Achttien jaar lang beschreef Annemarie Haverkamp de wereld door de ogen van haar zoon Job. Ze begon al met een columnserie in de Gelderlander toen haar zwangerschap samenviel met de eerste van Máxima. Tot haar ontsteltenis bleek bij de geboorte dat Job een zeldzame chromosoomafwijking had. Hij ging niet staan en niet lopen. Zijn gezondheid was broos, maar lachen kon hij als de beste.
Annemarie documenteerde zijn hele leven, Job werd een bron van inspiratie. Hij ontwikkelde zich tot een onbevangen jongen die de wereld vol vertrouwen tegemoet trad. Omdat hij niet wist wat normaal was, vond hij niets raar. Hij had geen weet van oorlogen, haat en onverdraagzaamheid.
In Het boek van Job laat Annemarie zien hoe de alledaagse dagen waren met een niet alledaags kind, tot Job vlak voor zijn achttiende verjaardag overleed.
Een inkijkje in het leven met Job, een jongen met een chromosoomafwijking en daardoor zwaar gehandicapt. Bureaucratie, frustratie, angst, humor, onbevangenheid, heel veel liefde en alles er tussenin. Door de korte, veelal luchtige, columns leest dit boek als een speer.
Heel eerlijk schrijft Annemarie over wat ze voelde en waar ze bang voor was. Maar er wordt ook veel gelachen, Job was bijna altijd vrolijk en zag nergens kwaad in. Hij was dol op Disney en spelletjes op de ipad en keek reikhalzend uit naar Sinterklaas. Maar hij was ook heel kwetsbaar en snel ziek. Rob en Annemarie hebben heel wat tijd van hun leven doorgebracht in het ziekenhuis. Wachtend en onzeker.
Een boek voor iedere (aanstaande) moeder. Of je kindje nu gezond is of niet, het is zo herkenbaar. Het rare gevoel van schaamte, wat nu als er iets mis is? Het mee moeten komen.. hoe moet het later? De verplichting om gezond en overeind te blijven … niet dat je daar iets over te zeggen hebt. Het zit er allemaal in omringd door liefde en zonnestralen.
Wat een rijk boek: columns over het leven met de zwaargehandicapte Job. Geen enkele emotie wordt geschuwd. Wat bovenal blijft is de grote liefde voor Job.
Lees dit boek! In onze samenleving komen de meeste mensen weinig in contact met handicaps. Juist daarom moet iedereen dit boek lezen, want ook mensen als Job, horen bij (en ín niet buiten) onze samenleving. Annemarie Haverkamp krijgt een zoon met een complexe handicap en beschrijft treffend hoe haar leven en dat van haar zoon er 18 jaar lang uitziet. Een wereld vol ziekenhuizen, gemeentelijke bureaucratie, moeilijke keuzes, tranen en bovenal liefde.
Wat een mooi boek, ik werk zelf in de gehandicaptenzorg en herkende regelmatig momenten die geschetst worden. Om veel hoofdstukken heb ik ontzettend moeten lachen. Enkele hoofdstukken kon ik wel een traantje bij wegpinken. Ik denk dat ik nog vaak aan Job zijn blik op de wereld zal denken, soms maakt dat het wel een stukje eenvoudiger.
Ik ben zelf 42 jaar werkzaam in de gehandicaptenzorg en zorg voor ernstig meervoudig verstandelijk beperkten en ik vond het boeiend en ook soms schrijnend om de zorg van een gehandicapt kind vanuit ouders te lezen. Wij horen heel weinig van ouders over de zorg van hun kind. Ik heb het in één adem uit gelezen.
Wat een liefde en eerlijkheid. Dit boek geeft inzicht in het leven met een kind met een meervoudige handicap. De leuke en de nare dingen. De frustraties. Het plezier. De obstakels en alle hulp en liefde van de mensen om hen heen.
Fijn boek om te luisteren. Columns over hoe het is om te leven met een gehandicapt kind. Mooi om te lezen wat er wél kan, maar ook bizar om te lezen wat er achter de schermen geregeld moet worden om de juiste hulp(middelen) te krijgen en wat de invloed van bezuinigingen op de zorg zijn.