‘Poëzie is mijn adem,’ schreef de door velen geliefde auteur Remco Campert. Hij beschouwde zichzelf in de eerste plaats als dichter en liet een indrukwekkend oeuvre na dat lichtvoetig en terloops is, intiem en persoonlijk. Uit dat rijke oeuvre zijn vijftig onmisbare gedichten gekozen en in deze uitgave bijeengebracht. Samen tonen ze de ontroerende kracht van Camperts poëzie, die gelegen is in een onnavolgbare eenvoud en een zachte melancholie.
Zo nog vele gedichten van Campert ontdekt en ook mijn favorieten samen in een boekje! Zo blij dat "Ode aan mijn jas" hierin staat.
"Lieve jas die op een stoel in de hotelkamer daar zomaar ligt bij te komen van de regen die je snel bevlekte
er woei een storm boven Java oude as vloog op en bedekte je revers weken later in een ander land
je ruikt een beetje naar je stof en naar mijn dwalen door de stad ook bespeur ik nog het simpele geurtje van parfum dat me voorbijging toen ik overstak en te laat omkeek"
Een paar pareltjes; -Elk woord dat wordt geschreven is een aanslag op de ouderdom. Ten slotte wint de dood, jazeker, maar de dood is slechts de stilte in de zaal nadat het laatste woord geklonken heeft. De dood is een ontroering. - de tijd duurt één mens lang. - vrienden voor altijd vergeet dat niet sterven is geen excuus