλουν το κεφάλι τους ήσυχο, όπως υπάρχουν και οι αδιάφοροι που δεν τους καίγεται καρφί, οι νομοταγείς εκ φόβου ή ανάγκης, ακόμη κι αυτοί που μπαίνουν μπροστά χωρίς να υπολογίζουν προσωπικά κόστη. Βουτάμε στα βαθιά από την αρχή, ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη ένας σκληρός, δυστοπικός, σκοτεινός κόσμος και μόλις γνωρίζουμε τα πρόσωπα, μόλις βλέπουμε τις μεταξύ τους σχέσεις, μόλις βιώνουμε τις πρώτες ανατροπές, ξεσπάει νέος εφιάλτης: επιστράτευση, επιτάξεις μέσων, οχημάτων και περιουσιακών στοιχείων, πρόσφυγες από τα σύνορα που πλήττονται στην αρχή της επίθεσης σφοδρά και εγκαθίστανται σταδιακά στην ενδοχώρα και πολλά άλλα αλλάζουν την καθημερινότητα όλων για πάντα. «Πεινούσαμε και φοβόμασταν. Μας υποσχέθηκαν πως θα μας γλυτώσουν κι α��’ τα δύο. Τους πιστέψαμε. Παρασυρθήκαμε. Ελπίσαμε. Κι ας ξέραμε όλοι κατά βάθος πως ήταν τρελοί» (σελ. 130). Το άχρονο της αφήγησης επιτρέπει στη Φραντζέσκα Μάνγγελ να παραθέσει τόσες και τέτοιες λεπτομέρειες από τη ζωή μεταξύ των βομβαρδισμών, για την έλλειψη τροφίμων και επικοινωνίας, για την πείνα, την εξαθλίωση και τη δυστυχία που ένιωθα έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω μου. Πρόκειται για ένα ξεκάθαρα πασιφιστικό μυθιστόρημα που τονίζει την αξία και τη σημασία της ελπίδας, της πίστης σε αληθινά ιδανικά, τη σωστή και αντικειμενική πληροφόρηση ενώ τίθεται ξεκάθαρα κατά της προπαγάνδας. Η συγγραφέας γράφει, σημειώνει, αναφέρει, στηλιτεύει, ζωντανεύει, περιγράφει και τελικά λυγίζει μπροστά σε τι; Στα παιδιά! «Τα παιδιά με γονατίζουν. Έχουν και δεν έχουν συναίσθηση τι α��ριβώς συμβαίνει… Ποιος λόγος είναι αρκετός για να δικαιολογήσει αυτόν τον όλεθρο; Ποιος λόγος είναι αρκετός για να κατανοήσουν κι εκείνα το ασυγχώρητο; Την απειλή της ζωής. Την πιο τρομακτική εμπειρία που μπορεί να ζήσει κανείς» (σελ. 215).

Η Κλόι, η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, είναι ανθρωπολόγος σε κέντρο ερευνών που προσπαθεί να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των συνανθρώπων, εξετάζοντας κοινωνικούς θεσμούς, πολιτισμικές ταυτότητες, εκπαιδευτικούς μηχανισμούς, δομές υγείας. Προϊστάμενος είναι ο Λίο Μπραθέλος, ο οποίος παθαίνει το ίδιο σοκ με τους υπαλλήλους του όταν ο ιδιοκτήτης της μονάδας την πουλάει σε μεγάλη εταιρεία ερευνών, με αποτέλεσμα να παγώσουν όλα τα προγράμματα. Ακόμη χειρότερα, η νέα επικεφαλής, Ελίζα Μπισέτ, το μόνο που ζητάει είναι αρχειοθέτηση με αναλυτικούς φακέλους και οικογενειακό και ιατρικό ιστορικό για κάθε μέλος των πληθυσμιακών ομάδων που μελετούσε το κέντρο ως τότε, κάτι που καταστρατηγεί το ιατρικό απόρρητο. Έτσι σιγά σιγά το κέντρο γίνεται όργανο της κυβέρνησης, δελεάζοντας τους εργαζομένους με σειρές παροχών που θα τους βοηθήσουν ουσιαστικά στους δύσκολους αυτούς καιρούς. Κι αν τα πράγματα δεν είναι έτσι; Η πρωτοπρόσωπη αφήγησή της χαρίζει αμεσότητα στο κείμενο και μας δίνει την ευκαιρία να βιώσουμε από πρώτο χέρι τις απανωτές αλλαγές που βιώνει στον εργασιακό της χώρο αρχικά και στην ευρύτερη κοινωνία αργότερα που ξεσπάει ο πόλεμος. Η πλοκή, σελίδα τη σελίδα, αποδομεί τη ζωή της κι αρχίζει να αλλάζει άρδην την οπτική γωνία των πραγμάτων αλλά και την αλήθεια πίσω από τα γεγονότα που βιώνει η κοπέλα. Ενώ δηλαδή αρχικά έχουμε μια πλούσια σε λεπτομέρειες καταγραφή μικρών και μεγάλων συνηθειών και θέσφατων, από το σημείο καμπής και μετά οι ρόλοι αντιστρέφονται, η αλήθεια βγαίνει στο φως, τα πάντα καταστρέφονται από αξιακής απόψεως και μένουμε, αναγνώστες και χαρακτήρες, αντιμέτωποι με μια αλήθεια τόσο σκληρή που συναγωνίζεται την κτηνωδία του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Άνθρωποι που νόμιζε πως ήξερε, άνθρωποι που πίστευε πως έχασε για πάντα, τα ίδια τα ιδανικά και οι αξίες της τσαλαπατώνται από μια σειρά γεγονότων που έφεραν τούμπα τα πάντα κι έβαλαν την ιστορία στις σωστές της διαστάσεις.

Ο αδερφός της Κλόι, ο Νόρμαν (κλειστός και εσωστρεφής, δουλεύει στη διαγραφή ψηφιακών αρχείων), ο αλλόκοτος Ντέιβιντ, ο γιος του παλαιοπώλη, ο οποίος τυραννιέται από εμμονές που δυσκολεύουν τις προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις και διαβάζει με τις ώρες στο μαγαζί του πατέρα του, που προειδοποιεί την Κλόι για τον πόλεμο και ανησυχεί για την Ντάρια με την οποία είναι ερωτευμένος από μικρό παιδί, η Ντάρια Καχιάνου, η καλύτερη φίλη της Κλόι, δυνατή, θετική και αισιόδοξη, που έχει τη στήριξη της οικογένειάς της και τον τρόπο της να κάνει το αδύνατο δυνατό, που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες του αστυνομικού κράτους που υπαγορεύει κάθε της κίνηση, σκέψη και εκδήλωση κι έχει το περιβόητο σημάδι, ο Μάρκος Χαϊνάς, ο γιος του υπαρχηγού της ασφάλειας, που δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα όσο ήταν συμμαθητής με τους προηγούμενους και τώρα που έχει την εξουσία στα χέρια του έχει ξαμοληθεί για εκδίκηση, ο Έρικ Νόρμπεργκ, εκπρόσωπος της εταιρείας που εξαγόρασε το κέντρο όπου δουλεύει η Κλόι, ένας απρόσιτος, αδιευκρίνιστος, ζεστός και ταυτόχρονα απόμακρος, άψογος εμφανισιακά άντρας, κάτι που θα γοητεύσει την Κλόι με ασύλληπτες συνέπειες και για τους δύο, η ερμητικά κλειστή και εσωστρεφής Μαργκό που νοικιάζει τον πάνω όροφο στην οικογένεια της Κλόι και που σπάνια βγαίνει έξω, προσπαθώντας να κρυφτεί από μια σειρά τραυματικών εμπειριών και άλλοι ήρωες είναι το κοινωνικό, οικογενειακό και εργασιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο δρα η Κλόι. Όταν η καλύτερή της φίλη, η Ντάρια, εξαφανίζεται, κάνει τα πάντα για να τη βρει, πυροδοτώντας μια σειρά από εξελίξεις που θα τη φέρουν πιο κοντά σε αλήθειες που καλύτερα να μη γνώριζε ποτέ. 560 σελίδες γεμάτες από πληροφορίες, εκπλήξεις, περιστατικά, χαρακτήρες συναποτελούν ένα πραγματικά χορταστικό μυθιστόρημα γεμάτο διαχρονικά μηνύματα και ποικίλα συναισθήματα. Χωρίς καμία λέξη να είναι περιττή, στήνεται με αστείρευτη φαντασία ένα ασφυκτικό σύμπαν απολυτότητας, μέσα στο οποίο μια γυναίκα αγωνίζεται να βρει την καλύτερή της φίλη, αντιμετωπίζοντας ακόμη και το ίδιο το καθεστώς. Θα προδοθεί, θα εκπλαγεί, θα μάθει, θα ανακαλύψει και κάθε της βήμα θα τη φέρνει πιο κοντά σ’ ένα σημείο όπου μετά δε θα έχει γυρισμό. Με άψογο χειρισμό η συγγραφέας καθορίζει πολλές αλλαγές στη χώρα, στο καθεστώς και στις ζωές των ηρώων του βιβλίου, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή το μέτρο ούτε και να αναλώνεται σε περιττολογίες. Ακόμη και τα σημαντικά μηνύματα που στηλιτεύουν διαχρονικά λάθη ή υποστηρίζουν τρυφερές και σημαντικές έννοιες για την ανθρώπινη εξέλιξη πηγάζουν από πράξεις, κίνητρα και ελάχιστα λόγια, εξ ου και δεν κουράστηκα ούτε λεπτό.

Πάντως, εκτός από τα προτερήματα του μυθιστορήματος που ανέλυσα πιο πάνω, κρατάω δύο θετικότατα γνωρίσματα που σημάδεψαν εμένα ως αναγνώστη: πρώτον το πλούσιο σε λεπτομέρειες και χαρακτήρες και γεγονότα σύμπαν που έπλασε η συγγραφέας πριν με ρίξει στα βαθιά νερά των ανατροπών που άλλαξαν οριστικά την οπτική γωνία από την οποία κοίταγα «εξαιτίας» της ως τότε το κείμενο και δεύτερον το τέλος. Η κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος με συγκλόνισε και ταυτόχρονα με έκανε να αναρωτηθώ γιατί να στηθεί ένας ολόκληρος δυστοπικός κόσμος μόνο και μόνο για να φτάσουμε να μάθουμε αυτό που ανέτρεψε το βιβλίο. Η απάντηση είναι μία: για να έχουμε περισσότερο χώρο να αναπνεύσουμε. Η συγγραφέας παρασύρθηκε να ζωντανέψει, να καταγράψει, να αποτυπώσει χαρακτηριστικά γνωρίσματα που όλοι έχουμε βιώσει ή μάθαμε από τα προηγούμενα χρόνια της Ιστορίας και να τα εντάξει σ’ ένα άχρονο σύμπαν ώστε να τονίσει τη φρίκη τους και να διατρανώσει ξανά και ξανά τη σημασία και την αξία της ειρήνης και του ότι πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να μην τα αγνοούμε. Δεν κουράστηκα πουθενά, δε βαρέθηκα στιγμή, το κάθε τι ήταν δοσμένο με τέτοιο τρόπο που από τη μια με εντυπωσίασαν η ευρυμάθεια της Φραντζέσκας Μάνγγελ και ο τρόπος που ανέπτυξε μέσω αυτής της γνώσης το σύμπαν της κι από την άλλη ένιωσα και κατάλαβα πολύ καλά τη φρίκη ενός πολέμου, την απληστία του ανθρώπου, το νόημα της προπαγάνδας και πως όλα αλλάζουν ριζικά από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι όλα αυτά ήταν μια καλοκεντημένη κουρτίνα που όταν ήρθε η ώρα η συγγραφέας την έσκισε με σαδισμό για να μου αποκαλύψει φριχτά μυστικά για ενέργειες που πάντα θα γίνονται εις το όνομα της επιστήμης και με αφορμή ή προκάλυμμα έναν πόλεμο. Χορταστικό, πλούσιο, γεμάτο κείμενο για έναν κόσμο που μακάρι να μη βιώσει ποτέ κανείς μας, εξ ου και έπρεπε να στηθεί όλος αυτός ο κόσμος γύρω από την κεντρική απάνθρωπη ιδέα.

Το τέλος του βιβλίου λοιπόν είναι μια επιλογή που σπάνια υποστηρίζω όταν τη συναντάω. Δείχνει αμηχανία ή προχειρότητα, βιασύνη, αδυναμία κλπ. όμως η Φραντζέσκα Μάνγγελ με έπεισε πως αυτό έπρεπε να γίνει για να δείξει πως αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία η πορεία της ζωής μας, πως η ίδια δεν παύει να πιστεύει στον άνθρωπο και στη δύναμη του καλού που εμφιλοχωρεί μέσα του και στο κάτω κάτω, όπως λέει και στο επίμετρο: «Από εμάς εξαρτάται πάντοτε η κατάληξη, εμείς αποφασίζουμε για την έκβαση των γεγονότων, γυρνώντας το κεφάλι στο σκοτάδι ή στο φως». Έτσι λοιπόν δεν επικροτώ τέτοια «φινάλε» αλλά ήρθε η στιγμή που μια συγγραφέας με έκανε να μαλακώσω τη στάση μου, δείχνοντάς μου πως τίποτα στη ζωή δεν είναι άσπρο και μαύρο, πόσο μάλλον στα βιβλία που γεννάνε χιλιάδες σκέψεις, πολλές φορές αντικρουόμενες μεταξύ τους ή αντικρούουν όσα πίστευα κι ένιωθα ως τώρα.

«Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Εκείνοι οι οποίοι σχεδιάζουν τους πολέμους κι εκείνοι που τους βιώνουν. Τη μοχθηρία των πρώτων δεν τη φτάνει η φαντασία των δεύτερων» (σελ. 324). Με αυτό το μότο η Φραντζέσκα Μάνγγελ εξαπολύει σ’ ένα φαντασιακό σύμπαν κακούς και καλούς, ρίχνοντάς τους σ’ έναν αγώνα δρόμου και επικυριαρχίας, στολίζοντάς τους με καίριες αλήθειες και ελάχιστα καλολογικά στοιχεία, σμιλεύοντάς τους ως το τέλος και φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με γεγονότα και πράξεις που δεν είναι έτοιμοι να χειριστούν. «Οι Καθαροί» είναι ένα πλούσιο σε γεγονότα, σκηνές και νοήματα μυθιστόρημα που με άλλαξε αναγνωστικά και ψυχοσυναισθηματικά, κάνοντάς με πιο προσεκτικό σε όσα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά γεγονότα διαδραματίζονται γύρω μου.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Υπάρχει κάτι σχετικό με όσα συμβαίνουν στη ζωή μας. Δεν ορίζονται πάντα από τον βαθμό δυσκολίας τους όσο από την οπτική μας προς αυτά, τον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζουμε. Άνθρωποι που η ζωή στεκόταν μαζί τους απαλή σαν πουπουλένιο χάδι, εκείνοι την ξεπουπούλιαζαν γκρινιάζοντας. Κι άλλοι που περπατούσαν ολημερίς σε κάρβουνα, το έκαναν γελώντας» (σελ. 51).

«Την τραγικότητα δεν την καταλαβαίνεις τη στιγμή που συμβαίνει. Πρέπει να γίνει κάτι πολύ ακραίο για να τη δεις κι αυτό συνήθως συμβαίνει τόσο σταδιακά, ώστε μέχρι να το συνειδητοποιήσεις, το έχεις πρώτα συνηθίσει» (σελ. 123).

«Αν θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι, δεν πρέπει να ξεχνάμε! Δεν πρέπει να συνηθίζουμε! Η λήθη και η συνήθεια εί��αι η θανατική μας καταδίκη. Οφείλουμε να την πολεμάμε» (σελ. 134).

«Αρνήθηκε να πάει το μυαλό μας στο κακό. Ήμασταν δύσπιστοι, αφελείς και αλαζόνες. Έφταιγε η αισιοδοξία μας;… Το δεν μπορεί να μου συμβεί εμένα αυτό; Παρόλο που ξέρουμε πως έχει συμβεί ξανά και ξανά σε εκατομμύρια ανθρώπους ανά τους αιώνες; Καμιά φορά σκέφτομαι πόσες ψυχές θα είχαν γλυτώσει αν αντιλαμβάνονταν άμεσα τον κίνδυνο. Αν ακούγαμε, βλέπαμε, παρατηρούσαμε αντί μοναχά να μιλάμε… Ο άνθρωπος έχει την τάση προς το καλό, ασχέτως αν στο σύνολό του προκαλεί κακό» (σελ. 194-195).

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bf%ce%b9-%...

[Valentina · Rating 5 out of 5]

Από τα αγαπημένα μου βιβλία για το 2024! Δυστοπικό, ένα βιβλίο που περνάει ξεκάθαρο μήνυμα στον αναγνώστη! Με μαγνήτισε ο τρόπος γραφής του από την πρώτη στιγμή. Τοποθετημένο σε αόριστο τόπο και χρόνο, με χαρακτήρες με ονόματα από διαφορετικές εθνικότητες, τονίζει το ότι η ελευθερία μπορει να χαθεί, να καταπατήθει από την εξουσία σε οποιαδήποτε χώρα οποιαδήποτε στιγμή. Την δύναμη που έχουν οι πολίτες, η δύναμη της αντίστασης, της επανάστασης από την μία, η καταστροφή που η αδράνεια, η ρουτίνα και η άγνοια μπορεί να φέρουν από την άλλη. Η πρωταγονιστρια η Κλοι, ένας χαρακτήρας καθόλου τέλειος με αδυναμίες και αμφιβολίες για το κάθε της βήμα που όμως μάχεται αγωνιά για τους ανθρώπους που αγαπά που ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί. Με λίγα λόγια λάτρεψα αυτό το βιβλίο και δεν μπορούσα να το αφήσω.
"Αν το ύψιστο αγαθό είναι η ελευθερία η ύψιστη αρετή είναι η ανθρωπιά"

[Βασω Π. · Rating 5 out of 5]

ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ 🤍
Της Φραντζεσκα Μανγγελ

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ 📚
Ένα βιβλίο εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα. Μία συνταρακτική ιστορία επιβίωσης που δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο..Μία μάχη εν καιρώ πολέμου αντιμέτωπη με το πιο παρανοϊκό πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης..με μοναδικά όπλα το θάρρος και την αγάπη.
✒️《 Ξέρεις τί σημαίνει το σημάδι; Έχεις ιδέα;》
Το δάχτυλό της, πιο κίτρινο απ' τη σελίδα, διέτρεξε έναν πίνακα με σύμβολα.
《 Διάβασε καλά τί γράφει!
Διάβασε τον ορισμό! Στίγμα! Απ' το αρχαίο ρήμα στίζω. Χαράζω τατουάζ. Πρώτα σου σημάδευαν τα χαρτιά για τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, τώρα για έναν βαθμό μυωπίας. Αυτό σκόπευαν εξαρχής. Να μας υποβαθμίσουν. Να διαχωρίσουν τους άρτιους απ' τους δήθεν ελλαττωματικούς.
Τα τέρατα》.
Σε μια κοινωνία που η σωματική τελειότητα αποτελεί την μοναδική προϋπόθεση για να είσαι ελεύθερος, οι Καθαροί πολίτες απολαμβάνουν τα προνόμια που στερούνται οι υπόλοιποι..
Η Κλόι, είναι ανθρωπολόγος σε ένα κέντρο ερευνών..αγωνίζεται για τον άνθρωπο όταν η αξία της ανθρώπινης ζωής ευτελίζεται συνεχώς..
Με φόντο τον εφιάλτη του πολέμου που μαίνεται, τις σειρήνες που ηχούν,τα τρόφιμα που λιγοστεύουν και τον αριθμό των νεκρών που αυξάνεται..οι ήρωες μας φτάνουν στα όριά τους.
Μοναδικο στήριγμα της Κλόι σε αυτές τις εφιαλτικές στιγμές η φίλη της Ντάρια.
Μέχρι την στιγμή που εκείνη θα εξαφανιστεί μυστηριωδώς..
Η Κλόι βάζει μοναδικό σκοπό και στόχο της ζωής της να την βρει..
Μια επικίνδυνη αναζήτηση ξεκινάει...δεν φαντάζεται καν τί την περιμένει..
Θα μπορέσει να την βρει;
Σε κάθε βήμα της ο κίνδυνος και το σκοτάδι ελλοχεύουν..
Μία συγκλονιστική, σπαρακτική και αγωνιώδη ιστορία που διαβάζεται χωρίς ανάσα μέχρι να φτάσεις στο τέλος.
Η Φραντζέσκα με ρεαλιστική και εθιστική γραφή ξεδιπλώνει μπρος στα μάτια μας ένα μυθιστόρημα με κινηματογραφική πλοκή και δράση, που το καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, η ζωή και ο θάνατος εναλλάσονται μέχρι να επέλθει η λύτρωση.
Έντονα και αντιφατικά συναισθήματα κατακλύζουν την ψυχή σου.
Σπαραγμός, πόνος, αδικία, συγκίνηση...
Ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που σίγουρα έχει ρεαλιστικές προεκτάσεις και θα σας αφήσει άπνοους!
Μία ιστορία που εκτυλίσσεται σε δύο παράλληλους και αληθοφανείς κόσμους που είναι άκρως ενδιαφέρουσα.
●Αγάπησα πολύ τις δύο φίλες- ηρωίδες για την δύναμη της φιλίας τους και τα ψυχικά αποθέματα που διέθεταν.
✒️《Δεν σκέφτομαι όλη αυτή τη δυστυχία, αλλά την ομορφιά που ακόμα μένει》.
Την ίδια ομορφιά επιλέγω τώρα.
Από αυτήν παίρνω δύναμη και συνεχίζω. Επιλέγω την ομορφιά, επειδή έχω συναίσθηση της κάθε πιθαμής ασχήμιας που βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο. Τη βλέπω γύρω μου, τη νιώθω στο δέρμα μου. Μου κλέβει την ανάσα και τον ύπνο. Απειλεί να μου κλέψει τη ζωή, μα εγώ όχι,επιλέγω την ομορφιά επειδή βρίσκομαι ακόμη εδώ. Και μπορώ να επιλέξω. Μπορώ να δω τη μια σταγόνα καλοσύνης μέσα σε ωκεανούς κακίας. Να ξεθάψω τον έναν κόκκο ελπίδας μέσα σε λάκκους παραγεμισμένους θάνατο.
Μπορώ να στραφώ προς το χέρι που θα με τραβήξει στην επιφάνεια και να αποφύγω εκείνο που θα με σπρώξει στον πάτο.
Η ζωή μας είναι γεμάτη πόνο,απώλειες,αγώνα για επιβίωση. Το πιο εύκολο είναι να αφεθούμε στα δεινά. Να πούμε 《 δεν αξίζει 》 και να βουλιάξουμε στην αυτολύπηση.
Όχι.Δεν θα το κάνω. Θα πολεμώ μέχρι την τελευταία μου ανάσα.

✒️ ..το τέλος κάθε ιστορίας, το ορίζουν οι άνθρωποι. Από εμάς
εξαρτάται πάντοτε η κατάληξη, εμείς αποφασίζουμε για την έκβαση των γεγονότων, γυρνώντας το κεφάλι στο σκοτάδι ή στο φως.
ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ είναι ένα μυθιστόρημα που θα μιλήσει στην καρδιά σας και θα σας δώσει τροφή για σκέψη...Ανακαλύψτε το!
Το διάβασα, μου άρεσε πολύ και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Συγχαρητήρια Φραντζεσκα μου, καλοτάξιδο!

[Desp_gk · Rating 5 out of 5]

Οι Καθαροί, μια λέξη που σημάδεψε την ηρωίδα του βιβλίου σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά. Ενα σημάδι που έκρινε τις ζωες των ανθρώπων.Ποιος μπορείς να κρίνει ποιος είναι σωστός ποιος είναι άρτιος γιατί καποιοι ν’απολαμβανουν τα ουσιώδη ενώ άλλοι τα στερούνται;Κανείς δεν θα έπρεπε να υπάρχει για να κρίνει ν’αποφασίζει για τις ζωές των άλλων βάση των ατελειών του των ασθενειών του η τις ειδικές ανάγκες του γιατί κανεις δεν είναι τέλειος γιατί θα πρέπει να υπάρχει Ελευθερία. Στην ιστορία αυτή συναντάμε μια συνεχή μάχη του καλου με του κακού της αγάπης με το μίσος της αλήθειας με το ψέμα. Βρισκουμε ιστορικά γεγονότα χωρίς συγκεκριμένο χρονικό προσδιορισμό αλλά φαίνεται η καλή και ψαγμένη δουλειά της συγγραφέα μεταφέροντας μας εικόνες το τι συνέβαινε εν καιρό πολέμου,το σκληρό πρόσωπο όσων είχαν τη «δύναμη» τις κακουχίες που περνούσαν αρρώστιες πεινα. Ένιωσα συναισθήματα μαζί με την ηρωίδα την Κλόι , ένιωσα την αγωνία της να κρατηθεί στη ζωή τον θυμό τον φόβο την αγάπη το μίσος τον πόνο κ μαζί της έκλαψα για αγαπημένους της. Έιναι ένα βιβλίο που μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο και ιδιαίτερα από κάποιο σημείο και μετά ηθελα να το ρουφήξω μέχρι τέλους να μου δωθουν οι απαντήσεις που ηθελα. Το τέλος θα μπορούσα να το πω ανατρεπτικό αλλά και μπερδεμένο συγχρόνως. Απαντήθηκαν άραγε τα ερωτήματα που σου γεννιουνται στην αρχή του βιβλίου;Τελικά τι επικράτησε η αλήθεια η το ψέμα;Για να το ανακαλύψεις θα πρέπει να διαβασεις αυτό το βιβλίο κάνοντας ένα συναρπαστικό ταξίδι του μυαλού.

[Τάσος Γέροντας · Rating 4 out of 5]

Συγκλονιστικό βιβλίο! Πολλοί χαρακτήρες, μερικοί δουλεμένοι σε βάθος, ζοφερή ατμόσφαιρα, με περιγραφές απολύτως πειστικές και αληθοφανείς, με πλοκή χωρίς κενά, χωρίς κοιλιά, με εξελίξεις που ξαφνιάζουν. Με έντονα μηνύματα, δυνατά ειπωμένα. Η Δημοκρατία και πόσο ευαίσθητη είναι, η αιώνια μάχη της επιλογής ανάμεσα στο καλό και στο κακό, η ευκολία να κάνει κάποιος το κακό, η δύναμη της αγάπης, της οικογένειας, της αλήθειας.
Η αστείρευτη φαντασία της Μάνγγελ συνάντησε τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της ευγονικής, μπολιάστηκε με την ατμόσφαιρα της καραντίνας και μας έδωσε ένα βιβλίο , του οποίου η ανάγνωση αφήνει προβληματισμένο τον αναγνώστη, τον ωθεί να βλέπει, να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα, τα γεγονότα γύρω του με κριτικό μάτι, με βαθύτερη ματιά.
Διαβάστε το! Παρότι το περιέγραψα σαν δυστοπικό, το τέλος του, το μήνυμά του είναι αισιόδοξο.

https://exostis.gr/article/%CE%BA%CF%...

[Maria Kaklea · Rating 5 out of 5]

Μολονότι ‘’οι καθαροί΄΄ είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται από την αρχή μέχρι και τον επίλογο με κομμένη την ανάσα, η θεματολογία του ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια των βιβλίων περιπέτειας, μυστηρίου και σασπένς. Και αυτό γιατί στον πυρήνα του εξελίσσεται σε ένα έργο βαθιά φιλοσοφικό που θέτει τα διαχρονικά ουσιώδη ερωτήματα περί της φύσεως της ανθρώπινης ύπαρξης και συνακόλουθα των ανθρώπινων κοινωνιών, οι οποίες ορίζονται, αλλά και στιγματίζονται από το δίπολο καλού και κακού και την αρχέγονη πάλη επικράτησης του ενός έναντι του άλλου.
Ο τίτλος του βιβλίου ‘’οι καθαροί’’ σε συσχέτιση με το λευκό χρώμα του εξωφύλλου, χρώμα που συνειρμικά παραπέμπει στην αγνότητα, την καθαρότητα, την αγαθότητα και αριστεία της ατόμου, υποδηλώνει σκωπτικά την αντίθεση με τις μελανές σελίδες της ιστορίας μας, με τα σκοτάδια και το έρεβος που κρύβονται στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής και τα οποία αποτυπώνονται στην ύφανση του μυθιστορήματος. Η φρίκη του πολέμου, η αχρειότητα και ιδιοτέλεια της εξουσίας που συνίστανται στην υπέρβαση των ορίων του ρυθμιστικού και ελεγκτικού της ρόλου, η καφκική αμηχανία του ατόμου έναντι των καταπιεστικών δεσμών του ολοκληρωτικού καθεστώτος περιβάλλουν εκ πρώτης όψεως το έργο με μία ατμόσφαιρα ζοφερή.
Με αριστοτεχνική μαεστρία και την χαρακτηριστική της ευγλωττία στην αφήγηση η συγγραφέας καταγράφει την αέναη μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Αναγκαία συνθήκη, συνεπώς, είναι η αναφορά σε καταστάσεις δυστοπικές και εφιαλτικές, ώστε αυτές να κατανικηθούν και να επέλθει η κάθαρση και ο εξαγνισμός. Το μυθιστόρημα υμνεί τις αρετές του ανθρώπου, και την έμφυτη τάση του για ελευθερία, αγάπη, φιλία, αυτοθυσία για την επίτευξη ανώτερων ιδανικών. Αποτελεί ωδή στις διαχρονικές πανανθρώπινες αξίες που υπερνικούν τα σκοτάδια, την χαμέρπεια, τα κατώτερα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, τα οποία, όμως, πατάσσονται και συνθλίβονται, αφού ο άνθρωπος εξ ορισμού στρέφεται προς τα υψηλά ιδανικά, και είναι αυτά που τελικά υπερισχύουν. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, η συγγραφέας ευεργετεί τους ήρωες της με αξίες που τους ωθούν να αναρριχώνται στο φως, να υποτάσσουν το κακό και να λυτρώνονται, προσφέροντας έτσι στον αναγνώστη μία μοναδική εμπειρία κάθαρσης και πνευματικής ανύψωσης.
‘’Οι καθαροί’’ είναι ένα μυθιστόρημα που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Είναι ένα έργο ουμανιστικό, αισιόδοξο και ελπιδοφόρο και αποτελεί ωδή στα ύψιστα ιδανικά του ανθρώπου και στο ανώτερο νόημα της ύπαρξης. Με το τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης δεν είναι μόνο πιο πλούσιος συναισθηματικά, αλλά κυρίως αισιόδοξος για το μέλλον των ανθρωπίνων κοινωνιών και ευγνώμων για το μεγαλείο και την δύναμη της ανθρώπινης υπόστασης.

[Χρήστος Αζαριάδης · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο ''Οι Καθαροί'' πρώτα απ' όλα είναι μία ιστορία αγάπης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να γνωρίζει ο αναγνώστης.
Πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα. Αυτό το στοιχείο, αν λάβει κανείς υπ' όψιν ότι η συγγραφέας περιγράφει κακουχίες, συνεπάγεται ότι το έργο της έχει μία αβίαστη ροή. Διαβάζεται πραγματικά με μία ανάσα.
Το τέλος λίγο με προβλημάτισε, αλλά ήταν σίγουρα αξιοπρεπές και απροσδόκητο.
Πολύ όμορφη η έκδοση του Μίνωα.

[Barbara Douka · Rating 5 out of 5]

Με κατακλύζουν τόσα συναισθήματα. Είχα πάρα πολύ καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο το οποίο στο τέλος του θα μου μετέδιδε τόση συγκίνηση και τόση δύναμη. Ευχαριστώ, Φραντζέσκα, που για άλλη μια φορά μας πιάνεις το χέρι και μας οδηγείς στο φως. Ό, τι ακριβώς χρειάζεται η ψυχή για να ανθίσει...

[Alexandra Schürmann · Rating 5 out of 5]

Ατμοσφαιρικό, αιχμηρό, καθηλωτικό. Ζεις μέσα από τους χαρακτήρες μια ζωή απόλυτα ξένη και ταυτόχρονα απροσδιόριστα οικεία. Οι Καθαροί είναι ένα βιβλίο που αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις και τελικά τις ξεπερνάς.

[Cecil · Rating 5 out of 5]

Μου άρεσε πάρα πολύ το βιβλίο, από την αρχή μέχρι το τέλος. Πολύ ωραία ιστορία, πρωτότυπη. Εξαιρετικά καλογραμμένο, δεν θέλεις να το αφήσεις.

[Μαρία Φώσκολου · Rating 5 out of 5]

Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πρόσφατα!

[Argyro · Rating 5 out of 5]

Η εξιστόρηση είναι συγκλονιστική και η λυρικότητα της γραφής σε κρατάει σαν μέγγενη να τη διαβάσεις χωρίς διακοπή.

[Daydreamer · Rating 3 out of 5]

3.75

[T PV · Rating 5 out of 5]

Η δυστοπια όπως θα έπρεπε να γράφεται. Πολύ όμορφο.

[Roula Kefaki · Rating 3 out of 5]

Μπορούσατε παλιότερα να φανταστείτε έναν κόσμο όπου θα βγαίναμε από το σπίτι μόνο συγκεκριμένες ώρες για φάρμακα και τρόφιμα; Με μάσκα στο πρόσωπο και ταυτότητα ανά χείρας; Δεν προλάβαμε καν να το φανταστούμε, το ζήσαμε απευθείας με τον κορωνοϊό.

Μπορείτε να φανταστείτε το αύριο σας να ανατρέπεται ολοκληρωτικά; Να ξυπνάτε από τον διαπεραστικό συριγμό της σειρήνας, τους βομβαρδισμούς και τον ήχο από το άδειο σας για μέρες στομάχι; Ούτε στην Ουκρανία μπορούσαν.

Η Φραντζέσκα Μάνγγελ τα φαντάστηκε (εν μέρει, καθώς προηγήθηκε ιστορική έρευνα για τη Γερμανία του Μεσοπολέμου), τα έγραψε και παρόλο που το μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται δυστοπικό, είμαστε στο 2023. Τίποτα δε φαντάζει πια απίθανο. Ούτε το πιο ακραίο σενάριο.

Η Κλόι ζει με τη μητέρα της και τον αδερφό της σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, όπου κυριαρχεί ο διαχωρισμός ανάμεσα στους πολίτες: οι υγιείς, οι άρτιοι είναι οι Καθαροί και οι σωματικά (και ψυχικά) ατελείς οι Στιγματισμένοι. Οι πρώτοι απολαμβάνουν τα δικαιώματα των ευνοούμενων ενώ οι δεύτεροι φέρουν ένα σημάδι ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρα, που καταδικάζει κάθε βήμα στην υπόλοιπη ζωή τους.

Κι αν αυτή η κατάφωρη ανισότητα δεν ήταν αρκετή, η εισβολή ξένων δυνάμεων επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα. Σύντομα επικρατεί πείνα και εξαθλίωση, την ώρα που γειτονιές βομβαρδίζονται, νεκροί κείτονται στους δρόμους, αθώοι πυροβολούνται γιατί αντιμιλούν. Μέσα στον ζόφο του πολέμου, η αδερφική φίλη της Κλόι εξαφανίζεται και η ίδια κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να τη βρει. Είναι άλλωστε η ηρωίδα της…

Το βιβλίο έχει έντονα κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία, κάνει τον αναγνώστη να νιώθει άβολα, όσο άβολα συναισθήματα μας δημιουργεί η σκέψη των ανθρώπων που πεινούν, κρυώνουν, υποφέρουν, χάνουν τα σπίτια τους, χωρίζονται από τις οικογένειές τους, ξεριζώνονται από την πατρίδα τους, πεθαίνουν.

«Αραιά και πού ακούγαμε για στρατιωτικές συμπλοκές, πάντα τα μακριά μας. Όσο πιο μακριά, τόσο λιγότερο μας αφορούσε. Σκληρό, όμως έτσι ήταν. Η καθημερινότητα κι η επανάληψη υπνωτίζουν. Πρέπει να νιώσεις τη φωτιά να σου τσουρουφλά τα ματοτσίνορα για να ξυπνήσεις.

Στο τέλος δεν μπορούσαμε να θρηνήσουμε κανέναν. Το πένθος είχε γίνει μόνιμο, συνεχές. Μας ακολουθούσε κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Δεν έπαυε ποτέ. Δεν ήταν καν πένθος πλέον. Ήταν κάτι άλλο. Βαρύ, βουβό κι αδιάκοπο, γι' αυτό και τρομερό. Σαν να είχε γίνει θρήνος ολόκληρη η ζωή, παύοντας ζωή να είναι».

Η ιστορία της Μάνγγελ είναι ανθρωποκεντρική: όλα τα πρόσωπα γύρω από την πρωταγωνίστρια έχουν τον δικό τους χώρο στο βιβλίο. Η καλύτερή της φίλη, η μητέρα της, η αδερφή της, η γειτόνισσά της, ο συνεργάτης της, το αφεντικό της, ο πατέρας της. Μαζί τους η Κλόι μοιράζεται την αγωνία, την αβεβαιότητα, τον πόνο, την απώλεια και την απόγνωση. Αλλά και την ελπίδα, την αγάπη, την αλληλεγγύη, την ανάγκη να πολεμήσουν την αδικία και να πιστέψουν σε ένα καλύτερο αύριο. Την ανάγκη να έρθει το αύριο.

Δύο πράγματα με άφησαν ανικανοποίητη σε αυτό το βιβλίο: ορισμένες επιλογές της Κλόι (έγιναν από αφέλεια; Από ένστικτο επιβίωσης; Για χάρη της φιλίας; Ή μήπως του έρωτα;) και το τέλος, το οποίο… παραήταν ανατρεπτικό για τα γούστα μου. Η ιστορία στο σύνολό της, παρά τον έντονα δυστοπικό χαρακτήρα της, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί διδακτική. Για το θάρρος, την αλήθεια, την πάλη ενάντια στο κακό, για το σήμερα που δεν πρέπει να θεωρούμε αυτονόητο και το αύριο που μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Καμία κανονικότητα δεν πρέπει πια να θεωρείται δεδομένη.