Δέκα μονόπρακτα, δέκα αυτοτελείς ιστορίες με κοινή θεματική. Ο στρατηγός κάνει φασαρία στην πλατεία πραγματεύεται και καυτηριάζει, μέσα από τους ήρωες και τις ηρωίδες του, θέματα της καθημερινότητας, δοσμένα με έναν ιδιαίτερα ζωντανό, γλαφυρό, άμεσο και προσιτό λόγο. Άνθρωποι διαφορετικού φύλου και ηλικίας προσπαθούν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν μέσα από τις προσωπικές τους στιγμές ή τις καθημερινές τους ασχολίες. Πότε σε εξωτερικό και πότε σε εσωτερικό χώρο, συνδιαλέγονται με άτομα του περιβάλλοντός τους ή με τον τυχόν διπλανό τους, τις περισσότερες φορές όμως υποδαυλίζουν οι ίδιοι την προσπάθειά τους. Τα μονόπρακτα του βιβλίου θέτουν καίρια ζητήματα τόσο για τις διαπροσωπικές σχέσεις, όσο και για το γεφύρωμα της χασματικής ανθρώπινης επαφής. Ο Μάκης Τσίτας συγκέντρωσε σε μία έκδοση μονόπρακτα έργα, τα περισσότερα από τα οποία έχουν ήδη ανέβει στη σκηνή (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Θέατρο των Καιρών), σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη, Έρσης Βασιλικιώτη και Προμηθέα Αλειφερόπουλου.
Ο στρατηγός και τα πορτοκάλια Η φασαρία Στην πλατεία Αξιότιμε κύριε Υπουργέ Η σαπουνόπερα Η γιορτή Η τηλεόραση Στην αίθουσα αναμονής Το τηλεφώνημα Ούτε μέρα
Πόσες φορές δεν έχουμε αγανακτήσει καί έχουμε δηλώσει με στόμφο πως ό,τι ζούμε μοιάζει σαν ένα θέατρο του παραλόγου; Πόση δόση αλήθειας περιέχεται σε αυτήν την φράση; Άραγε,θα είμαστε ποτέ έτοιμοι/ες να αποδεχθούμε το ''βάρος'' αυτής της επίγνωσης; Κι αν ναι,τί θα πρέπει να κάνουμε ώστε να ανατρέψουμε αυτήν την αρρωστημένη (εντός κι εκτός εισαγωγικών) κατάσταση μέσα στην οποία ζούμε καί δυστυχώς διαιωνίζεται; Ο συγγραφέας Μάκης Τσίτας σαν άλλος σύγχρονος Αριστοφάνης μέσα από το νέο του βιβλίο,με τίτλο ''Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΝΕΙ ΦΑΣΑΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ",που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Κάπα Εκδοτική,ασκεί μία ευφυή κριτική για τα κακώς κείμενα της εποχής μας,τις ανθρώπινες σχέσεις καί το χάσμα,-όχι μόνο των γενεών-,αλλά γενικότερα μεταξύ των ανθρώπων. Ένα αλλιώτικο έργο αποτελούμενο από δέκα αυτοτελή μονόπρακτα,γραμμένα υπό την μορφή θεατρικών έργων που η κωμωδία μοιάζει σαν παρωδία καί θα μας χαρίσουν στιγμές άφθονου γέλιου,αλλά παράλληλα θα μας προβληματίσουν θέτοντας καίρια ερωτήματα. Με λόγο ευθύ,σαρκαστικό,κατά τόπους κυνικό,άκρως ρεαλιστικό καί παντελώς περιγραφικό ο συγγραφέας θα μας μεταφέρει ομαλά μέσα στο κλίμα των ιστοριών,καθιστώντας μας αναπόσπαστο κομμάτι αυτών. Άλλωστε,ο συγγραφέας επιλέγει να πρωταγωνιστήσουν στις ιστορίες του άνθρωποι καθημερινοί,όμοιοι/ες με εμάς,διαφορετικού φύλου,ηλικίας,αλλά καί εμπειριών ζωής. Αυτό μας επιτρέπει να ταυτιστούμε σε μεγαλύτερο,ή,μικρότερο βαθμό μαζί τους καί να βιώσουμε τα πάντα μέσω αυτών. "Άνθρωποι διαφορετικού φύλου και ηλικίας προσπαθούν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν μέσα από τις προσωπικές τους στιγμές ή τις καθημερινές τους ασχολίες. Πότε σε εξωτερικό και πότε σε εσωτερικό χώρο, συνδιαλέγονται με άτομα του περιβάλλοντός τους ή με τον τυχόν διπλανό τους, τις περισσότερες φορές όμως υποδαυλίζουν οι ίδιοι την προσπάθειά τους. Τα μονόπρακτα του βιβλίου θέτουν καίρια ζητήματα τόσο για τις διαπροσωπικές σχέσεις, όσο και για το γεφύρωμα της χασματικής ανθρώπινης επαφής." (Περίληψη οπισθοφύλλου) Το παρόν έργο είναι συνοπτικό καί μεστό. Είναι,επίσης,η τρανή απόδειξη πως δεν χρειάζονται πολλά καί κούφια,ή,πομπώδη λόγια για να είναι ένα κείμενο άρτιο καί ουσιαστικό. Αντιθέτως,ο συγγραφέας αποδεικνύει πως όσο δύσκολο κι αν είναι να ειπωθούν κάποια πράγματα με λίγα λόγια,αυτό είναι εφικτό καί δύναται να πετύχει απευθείας τον στόχο του. Προσωπικά με ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό το βιβλίο καί εκτίμησα ακόμη καί την πετυχημένη καί στοχευμένη ειρωνεία του. Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
«Ο Μάκης Τσίτας ύφανε τον λόγο του με συμπάθεια και κατανόηση, έπλεξε τον διάλογο με ευρηματικότητα, έστησε τα κατάλληλα κοινωνικά περιβάλλοντα, δημιούργησε την ατμόσφαιρα που επιτρέπει τη εμφάνιση αντικοινωνικών ή ακατανόητων συμπεριφορών. Σαν έμπειρος ψυχαναλυτής και βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, έφερε στο φως τις αφανείς αιτίες, εστίασε στο ευμετάβολο της διάθεσης που αλλάζει χωρίς αιτία, υποδηλώνοντας πως η αιτία είναι πάντα εκεί, αφανής, αόρατη και δρώσα».
«Ο Μάκης Τσίτας, εξαιρετικός αφηγητής, προσεκτικός παρατηρητής της κατ’ εξακολούθηση κακομοιριάς μας, μιλάει με χιούμορ μα και δηκτικότητα για τα καθημερινά πάθη των ανθρώπων».