Antwerpen, de jaren 1620. Antonia groeit op in de kunstwereld van haar vader Lucas Vorsterman, de graveur van de bekende schilder Rubens. Ze bekijkt met argusogen de rivaliteit en jaloezie tussen de kunstenaars, niet het minst tussen haar vader en Rubens. Haar leven in het huishouden van Rubens verandert drastisch als Vorsterman haar een geheim toevertrouwt. Antwerpen, het heden. De Canadese kunsthistorica Charlotte doet onderzoek naar haar held, Rubens. Ze ontdekt een brief van Antonia over een gestolen schat van Rubens. In haar gevaarlijke zoektocht naar de schat is niets wat het lijkt.
Pieter-Paul Rubes gegraveerd op de cover. Als dit geen eyecatcher is dan weet ik het ook niet meer. Ik sprong gelijk op het boek zonder eigenlijk te weten welk genre boek ik zou gaan lezen. De graveur is een boek dat zowat alles lijkt te hebben. Een ‘spannende’ onderzoek, een romantische kant, historische settings, personages met bagage,…
Je leest dit boek vanuit twee perspectieven. De ene is van Antonia, de dochter van de graveur, die door middel van dagboeken en brieven aan de dochter van Rubens een inkijkje geeft in haar dagelijks leven én de relatie tussen haar vader en Rubens.
Het andere perspectief is dat van Charlotte, een Rubens expert uit Canada, die gaat doceren aan de universiteit van Antwerpen en die een grotere band met Antwerpen heeft dan je eerst zou vermoeden. Wanneer ze een document ontdekt dat gelinkt is aan Rubens start een spannend onderzoek.
Hoewel de spanningsboog niet heel erg hoog is, is het wel een fijn en entertainment boek. Een beetje Dan Brown vibes tijdens Charlottes onderzoek en een mooie inkijk naar het leven van vrouwen ten tijde van 1620. De auteur schrijft prettig en makkelijk en loodst je vlotjes doorheen heel het verhaal.
Op het einde komt alles mooi bij elkaar en ook al is het plot niet geheel verrassend, toch is dit een heel fijn historisch boek. Door het nawoord van de auteur sloeg ik zelfs enthousiast aan het googelen over de graveur en Rubens. Conclusie: dit boek is zeker mijn leestijd waard geweest. 3.5-4
Mooi en spannend verhaal over de hedendaagse zoektocht naar verloren schetsen van Rubens, in het boek leest men tevens het 17e eeuwse verhaal van Antonia Vorstermann die dicht betrokken is bij het familie leven van Rubens.
A thriller mystery about lost drawings of Rubens set in my country, Belgium? As an art lover, this is right up my cobbled alley of ancient Belgian streets.
During the 1620s in Antwerp in the Spanish Netherlands Antonia grows up in the art world of her father, Lucas Vorsterman, the engraver of the famous painter Rubens. She watches with suspicion the rivalry and jealousy between the artists, not least between her father and Rubens. Antonia's world will turn upside down after the action of her father. In present-day Antwerp, the Canadian art historian Charlotte arrives in the city after the loss of her mother to investigate her hero Rubens and discovers a letter from Antonia about a stolen treasure from Rubens. Nothing is as it appears in the shadowy cloisters of the university, where violence and obsession run deep and hunting the truth may be dangerous.
The storyline about two women who seek their intellectual path in a male-dominated world at different times but in a similar way flows seamlessly together but is a bit predictable.
The Engraver by Lisa Medved is a very atmospherical debut thriller and is well-researched though it has some minor errors that are specially for Belgian readers easy to spot. One can't find a belfry in a beguinage or monastery as it isn't a religious building and had a different use. Of course, you will find church bells in those places. None of the beguinages are inhabited by religious people anymore either. The famous Passendale cheese only saw the light after WOI.
The author has chosen to release her story to the Dutch public first and will be available to English readers later. If you aren't interested in the art world or history and prefer the more active thriller, then I wouldn't advise it to read this.
Behalve het feit dat het laatste begijntje 30 geleden gestorven is, een belfort geen religieus gebouw is en Passendale kaas sinds 1972 bestaat, was dit een best vermakelijk boek.
Moest me we een beetje doorheen worstelen. Schrijfstijl spreekt me niet erg aan, irritante hoofdpersoon. Verhaal is aardig, maar staat in een hele grote schaduw van een Dan Brown.