Τα ξενοδοχεία, οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους: κάποιες αληθινές –ή όπως ο συγγραφέας θυμάται να συνέβησαν- κάποιες άλλες εξ ολοκλήρου φανταστικές. Ίσως όχι ακριβώς «εξ ολοκλήρου», αφού συχνά οι προηγούμενοι επισκέπτες των ξενοδοχείων αφήνουν «ίχνη» που σε βοηθούν να μαντέψεις μια ιστορία. Ή να την επινοήσεις.
Τριάντα χρόνια στο δρόμο, ένα πράγμα γνώρισα καλύτερα στις πόλεις που με φιλοξένησαν: τα ξενοδοχεία. Έχω κοιμηθεί σε αμέτρητα. Τόσo πολλά και τόσο συχνά, που πολλές φορές όταν ξυπνάω –ακόμα και στο σπίτι μου– έχω απώλεια προσανατολισμού: με άλλα λόγια, δεν έχω την παραμικρή ιδέα πού βρίσκομαι.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης γεννήθηκε το 1969 στην Καλαμάτα. Σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ζει στην Αθήνα και έχει μια κόρη, την Ευγενία. Συνήθως γράφει τραγούδια.
Αγαπημένα τραγούδια, αγαπημένη φωνή! Φίλοι, συναυλίες, ευτράπελα, γέλια, ατυχίες, και δωμάτια ξενοδοχείων. Πολλά. Άλλα ήσυχα, άλλα με φασαρία, άλλα βρώμικα, άλλα καθαρά, άλλα λιτά, άλλα φορτωμένα. Κλείνουν μέσα τους ιστορίες των προσωρινών ενοίκων. Γραφή ευχάριστη, αληθινή, που ρεει γρήγορα. Χωρίς εντυπωσιασμούς και φιοριτούρες. Μέσα στις σελίδες συναντάς γνώριμα πρόσωπα. Σε συναυλίες, σε στιγμές προσωπικές. Εξομολογήσεις, υποσχέσεις, λόγια, φιλίες που αντέχουν στο χρόνο. Στιγμες που μένουν αξέχαστες. Κάποιες σκέψεις που έχουμε κάνει σίγουρα ολοι μας περνόντας την πόρτα του δωματίου στο ξενοδοχείο. Θα έχει ζεστό νερό; Εαν παραγγείλω έναν έρμο καφε θα έρθει τίποτα της προκοπής, ή απλά ένα νερομπλόυτσι; Και άλλα πολλά ερωτήματα που ταλανίζουν τον Πασχαλιδη. Εσωτερικοι μονόλογοι με χιούμορ αβίαστο, και μπόλικες δόσεις αυτοκριτικής. Σίγουρα θα ψάξω και τα υπόλοιπα βιβλία του.
Ο Πασχαλίδης με συνοδεύει μουσικά σε όλη την ενήλικη ζωή μου. Τα βιβλία του μου φαίνονται τόσο απολαυστικά όσο και οι ιστορίες που μοιράζεται στα live. Για τους φαν του Πασχαλίδη είναι σίγουρα must και διαβάζεται πολύ γρήγορα. Για τους μη-φαν, ίσως τους φανεί λίγο ντίβα σε μερικές ιστορίες (όπως παραδέχεται κι ο ίδιος στο κεφάλαιο της Κύπρου). Όπως και να χει, διαβάζεται ευχάριστα.
Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο, καθώς "έχουν περάσει χρόνοι δέκα" από όταν ξεκίνησα να ακούω τα τραγούδια του Πασχαλίδη και να τον ακολουθώ κατά πόδας σε συναυλίες του 🏃🏻♀️.
Μου κράτησε μέσα από αυτό, την καλύτερη συντροφιά σε ξενοδοχεία και σπίτια! Πολύ ωραίο στο σύνολό του το βιβλίο- αισθανόμουν πως έχω βρεθεί με φιλική παρέα και ανάμεσα σε τσουγκρίσματα, μου αφηγούνται ιστορίες με τρόπο τόσο απολαυστικό, με ευαισθησία και χιούμορ, που δεν χορταίνω να τους ακούω 🍻.
Και κάτι πιο προσωπικό για εμένα κι αυτό το βιβλίο 😅
Ήταν 3.00 το ξημέρωμα και είχα μόλις πάει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου... για να εντοπίσω έναν λεκέ στα σεντόνια, ο οποίος γνώριζα πως σίγουρα θα με άφηνε ξάγρυπνη, μέχρι το επόμενο πρωί. Άνοιξα το βιβλίο για να ηρεμήσω, μέχρι που βρήκα τον Πασχαλίδη να με συμπονεί στο 'δράμα' μου: "[...] για έναν παλιομοδίτη σαν και του λόγου μου αυτό που μετράει είναι να είναι τα σεντόνια καθαρά [...]". Ευτυχώς το επόμενο πρωί, όπου έμαθα πως είχε γίνει λάθος, τα σεντόνια αλλάψθηκαν και με κέρασαν και κέικ σοκολάτα.
Το βιβλίο είναι μικρό κ διαβάζεται ευχάριστα, αυτό που δεν μου άρεσε είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί και κάποιο χαρακτηρισμοί, θεώρησα τα σχόλια για την εμφάνιση κάποιων ανθρώπων που περιγράφει στο βιβλίο ειρωνικά, ρατσιστικά! Η κατηγοριοποιήση των ανθρώπων δεν αρμόζει πλέον στην σύγχρονη κοινωνία! Με κάποιες φράσεις ένιωσα άβολα!
Το αγόρασα από συμπάθεια προς τον καλλιτέχνη, αλλά δεν το μετάνιωσα καθόλου. Πολύ ευχάριστη έκπληξη, ιστορίες απλές, περιστατικά στα οποία αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, λόγος που ρέει. Όμορφα διηγήματα χωρίς ίχνος πομπώδους ύφους, σαν ιστορίες που αφηγείται φίλος.
3.75 Η πρώτη μου απόπειρα σε "annotation" και νομίζω ότι δεν υπήρχε πιο κατάλληλο βιβλίο. Δεν μπόρεσα ακόμη να χαραξω μόνιμα κάποιο βιβλίο, αλλά οι σελιδοδείκτες είναι μια αρχή. Όσον αφορά το βιβλίο, θα μιλήσω πρώτα για αυτόν τον καλλιτέχνη που βρίσκεται από πίσω του. Ο Μιλτος με τα τραγούδια-ταξίδια του, ήταν ο καλλιτέχνης που με έφερε στον κόσμο της ελληνικής μουσικής στην ενήλικη ζωή μου. Και θα είμαι για πάντα ευγνώμων. Είχα τη χαρά να τον δω να δημιουργεί επί σκηνής τα τραγούδια που έχω συνδέσει με τόσες πολλές αναμνήσεις, για δεύτερη φορά και ανυπομονώ για όλες τις υπόλοιπες. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και αν αλλάξω εγώ, αυτή είναι η σταθερή μου βάση. Η μουσική, η μουσική του, τα τραγούδια του. Η φωνή του δρα σαν ηρεμιστικό για εμένα. Μπορώ να τον ακούω για ώρες, δεν έχει σημασία τι θα λέει ή αν θα συμφωνώ πάντα με ο,τι λέει ή αν θα με ενδιαφέρει (κάτι που μοιραζόμαστε όπως φαίνεται). Σημασία έχει ότι νομίζω πως δεν μπορώ να ακούσω τα τραγούδια του με τα μάτια ανοιχτά. Το ταξίδι το βλέπω μόνο όταν κλείνω τα μάτια μου. Και για πρώτη φορά, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο του, μπόρεσα να τον ακούσω με τα μάτια ανοιχτά. Όσο διάβαζα τον άκουγα μέσα στο κεφάλι μου, πεντακάθαρα. Το βιβλίο είναι μια συλλογή ιστοριών. Όπως σε κάθε συλλογή, υπάρχουν ιστορίες που λατρεύεις και άλλες που νιώθεις πως ίσως λίγο να γεμίζουν τις σελίδες του βιβλίου. Αλλά αυτές, τις αφηγείται ο Μιλτος.