Nese intre deixei de abranguer a illa cos meus brazos para saltar ao máis escuro onde os pensamentos eran líquidos e as mans, nerviosas, procuraban un camiño de volta entre as escumas.
E vinme noutro espazo.
Parecía un xardín azul, sen hortensias. Se me achegaba, descubría que era unha fraude cada planta e que peixes de cores cruzaban polas redes das follas e abrían as bocas invocando o meu nome.
Espertei nun mundo distinto, pero eu era a mesma.
Por primeira vez podía sentir o paradoxo dun soño.
Un conxunto de poemas curtos sobre temas variados (custoume entender que cada pequeno texto era unha descripción da temática do poema xdd).
Algúns poemas eran máis interesantes ca outros. Incluso algúns dos textos curtos inspiraban máis ca o poema que acompañaba. Por iso creo que está ben, sen máis nin menos.