En Agosto do 36, Xosé Fernández Ferreiro aborda, con todo o dramatismo que comporta, o tema da guerra civil en Galicia, relatando, a partir dun feito real, o "paseo" do que foi víctima unha parella de mestres rurais nunha aldea da serra de Ourense nos primeiros días do alzamento militar.
Xosé Fernández Ferreiro (Nogueira de Ramuín, 1931 - A Coruña, 2015) traballou como xornalista en La Noche, El Correo Gallego e La Voz de Galicia. A súa actividade profesional foi recoñecida co Premio Galicia de Xornalismo (1985) e coa Letra E da Asociación de Escritores en Lingua Galega (2003). Membro do grupo literario Brais Pinto, comezou a súa andaina publicando os libros de poemas Ribeirana do Sil (1952) e A noite (1959). Como narrador publicou as seguintes novelas, a maior parte delas no catálogo de Xerais: A morte de Frank González (1975), Morrer en Castrelo do Miño (1978), A saga dun afiador (1980), A ceo aberto (1981), Corrupción e morte de Brigitte Bardot (1981), Reportaxe cósmico (1983), A fraga dos paxaros salvaxes (1985), O minotauro (1989), Agosto do 36 (1991, Premio Xerais de Novela, traducida ao castelán por Alianza Editorial), A cidade das chuvias (1994), O atentado (1999, Premio Losada Diéguez), O último paraíso (2001), Millo verde (2002), Os últimos fuxidos (2004), e Tempo de centeo (2009). Ademais, publicou o libro de relatos Co medo nas mans (1996) e o relato infantil O conto da boa e da mala pipa (1996). De Xente Nova a Brais Pinto. Memorias dun afiador rebelde (Xerais, 2012) recolle as súas inquietudes mozas. "Ulcis" (Xerais, 2020) publícase postumamente.
Creo que é un intento frustrado e, por tanto, frustrante de mostrar o horror da Guerra Civil. Os personaxes son planos e a atmósfera agobiante que quere crear está demasiado forzada.
Esta no es una historia para nada bonita. Ya supongo que muchos os haréis ideas por el título pero para los que no, unas pocas palabras: INICIO GUERRA CIVIL ESPAÑOLA.
💥💣🕳️💥💣🕳️💥💣🕳️ Un paseo mortal del que fueron víctimas una pareja maestros de una aldea de la Sierra ourensana. El relato comienza con el descubrimiento de un cadáver con signos de tortura. Ahí os lo dejo. Pero que sepáis que vais a pasar un mal rato, pero un mal rato que no querréis parar debido a la búsqueda y a la curiosidad de saber la verdad de lo que pasó. 💥💣🕳️💥🕳️💣💥🕳️💣💥
Algo que Xosé Fernández Ferreiro consigue de forma maestra. Tengo una crítica a la literatura en gallego: falta originalidad y el atrevimiento de adentrarse en otros temas o géneros. Mucha de la literatura trata la guerra civil y ya de tantos libros que he leído de esta temática llega un momento que se hace redundante y creo que es misión de los escritores hacer historias que marquen y no que se añadan en la estantería porque sí.
Esta es una historia que marca, conciencia y no es una más del montón. Os lo puedo asegurar y es más que necesaria su lectura.
Fai anos que xa lera este libro e recordaba que me gustara moitísimo, que estaba super ben e escrito e que me impresionara un montón. Hoxe despois de volver a lelo, non me atrevo a porlle 5 estrelas a un libro que me deixa tan mala sensación no corpo, obxectivo central da historia. Produceme moitísima pena pensar que Sara morreu pensando que Gregorio non acudiu as súas chamadas de socorro. É precisamente este punto da novela a que me fixo a historia máis indixestible e dura. E sumamente cruel o que lle fixeron a mestra pero aínda máis cruel é pensar que ela morre crendo que o amor da súa vida a abandona. Por outro lado, o clima de calor que se describe na novela creo que consegue incomodar ao lector ata o punto de que o “bochorno” literario se fai insoportable. Sabemos dende o capítulo un cal será o final dos mestres e aínda así, o lector espera con ansia a chegada de Greogrio. Impresionante o que esta novela foi capaz de transmitirme.
Los temas que trata, y pensar que está basado en una historia real, son muy duros; pero la forma de relatar que tiene hace que se pierdan por completo. Simplemente no te lo tragas, es todo muy peliculero y sin un buen desarrollo.