What do you think?
Rate this book
Teer
'In het midden van de woestijn of op zee lijkt de wereld zich eindeloos uit te strekken. Wat is het dan, dat we hopen te vinden in het hart van het doolhof? Geborgenheid? Zijn we veilig zolang we onze blik afwenden?'
In de familie van Imène zijn de vrouwen verankerd en de mannen op de dool. Toch schippert Imène haar leven lang tussen het land van haar vader Asim en dat van haar moeder Mara. Wanneer die haar betrapt op het schrijven van een liefdesbrief, moet de jonge Imène beloven om zichzelf met niemand te delen.
Als volwassene leidt ze een ongebonden leven met oppervlakkige relaties en seks. Ze verdient haar geld door deel te nemen aan focusgroepen waarin ze zichzelf telkens een andere identiteit aanmeet. Imène geeft iedereen alles wat ze willen - behalve zichzelf. Alleen een oude bekende, Levi, slaagt er soms in dichter bij haar te komen. Ze leeft, werkt en heeft lief over grenzen heen. Tot een grensagent haar identiteit in vraag stelt. Dan wordt ze genoodzaakt om zichzelf te zoeken - en recht in de ogen te kijken.
Wided Bouchrika is auteur, copywriter, kunstenaar en werkt in Kopenhagen. Eerder schreef ze mee aan het non-fictieboek Lunatic.
In de familie van Imène zijn de vrouwen verankerd en de mannen op de dool. Toch schippert Imène haar leven lang tussen het land van haar vader Asim en dat van haar moeder Mara. Wanneer die haar betrapt op het schrijven van een liefdesbrief, moet de jonge Imène beloven om zichzelf met niemand te delen.
Als volwassene leidt ze een ongebonden leven met oppervlakkige relaties en seks. Ze verdient haar geld door deel te nemen aan focusgroepen waarin ze zichzelf telkens een andere identiteit aanmeet. Imène geeft iedereen alles wat ze willen - behalve zichzelf. Alleen een oude bekende, Levi, slaagt er soms in dichter bij haar te komen. Ze leeft, werkt en heeft lief over grenzen heen. Tot een grensagent haar identiteit in vraag stelt. Dan wordt ze genoodzaakt om zichzelf te zoeken - en recht in de ogen te kijken.
Wided Bouchrika is auteur, copywriter, kunstenaar en werkt in Kopenhagen. Eerder schreef ze mee aan het non-fictieboek Lunatic.
174 pages, Kindle Edition
Published October 4, 2022
3 people are currently reading
79 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
November 7, 2022
3.5/5 - Ik vind het een beetje moeilijk om te zeggen wat ik van dit boek vond. Dus misschien moet ik het gewoon overlaten aan iemand die het wel kei goed weet te verwoorden.
Katrin Swartenbroux schrijft over Teer:
"Een rauwe roman waarvan meer dan enkele zenuwen blootliggen, vol rake observaties die naar adem doen happen en gortdroge humor die doet grijnzen."
En daarmee zegt ze alles.
Ik heb nog niet vaak romans gelezen met een hoofdpersonage zoals Imène. Zo complex en perfect imperfect. Ze gaat steeds tegen alle verwachtingen in, verwachtingen die je vooral bij een vrouwelijk personage hebt. Daar betrapte ik, o wee, ook mezelf op.
Ik zie dat andere lezers klagen dat ze geen verhaallijn kunnen vinden, maar dat stoorde mij totaal niet. Een verhaal vertellen op een sterke manier gebeurt zeker niet altijd aan de hand van een plot.
Ik wil in de nabije en verre toekomst graag nog heel veel boeken zoals dit lezen. Onverbloemd, doodeerlijk en op veel vlakken vernieuwend.
Toch geef ik het maar drie en een halve ster.
Hoewel het voor mij een geweldige leeservaring was, en hoewel het meer dan eens gebeurde dat ik versteld stond van hoe prachtig een passage was geschreven, slaagde Bouchrika er niet in om me vast te houden. Ik hoopte in het verhaal gezogen te worden en dat was niet het geval. Bepaalde delen van het boek waren naar mijn gevoel net te vaag om de inhoud te begrijpen.
Maar dit is allemaal heel persoonlijk en dat laatste ligt wellicht volledig aan mezelf. Ik ben uiteindelijk 'pas' 19 jaar oud, misschien heb ik nog niet de juiste dingen - of genoeg - meegemaakt om het verhaal en het hoofdpersonage écht te begrijpen.
Ondanks dat mijn rating aan de lage kant is, wil ik graag uitdrukkelijk het volgende zeggen:
Dit soort boeken, geschreven door vrouwen over vrouwen, zijn ook vandaag nog broodnodig. Blijf ze schrijven. Blijf ze uitgeven. En blijf ze lezen. Dank u wel!
Katrin Swartenbroux schrijft over Teer:
"Een rauwe roman waarvan meer dan enkele zenuwen blootliggen, vol rake observaties die naar adem doen happen en gortdroge humor die doet grijnzen."
En daarmee zegt ze alles.
Ik heb nog niet vaak romans gelezen met een hoofdpersonage zoals Imène. Zo complex en perfect imperfect. Ze gaat steeds tegen alle verwachtingen in, verwachtingen die je vooral bij een vrouwelijk personage hebt. Daar betrapte ik, o wee, ook mezelf op.
Ik zie dat andere lezers klagen dat ze geen verhaallijn kunnen vinden, maar dat stoorde mij totaal niet. Een verhaal vertellen op een sterke manier gebeurt zeker niet altijd aan de hand van een plot.
Ik wil in de nabije en verre toekomst graag nog heel veel boeken zoals dit lezen. Onverbloemd, doodeerlijk en op veel vlakken vernieuwend.
Toch geef ik het maar drie en een halve ster.
Hoewel het voor mij een geweldige leeservaring was, en hoewel het meer dan eens gebeurde dat ik versteld stond van hoe prachtig een passage was geschreven, slaagde Bouchrika er niet in om me vast te houden. Ik hoopte in het verhaal gezogen te worden en dat was niet het geval. Bepaalde delen van het boek waren naar mijn gevoel net te vaag om de inhoud te begrijpen.
Maar dit is allemaal heel persoonlijk en dat laatste ligt wellicht volledig aan mezelf. Ik ben uiteindelijk 'pas' 19 jaar oud, misschien heb ik nog niet de juiste dingen - of genoeg - meegemaakt om het verhaal en het hoofdpersonage écht te begrijpen.
Ondanks dat mijn rating aan de lage kant is, wil ik graag uitdrukkelijk het volgende zeggen:
Dit soort boeken, geschreven door vrouwen over vrouwen, zijn ook vandaag nog broodnodig. Blijf ze schrijven. Blijf ze uitgeven. En blijf ze lezen. Dank u wel!
February 20, 2023
“We laten elkaar geen keuze. Als er geen band gesmeed wordt, kan er ook geen breken. Ik hou je op een afstand. Zoals je met een slang zou doen, porrend met een stok, hopend dat hij er niet naar duikt en zijn tanden in je vlees zet of je in een wurggreep houdt. Of hopend dat hij dat verdomme wel doet.”
Een debuut lezen is sowieso altijd een verrassing. Wided Bouchrika was me tot hiertoe vooral bekend van haar journalistieke werk bij Knack maar ze is veelzijdiger dan alleen in de journalistiek. Ze heeft ijzers in het vuur van kunst en politiek, pendelt voortdurend tussen België, Londen, Kopenhagen en Tel Aviv. Ze schreef mee aan het non-fictie boek Lunatic en deze rusteloze Vlaams-Tunesische heeft nu haar eerste roman uit.
Teer is een veel gelaagde roman geworden. Een verhaal over Imène die voortdurend tussen het land van haar vader en het land van haar moeder op en neer reist. Die landen worden niet expliciet benoemd maar dat hoeft ook niet. Soms werkt ze in het ene land, dan weer in het andere. Ze verdient haar geld door deel te nemen in focusgroepen die diensten en producten evalueren. Overal meet Imène zich een andere identiteit en achtergrond aan. Ze leeft een beetje op de dool. Dan weer hier en dan weer ergens anders. Ook in haar relaties vindt ze geen stabiliteit. Ze experimenteert met verschillende minnaars en vormen van intimiteit en seks. Misschien komt ze nog het dichtste bij die intimiteit met Levi alhoewel ook dat moeilijk ligt: “Ik zie mezelf in je ogen’, had je me gezegd. Het betekende dat ik je nooit zou zien. Je toonde jezelf alleen aan jezelf door mijn ogen. Ik zag mezelf niet in je ogen. Ik zag niets.” Ze heeft dan ook geen moeite met loslaten. Ook aan zichzelf probeert ze te ontsnappen. Ze steekt haar gedachten in de meest banale situaties om ‘te ontsnappen aan de weerklank van haar geest.’
Imène is op weg naar No Name, Colorado, USA, wanneer een grenswachter haar identiteit in vraag stelt. “Je wordt onder de loep gehouden van de grenspolitie die wil weten wie je bent, maar je kunt het juiste antwoord niet vinden.” Dat doet haar op zoek gaan in zichzelf naar haar persoonlijkheid, haar ik en eigen individualiteit. Dat zichzelf (her)kennen is niet zo simpel voor Imène want de waarheid is zelden eenvoudig. Imène is een complexe persoonlijkheid. Ze is natuurlijk in de eerste plaats de som van twee andere persoonlijkheden. Haar vader die als bootvluchteling naar Europa kwam maar nadien terug naar zijn thuisland keert. Haar moeder die in rouw leeft voor haar eerste liefde die ze achterliet voor de kortstondige liefde van Imènes vader. Haar dochter is de constante herinnering aan haar verlies en naïviteit. Wanneer haar moeder de dertienjarige Imène betrapt op het schrijven van een liefdebrief waarschuwt ze haar om zichzelf nooit helemaal te geven. Die wrede raad neemt Imène ter harte en ze geeft zich dan ook nooit volledig al lijdt ze daar wel onder. ”Dat is waarom ik mezelf met niemand deel’ zeg ik uiteindelijk in zijn oksel. ‘Wie zichzelf volledig geeft, blijft gebroken achter.”
Identiteit, leegte, verloren zijn en onzichtbaarheid zijn de meest belangrijke thema’s in dit debuut. Het is bepaald geen gemakkelijk boek, dat vond ik tenminste, maar het is zeker de moeite waard. Het is voor mij een van die boeken die je moet herlezen om er elke laag uit te kunnen halen.
Heel knap is de gestructureerde warboel waarin het verhaal gegoten is. Heel fragmentarisch wat mooi past bij het chaotische leven van Imène. Alle kleine banale gebeurtenissen weven zich zo tot een geheel. Wided Bouchrika gebruikt ook vaak spiegelbeelden. Het zit al in de titel ‘Teer’ wat zowel gelezen kan worden als teder, broos en breekbaar maar ook als de kleverige substantie pek. Wided Bouchrika schreef een roman waarin haar lezers antwoord kunnen vinden over vervagende grenzen tussen verschillende identiteiten en wie of wat iemands identiteit bepaalt. Of misschien ook wel over volwassen worden. Zeker een auteur om op te volgen.
Alle info over dit boek vind je op https://www.pelckmansuitgevers.be/tee...
Een debuut lezen is sowieso altijd een verrassing. Wided Bouchrika was me tot hiertoe vooral bekend van haar journalistieke werk bij Knack maar ze is veelzijdiger dan alleen in de journalistiek. Ze heeft ijzers in het vuur van kunst en politiek, pendelt voortdurend tussen België, Londen, Kopenhagen en Tel Aviv. Ze schreef mee aan het non-fictie boek Lunatic en deze rusteloze Vlaams-Tunesische heeft nu haar eerste roman uit.
Teer is een veel gelaagde roman geworden. Een verhaal over Imène die voortdurend tussen het land van haar vader en het land van haar moeder op en neer reist. Die landen worden niet expliciet benoemd maar dat hoeft ook niet. Soms werkt ze in het ene land, dan weer in het andere. Ze verdient haar geld door deel te nemen in focusgroepen die diensten en producten evalueren. Overal meet Imène zich een andere identiteit en achtergrond aan. Ze leeft een beetje op de dool. Dan weer hier en dan weer ergens anders. Ook in haar relaties vindt ze geen stabiliteit. Ze experimenteert met verschillende minnaars en vormen van intimiteit en seks. Misschien komt ze nog het dichtste bij die intimiteit met Levi alhoewel ook dat moeilijk ligt: “Ik zie mezelf in je ogen’, had je me gezegd. Het betekende dat ik je nooit zou zien. Je toonde jezelf alleen aan jezelf door mijn ogen. Ik zag mezelf niet in je ogen. Ik zag niets.” Ze heeft dan ook geen moeite met loslaten. Ook aan zichzelf probeert ze te ontsnappen. Ze steekt haar gedachten in de meest banale situaties om ‘te ontsnappen aan de weerklank van haar geest.’
Imène is op weg naar No Name, Colorado, USA, wanneer een grenswachter haar identiteit in vraag stelt. “Je wordt onder de loep gehouden van de grenspolitie die wil weten wie je bent, maar je kunt het juiste antwoord niet vinden.” Dat doet haar op zoek gaan in zichzelf naar haar persoonlijkheid, haar ik en eigen individualiteit. Dat zichzelf (her)kennen is niet zo simpel voor Imène want de waarheid is zelden eenvoudig. Imène is een complexe persoonlijkheid. Ze is natuurlijk in de eerste plaats de som van twee andere persoonlijkheden. Haar vader die als bootvluchteling naar Europa kwam maar nadien terug naar zijn thuisland keert. Haar moeder die in rouw leeft voor haar eerste liefde die ze achterliet voor de kortstondige liefde van Imènes vader. Haar dochter is de constante herinnering aan haar verlies en naïviteit. Wanneer haar moeder de dertienjarige Imène betrapt op het schrijven van een liefdebrief waarschuwt ze haar om zichzelf nooit helemaal te geven. Die wrede raad neemt Imène ter harte en ze geeft zich dan ook nooit volledig al lijdt ze daar wel onder. ”Dat is waarom ik mezelf met niemand deel’ zeg ik uiteindelijk in zijn oksel. ‘Wie zichzelf volledig geeft, blijft gebroken achter.”
Identiteit, leegte, verloren zijn en onzichtbaarheid zijn de meest belangrijke thema’s in dit debuut. Het is bepaald geen gemakkelijk boek, dat vond ik tenminste, maar het is zeker de moeite waard. Het is voor mij een van die boeken die je moet herlezen om er elke laag uit te kunnen halen.
Heel knap is de gestructureerde warboel waarin het verhaal gegoten is. Heel fragmentarisch wat mooi past bij het chaotische leven van Imène. Alle kleine banale gebeurtenissen weven zich zo tot een geheel. Wided Bouchrika gebruikt ook vaak spiegelbeelden. Het zit al in de titel ‘Teer’ wat zowel gelezen kan worden als teder, broos en breekbaar maar ook als de kleverige substantie pek. Wided Bouchrika schreef een roman waarin haar lezers antwoord kunnen vinden over vervagende grenzen tussen verschillende identiteiten en wie of wat iemands identiteit bepaalt. Of misschien ook wel over volwassen worden. Zeker een auteur om op te volgen.
Alle info over dit boek vind je op https://www.pelckmansuitgevers.be/tee...
October 19, 2022
Nee, dank u. Een en al chaos, en het deed me denken aan toen ik deze zomer in Giverny het Musée des impressionnismes bezocht en ik eraan herinnerd werd dat ik helemaal geen fan ben van het impressionisme. Dit boek is heel impressionistisch: het zit boordevol indrukken en observaties die, hoewel schijnbaar toegankelijk en vlot weglezend, heel hermetisch zijn. Ik ben geen fan van zinnen/paragrafen zoals: "De golven zijn zwart en spuwen gal uit op de kade. Het water is net zo troebel als mijn hoofd. Maar het tij keert iedere dag opnieuw. Tot tweemaal toe zelfs. Telkens weer wordt een brandschoon persoon herboren. Ik ben de tel kwijt. Vier vliegers hangen als schitterende halve maantjes in de lucht." Etc.
Waar blijft dat verhaal nu eigenlijk, vroeg ik me de ganse tijd af.
Maar hey, dat ben ik. Misschien is het wel helemaal uw ding.
Waar blijft dat verhaal nu eigenlijk, vroeg ik me de ganse tijd af.
Maar hey, dat ben ik. Misschien is het wel helemaal uw ding.
June 24, 2024
Veel mooie woorden, maar daar blijft het ook bij. Ik denk dat moest de kleine plot die er te vinden valt vroeger geweest zijn ik oprecht nog iets uit het boek had kunnen halen. Het was nu vooral een wir war van ideeën van de schrijver, waarin ik geen duidelijke weg kon vinden.
April 19, 2023
Intrigerend en chaotisch. Roman laat de lezer met grote regelmaat gissen en dan is er af en toe een straaltje invallend licht. In vrouwelijke hoofdpersoon Imène 'verschijnen' als het ware twee mannen: zij zijn soms inwisselbaar met elkaar en soms met de hoofdpersoon, maar dan ineens ook weer niet. Imène gaat geen diepe relaties met anderen aan - misschien alleen, maar dan ook alleen in gedachten of in schimmigheid met die twee mannen - en maakt van inderhaast vertrekken een gewoonte.
December 20, 2022
Vreemd dat ik dit boek kocht en las op hetzelfde moment als “Wie ben ik?” van Peter De Graef. Het thema speelt, blijkbaar. “Teer” leest vlot en boeiend. Bij momenten zelfs spannend, al bekruipt de leegte je langs alle kanten. De taal is fris en sommige zinnen zijn ingenieus. Waar de titel bij bij de start van het lezen mij teder en zacht overkwam, daar bleek die al snel mij samen met de cover mee te voeren in iets plakkerig dat achteraf heet en smerig blijkt te zijn.
Verlies je jezelf in wat je weigert te benoemen en ook jij houdt op te bestaan.
Als we toch altijd met onszelf praten, moeten we misschien wel vaker ons eigen gezelschap kiezen.
Dingen veranderen vaak om hetzelfde te blijven, Levi.
Ik observeer en absorbeer.
Verlies je jezelf in wat je weigert te benoemen en ook jij houdt op te bestaan.
Als we toch altijd met onszelf praten, moeten we misschien wel vaker ons eigen gezelschap kiezen.
Dingen veranderen vaak om hetzelfde te blijven, Levi.
Ik observeer en absorbeer.
July 15, 2024
Dit boek bevat prachtige omschrijvingen van gevoelens en culturen. In het begin dacht ik dat ik mee was met het verhaal maar ergens midden in het boek geraakte de schrijfster me kwijt… ik bleef wachten op het terug oppikken van de verhaal lijn maar dat gebeurde helaas niet, of ik zag/snapte het in ieder geval toch niet.
September 21, 2023
Een boek dat alle kanten op springt en een personage dat zichzelf tracht terug te vinden in alle chaos. De laatste zin doet vermoeden dat ze zichzelf terugvond, als lezer leek ik ze vooral ergens te hebben verloren in het verhaal.
July 21, 2025
" 'Kijk 's aan. Een zoveelste eenzame ziel op weg naar haar ondergang.' "
2.5 ster. Mooie woorden en net interessant genoeg om te blijven doorlezen ook qua thematiek, maar voor mij te weinig plot en te veel dromen.
2.5 ster. Mooie woorden en net interessant genoeg om te blijven doorlezen ook qua thematiek, maar voor mij te weinig plot en te veel dromen.
March 14, 2023
Diepere laag en de ontknoping maken het boek wel echt.
July 17, 2024
Soms voelde ik het maar meestal niet
July 25, 2025
Flow of consciousness. Soms geen touw aan vast te knopen. Maar als je je gewoon laat meedrijven met Wided's observaties en bedenkingen is het best boeiend.
November 1, 2025
Een rauwe roman, staat op de achterkant. Mij blijft de romantiek bij, de verwondering en de rake observaties.
Soms iets te chaotisch geschreven. 3 1/2 ster
Soms iets te chaotisch geschreven. 3 1/2 ster
Displaying 1 - 14 of 14 reviews