What do you think?
Rate this book
Op die Duiwel se Spoor
Ná herhaaldelike polisiebrouwerk begin kaptein Ben Booysen die Krugersdorp-moorde in 2016 manalleen ondersoek. Booysen haal koerantvoorblaaie toe hy die baasbrein, Cecilia Steyn, en haar vyf trawante vir minstens 11 moorde in hegtenis neem. Suid-Afrika se eie “Chuck Norris” neem die leser tot agter die skerms van die satanistiese moorde en onthul nuwe, skokkende besonderhede van die misdade wat die land amper ’n dekade lank vasgenael gehou het.
278 pages, Kindle Edition
Published April 11, 2022
7 people are currently reading
20 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
October 7, 2022
#OpDieDuiwelSeSpoor – Ben ‘Bliksem’ Booysen
#MelindaFergusonBooks
Barend Jacobus Louwrens Booysen is gebore op 9 Februarie 1961. Alhoewel hy in latere jare die bynaam ‘Bliksem’ sou kry, was hy in sy kinderdae bekend as ‘Ben-Wielietjies’, omdat hy niks van loop gehou het nie: ‘…as ek met my fiets toilet toe kon ry, sou ek.’ (29) Hy onthou sy grootwordjare in terme van ‘treklorries’ omdat hulle so baie rondgetrek het, en erken: ‘Selfs al was ek so klein, was ek hardegat en het slegte maniere en ‘n kak houding gehad.’ (32) Met ‘n goeie skoot selfspot vertel hy ook hoe sy vrees vir knaagdiere ‘n ontmoeting met ‘n muis in ‘n hysbak laat afloop het: ‘Ek kon dit glad nie hanteer nie en het drie skote deur die houtvloer van die hysbak geskiet.’ (37) Ander besondere momente sluit in die tragiese dood van sy jeugliefde in ‘n fratsongeluk: ‘Ek droom steeds soms van haar’ (38-39); hoe hy die Maart 1988 Krugersdorp-bom met 20 sekondes gemis het, en dat hy in 1989 vir Eugene Terre’Blanche gearresteer het na afloop van sy sekskapades met Jani Allan. (63)
Die subtitel (‘Hoe ek die Krugersdorp-moordenaars vasgetrek het’) verklap egter dat die fokus van hierdie publikasie op sy betrokkenheid by die Devilsdorp-saga (die moorde staan sedert die vrystelling van die gelyknamige Showmax-produksie as sodanig in die volksmond bekend) is: die sogenaamde Electus per Deus-moordenaars (Marcel Steyn, Le Roux Steyn, Cecilia Steyn, John Barnard, Marinda Steyn en Zak Valentine) en hulle slagoffers (Natacha Burger, Joy Boonzaaier, Reg Bendixon, Mikeila Valentine, Peter en Joan Meyer, Jarod Jackson, Glen McGregor, Anthony Scholefield, Kevin McAlpine en Hanlė Lategan). In sy eie woorde: ‘Ek het beslis ander stories om te vertel wat waarskynlik nog interessanter sal wees as hierdie een. Maar die storie van die Electus per Deus-sekte, ook bekend as die Krugersdorp-moordenaars, wat elf mense vermoor het, is blykbaar die enigste storie waaroor mense met my wil praat.’ (11)
Die mens agter die ondersoek, Ben self, se agtergrond, eienaardighede, metodes, unieke uitdrukkings en lewensgeskiedenis wat aan die leser in sy eie stem vertel word, verskaf ‘n meer intieme kyk as wat die geval is met blote verslaggewing deur ‘n derde party en het vermaaklikheid ten spyte van die donker onderwerp (’En weet jy, as daar ‘n duisend vroue uit die lug val, sal ek my skoonma vang – dis die tipe geluk wat ek het.’ – 79) en interessante agtergrondbrokkies (‘Volgens beëdigde verklarings… was Mornė Harmse (die sogenaamde Samoerai-swaard moordenaar van 2008) Cecilia se protėgė.’ – 97) tot gevolg. Dis dan ook waar hierdie publikasie verskil van Jana Marx se ‘Afspraak met moord’ (Lapa, 2020); dis derhalwe ‘n heel ander aanslag, nie ‘n duplisering nie.
Booysen motiveer op oortuigende wyse sy persoonlike standpunt dat Cecilia Steyn se polisiebeampte man, Dries, minstens bewus was van haar bedrywighede en dit dus stilswyend goedgekeur het. Dries ontken steeds enige betrokkenheid of kennis, waarop Booysen droogweg opmerk: ‘Dis maar ‘n goeie ding dat Dries nooit ‘n speurder geword het nie.’ (221) Vir diegene wat wonder: die SAPD kolonel wat ingevolge die Devilsdorp-dokumentêr geïmpliseer, maar nie geïdentifiseer is nie, se naam en die stand van die klagtes teen hom, word wel in hierdie publikasie verklap.
Die ‘spookskrywer’, Nicki Gules, en die vertaler, Ilse Salzwedel, het in ‘n groot mate aan Booysen se eie stem getrou gebly, wat amusante dialoog as deel van die teks insluit. Nadat die Staat nie Zak Valentine se borgtogaansoek wou opponeer nie, vaar Booysen heftig uit: ‘Maar hoe de fok kan ons vir hom borg gee? Hy is dood! Ek kan hom… nêrens swartlys nie, want hy is dood verklaar deur Binnelandse Sake!’ (109)
So uitgesproke en ondiplomaties as wat Booysen self erken hy is, moet sy vrou, Christelle, ook nie onderskat word nie. Toe hy kort voor die verhoor geweier het om medies ondersoek te word ten spyte van fisiese uitdagings, het sy hom gewaarsku: ‘Jy gaan óf vir jou voet, óf om uit te vind wat fout is met jou.’ (208) Toe hy verbaas terugkap dat sy voet niks makeer nie, sê sy: ‘Ek gaan jou in jou fokken voet skiet. Maar dokter toe sal jy gaan! Vandag nog!’ (209)
‘n Ongewone aspek van die verhoor word ook uitgelig: ‘n rampokkery-sertifikaat is voor die aanvang van die verhoor uitgereik wat dit moontlik gemaak het om die sekte as ‘n kriminele onderneming te vervolg, wat in leketaal beteken dat Cecilia se fisiese afwesigheid op die moordtonele haar nie skotvry daarvan sou laat afkom nie; sy was deel van die onderneming en derhalwe onderworpe aan dieselfde strawwe.
Die moorde en daaropvolgende hofsaak het destyds die land se verbeelding aangegryp en hierdie boek word sterk aanbeveel vir almal wat in die agtergrond-detail belangstel. Ek wil myself egter verstout om te sê dat dit ewe suksesvol as biografie of memoir bemark kan word; Booysen se lewe is interessant genoeg om dit te regverdig.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ #Uitdieperdsebek NB-Uitgewers/Publishers
#MelindaFergusonBooks
Barend Jacobus Louwrens Booysen is gebore op 9 Februarie 1961. Alhoewel hy in latere jare die bynaam ‘Bliksem’ sou kry, was hy in sy kinderdae bekend as ‘Ben-Wielietjies’, omdat hy niks van loop gehou het nie: ‘…as ek met my fiets toilet toe kon ry, sou ek.’ (29) Hy onthou sy grootwordjare in terme van ‘treklorries’ omdat hulle so baie rondgetrek het, en erken: ‘Selfs al was ek so klein, was ek hardegat en het slegte maniere en ‘n kak houding gehad.’ (32) Met ‘n goeie skoot selfspot vertel hy ook hoe sy vrees vir knaagdiere ‘n ontmoeting met ‘n muis in ‘n hysbak laat afloop het: ‘Ek kon dit glad nie hanteer nie en het drie skote deur die houtvloer van die hysbak geskiet.’ (37) Ander besondere momente sluit in die tragiese dood van sy jeugliefde in ‘n fratsongeluk: ‘Ek droom steeds soms van haar’ (38-39); hoe hy die Maart 1988 Krugersdorp-bom met 20 sekondes gemis het, en dat hy in 1989 vir Eugene Terre’Blanche gearresteer het na afloop van sy sekskapades met Jani Allan. (63)
Die subtitel (‘Hoe ek die Krugersdorp-moordenaars vasgetrek het’) verklap egter dat die fokus van hierdie publikasie op sy betrokkenheid by die Devilsdorp-saga (die moorde staan sedert die vrystelling van die gelyknamige Showmax-produksie as sodanig in die volksmond bekend) is: die sogenaamde Electus per Deus-moordenaars (Marcel Steyn, Le Roux Steyn, Cecilia Steyn, John Barnard, Marinda Steyn en Zak Valentine) en hulle slagoffers (Natacha Burger, Joy Boonzaaier, Reg Bendixon, Mikeila Valentine, Peter en Joan Meyer, Jarod Jackson, Glen McGregor, Anthony Scholefield, Kevin McAlpine en Hanlė Lategan). In sy eie woorde: ‘Ek het beslis ander stories om te vertel wat waarskynlik nog interessanter sal wees as hierdie een. Maar die storie van die Electus per Deus-sekte, ook bekend as die Krugersdorp-moordenaars, wat elf mense vermoor het, is blykbaar die enigste storie waaroor mense met my wil praat.’ (11)
Die mens agter die ondersoek, Ben self, se agtergrond, eienaardighede, metodes, unieke uitdrukkings en lewensgeskiedenis wat aan die leser in sy eie stem vertel word, verskaf ‘n meer intieme kyk as wat die geval is met blote verslaggewing deur ‘n derde party en het vermaaklikheid ten spyte van die donker onderwerp (’En weet jy, as daar ‘n duisend vroue uit die lug val, sal ek my skoonma vang – dis die tipe geluk wat ek het.’ – 79) en interessante agtergrondbrokkies (‘Volgens beëdigde verklarings… was Mornė Harmse (die sogenaamde Samoerai-swaard moordenaar van 2008) Cecilia se protėgė.’ – 97) tot gevolg. Dis dan ook waar hierdie publikasie verskil van Jana Marx se ‘Afspraak met moord’ (Lapa, 2020); dis derhalwe ‘n heel ander aanslag, nie ‘n duplisering nie.
Booysen motiveer op oortuigende wyse sy persoonlike standpunt dat Cecilia Steyn se polisiebeampte man, Dries, minstens bewus was van haar bedrywighede en dit dus stilswyend goedgekeur het. Dries ontken steeds enige betrokkenheid of kennis, waarop Booysen droogweg opmerk: ‘Dis maar ‘n goeie ding dat Dries nooit ‘n speurder geword het nie.’ (221) Vir diegene wat wonder: die SAPD kolonel wat ingevolge die Devilsdorp-dokumentêr geïmpliseer, maar nie geïdentifiseer is nie, se naam en die stand van die klagtes teen hom, word wel in hierdie publikasie verklap.
Die ‘spookskrywer’, Nicki Gules, en die vertaler, Ilse Salzwedel, het in ‘n groot mate aan Booysen se eie stem getrou gebly, wat amusante dialoog as deel van die teks insluit. Nadat die Staat nie Zak Valentine se borgtogaansoek wou opponeer nie, vaar Booysen heftig uit: ‘Maar hoe de fok kan ons vir hom borg gee? Hy is dood! Ek kan hom… nêrens swartlys nie, want hy is dood verklaar deur Binnelandse Sake!’ (109)
So uitgesproke en ondiplomaties as wat Booysen self erken hy is, moet sy vrou, Christelle, ook nie onderskat word nie. Toe hy kort voor die verhoor geweier het om medies ondersoek te word ten spyte van fisiese uitdagings, het sy hom gewaarsku: ‘Jy gaan óf vir jou voet, óf om uit te vind wat fout is met jou.’ (208) Toe hy verbaas terugkap dat sy voet niks makeer nie, sê sy: ‘Ek gaan jou in jou fokken voet skiet. Maar dokter toe sal jy gaan! Vandag nog!’ (209)
‘n Ongewone aspek van die verhoor word ook uitgelig: ‘n rampokkery-sertifikaat is voor die aanvang van die verhoor uitgereik wat dit moontlik gemaak het om die sekte as ‘n kriminele onderneming te vervolg, wat in leketaal beteken dat Cecilia se fisiese afwesigheid op die moordtonele haar nie skotvry daarvan sou laat afkom nie; sy was deel van die onderneming en derhalwe onderworpe aan dieselfde strawwe.
Die moorde en daaropvolgende hofsaak het destyds die land se verbeelding aangegryp en hierdie boek word sterk aanbeveel vir almal wat in die agtergrond-detail belangstel. Ek wil myself egter verstout om te sê dat dit ewe suksesvol as biografie of memoir bemark kan word; Booysen se lewe is interessant genoeg om dit te regverdig.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ #Uitdieperdsebek NB-Uitgewers/Publishers
December 19, 2022
Die boek het baie potensiaal gehad; ongelukkig nie heeltemal ontgin nie.
Die persoonlike stories het trefkrag en gee mens 'n bietjie meer insig in die man agter die speurder.
Hier en daar 'n paar versorgingsfoute gewees - maar dis nie die skrywer(s) se skuld nie. Nogtans interessante leesstof gewees.
Die persoonlike stories het trefkrag en gee mens 'n bietjie meer insig in die man agter die speurder.
Hier en daar 'n paar versorgingsfoute gewees - maar dis nie die skrywer(s) se skuld nie. Nogtans interessante leesstof gewees.
June 8, 2022
Die lees van hierdie boek mag dalk net die rede wees waarom ek 'n paar nagte onrustig geslaap het. Die grusame detail van die moorde wat sedert 2012 in Krugersdorp gepleeg is kry gestalte in die omvattende verhaal soos vertel deur Ben Booysen, neergepen deur spookskrywer, Nicki Gules, en in Afrikaans vertaal deur Ilse Salzwedel.
Ben Booysen was 'n geharde polisieman wat bekend was daarvoor dat sy vuiste vinnig was. Sy taal laat jou hare rys en bevestig dat daar liefs nie met hom gemors moet word nie. Sy lewensverhaal, wat deel uitmaak van hierdie boek, is 'n wipplankryery. Hy word telkens bekroon vir sy werk, net om ontgogel die polisiediens te verlaat, en dan later weer terug te keer. Dit was nogal moeilik om tred te hou met wanneer hy by welke afdeling gewerk het en watter sake hy hanteer het.
Hy het 'n baie spesifieke aanslag gehad wat misdaadondersoek betref: "Moenie probeer verstaan wat mense doen of hoekom hulle dit doen nie - dis nie jou werk nie. Jou werk is om die misdaad te ondersoek ... " (p.95) Hierdie beginsel het hy ook streng toegepas toe hy Cecilia Steyn en die Electus per Deus-sekte ondersoek het. Hy het geen belang gehad by hulle rituele nie, slegs by die misdade wat hulle gepleeg het.
Vir my was die uitstaande kenmerke van hierdie speurder, wat bekendheid verwerf het met die reeks Devilsdorp, sy werksywer, selfs ten koste van sy gesondheid, en die onverskrokke manier waarop hy gewerk het om korrupte amptenary tot verantwoording te bring.
Indien jy die reeks of die werklike nuusgebeure gevolg het, sal Op die duiwel se spoor die afskuwelike verhaal verder toelig, omdat dit 'n baie volledige vertelling is van die gebeure sedert 2012, tot en met die lewe van die veroordeeldes in die gevangenis.
Ben Booysen was 'n geharde polisieman wat bekend was daarvoor dat sy vuiste vinnig was. Sy taal laat jou hare rys en bevestig dat daar liefs nie met hom gemors moet word nie. Sy lewensverhaal, wat deel uitmaak van hierdie boek, is 'n wipplankryery. Hy word telkens bekroon vir sy werk, net om ontgogel die polisiediens te verlaat, en dan later weer terug te keer. Dit was nogal moeilik om tred te hou met wanneer hy by welke afdeling gewerk het en watter sake hy hanteer het.
Hy het 'n baie spesifieke aanslag gehad wat misdaadondersoek betref: "Moenie probeer verstaan wat mense doen of hoekom hulle dit doen nie - dis nie jou werk nie. Jou werk is om die misdaad te ondersoek ... " (p.95) Hierdie beginsel het hy ook streng toegepas toe hy Cecilia Steyn en die Electus per Deus-sekte ondersoek het. Hy het geen belang gehad by hulle rituele nie, slegs by die misdade wat hulle gepleeg het.
Vir my was die uitstaande kenmerke van hierdie speurder, wat bekendheid verwerf het met die reeks Devilsdorp, sy werksywer, selfs ten koste van sy gesondheid, en die onverskrokke manier waarop hy gewerk het om korrupte amptenary tot verantwoording te bring.
Indien jy die reeks of die werklike nuusgebeure gevolg het, sal Op die duiwel se spoor die afskuwelike verhaal verder toelig, omdat dit 'n baie volledige vertelling is van die gebeure sedert 2012, tot en met die lewe van die veroordeeldes in die gevangenis.
August 20, 2022
I always respect people who do the right thing, even if it's difficult to do (or if it makes them difficult to deal with).
January 18, 2026
Die teks, al is dit 'n vertaling, gee die primêre tekste weer [transkriberings van die tekste], wat nie in Jana Marx se boek te vind is nie. Ek stel dus voor: lees eers Jana Marx se boek as oorsig, voordat jy dié outobiografie lees.
Vrae wat ek rondom die polisie se onderstrominge gehad het, is beantwoord. Baie dankie. Ek het baie vrae gehad.
Maar regtig, ek vind dit lagwekkend dat die minister van polisie op ShowMax te wete moes kom van die verhore wat al in 2019 plaasgevind het. My magtig, dit is nie 'n koekie seep wat gesteel is nie. Dis 11 moorde. Dit was in elke koerant? Dit het gegons op sosiale media.
Soos ek goed lees wat in die 1970's en 1980's plaasgevind het, voel dit asof dit ligjare van ons weg is. Al daardie onbehandelde trauma met die bom in Krugersdorp. En hierdie mense moes, eenvoudig, sonder behandeling met doodgewone burgers werk en glimlag en jou frustrasies en nagmerries maar op die rugbyveld uitwoed. Wat de hel is dit dié, die Sowjetunie [of die parodie daarvan]? Jy is onderworpe aan 'n plek waar jy die reëls nougeset moet volg en die leser [ek] moet aanvaar dat inligting nooit, NOOIT, tussen Departemente selfs gelek of bevraagteken is nie. Ek probeer indink of dit maar was soos mens desjare opgevoed is om nooit die gesag te bevraagteken nie. Of was die galg van verraad almal se grootste vrees?
Gaan ons dus nou na die 2010's, kry ons vir Ben Booysen wat nou al 'n ou hond is, genoeg bloed in sy lewe gesien het, en mens glimlag eintlik hoe hy duidelik diegene op 'n beleefde wyse minag wat nie op verdienste daar in hul gesagsposisies hoort nie. Jy moes jou spore verdien. As hy dieselfde ouderdom was, net in die 1970's, dan wonder ek tog of hy versigtiger sou wees; daar dink ek sou die burokrasie hom probeer dooddruk het, ek weet nie. Nietemin, ek hou van hom.
Ek verstaan nou ook hoe die apparatuur van die vermoordes verdwyn het - dit is in die dam gegooi. Hoewel ek steeds wonder oor daardie banktransaksies wat deur data-oordrag geskied het. En dat al hierdie moorde feitlik by een plek plaasgevind het, terwyl Google presies weet waar jy is. Dit was seker voor vandag se maklike FindmyFriend van Apple of Google Maps se opsporingstoepassing op jou foon... maar goed. Ek is nie so bedrewe met IT nie...
Ek is mal oor die metodiek, en ek gaan doelbewus nou vir my 'n nota hier bêre wat ek op my eie lewe kan toepas:
* Laat die ondervraagde sy eie verhaal op eers papier stel, dan stel jy die vrae aan die persoon. Jy vra nie vrae wat die persoon dwing om op 'n sekere wyse te antwoord nie.
* "Wanneer ek 'n saak ondersoek, moet alles wat ek in die dossier skryf 'n ooreenstemmende inskrywing in my dagboek bevat. Ek is baie metodies. Ek maak notas van wat ek gedoen het en met wie ek gepraat het, en die twee goed moet ooreenkom, want jy moet hierdie besonderhede hê wanneer jy in die hof ondervra word. Albei stelle notas moet ook ooreenstem met aantekeninge in jou sakboekie en die logboek op jou voertuig. Want as ek uiteindelik hof toe gaan en die verdediging se regsverteenwoordigers beskuldig my daarvan ek lieg, het ek al die rekords om hulle verkeerd te bewys."
Plek-plek het ek vanaf bladsy 1 gevoel wat ek lees is 'n vertaling. Ek weet dit is moeilik, en Ilse Salzwedel het goed gedoen. Maar ek kan byvoorbeeld maklik in die sinsbou sien wanneer iets oorspronklik Engels was, byvoorbeeld: "Die oggend van 19 Augustus 2016 het twee vroue-polisiebeamptes..." moet wees "19 Augustus 2016 die oggend..." Probeer in Engels sover moontlik wegbly van die woordjie "van".
Dankie ook dat die boek omsigtig met die kinders en die ouers omgaan van die skuldiges, want dit kan nie maklik vir hulle wees nie.
Vrae wat ek rondom die polisie se onderstrominge gehad het, is beantwoord. Baie dankie. Ek het baie vrae gehad.
Maar regtig, ek vind dit lagwekkend dat die minister van polisie op ShowMax te wete moes kom van die verhore wat al in 2019 plaasgevind het. My magtig, dit is nie 'n koekie seep wat gesteel is nie. Dis 11 moorde. Dit was in elke koerant? Dit het gegons op sosiale media.
Soos ek goed lees wat in die 1970's en 1980's plaasgevind het, voel dit asof dit ligjare van ons weg is. Al daardie onbehandelde trauma met die bom in Krugersdorp. En hierdie mense moes, eenvoudig, sonder behandeling met doodgewone burgers werk en glimlag en jou frustrasies en nagmerries maar op die rugbyveld uitwoed. Wat de hel is dit dié, die Sowjetunie [of die parodie daarvan]? Jy is onderworpe aan 'n plek waar jy die reëls nougeset moet volg en die leser [ek] moet aanvaar dat inligting nooit, NOOIT, tussen Departemente selfs gelek of bevraagteken is nie. Ek probeer indink of dit maar was soos mens desjare opgevoed is om nooit die gesag te bevraagteken nie. Of was die galg van verraad almal se grootste vrees?
Gaan ons dus nou na die 2010's, kry ons vir Ben Booysen wat nou al 'n ou hond is, genoeg bloed in sy lewe gesien het, en mens glimlag eintlik hoe hy duidelik diegene op 'n beleefde wyse minag wat nie op verdienste daar in hul gesagsposisies hoort nie. Jy moes jou spore verdien. As hy dieselfde ouderdom was, net in die 1970's, dan wonder ek tog of hy versigtiger sou wees; daar dink ek sou die burokrasie hom probeer dooddruk het, ek weet nie. Nietemin, ek hou van hom.
Ek verstaan nou ook hoe die apparatuur van die vermoordes verdwyn het - dit is in die dam gegooi. Hoewel ek steeds wonder oor daardie banktransaksies wat deur data-oordrag geskied het. En dat al hierdie moorde feitlik by een plek plaasgevind het, terwyl Google presies weet waar jy is. Dit was seker voor vandag se maklike FindmyFriend van Apple of Google Maps se opsporingstoepassing op jou foon... maar goed. Ek is nie so bedrewe met IT nie...
Ek is mal oor die metodiek, en ek gaan doelbewus nou vir my 'n nota hier bêre wat ek op my eie lewe kan toepas:
* Laat die ondervraagde sy eie verhaal op eers papier stel, dan stel jy die vrae aan die persoon. Jy vra nie vrae wat die persoon dwing om op 'n sekere wyse te antwoord nie.
* "Wanneer ek 'n saak ondersoek, moet alles wat ek in die dossier skryf 'n ooreenstemmende inskrywing in my dagboek bevat. Ek is baie metodies. Ek maak notas van wat ek gedoen het en met wie ek gepraat het, en die twee goed moet ooreenkom, want jy moet hierdie besonderhede hê wanneer jy in die hof ondervra word. Albei stelle notas moet ook ooreenstem met aantekeninge in jou sakboekie en die logboek op jou voertuig. Want as ek uiteindelik hof toe gaan en die verdediging se regsverteenwoordigers beskuldig my daarvan ek lieg, het ek al die rekords om hulle verkeerd te bewys."
Plek-plek het ek vanaf bladsy 1 gevoel wat ek lees is 'n vertaling. Ek weet dit is moeilik, en Ilse Salzwedel het goed gedoen. Maar ek kan byvoorbeeld maklik in die sinsbou sien wanneer iets oorspronklik Engels was, byvoorbeeld: "Die oggend van 19 Augustus 2016 het twee vroue-polisiebeamptes..." moet wees "19 Augustus 2016 die oggend..." Probeer in Engels sover moontlik wegbly van die woordjie "van".
Dankie ook dat die boek omsigtig met die kinders en die ouers omgaan van die skuldiges, want dit kan nie maklik vir hulle wees nie.
July 23, 2022
Hierdie boek voel vir my soos 'n verlore geleentheid, want die beste deel daarvan was snaaks genoeg die eerste 100 of so bladsye - Booysen se lewensverhaal. Die seun van 'n mynwerker, heeltyd ontwortel soos sy pa rondgetrek het net sodra jong Ben vriende gemaak het by 'n nuwe skool, met die konstante blootstelling aan nuwe leerplanne in nuwe provinsies wat gemaak het dat hy standerd 7 twee keer gedruip het; sy uitnodiging van die Drakensbergse seunskoor om daar te gaan skoolgaan wat deur sy pa geweier is omdat dit 'n "moffie-skool" is; sy dae in die polisie se onluste-eenhede, ens. Ek sou nie omgegee het om meer hiervan in meer diepte te lees nie.
Die res van die boek het bietjie soos ou nuus gevoel. Na Jana Marx se baie volledige boek en die Netflix minireeks kan mens maar wonder of nog 'n boek oor die Krugersdorp-moorde regtig nodig was. En inderdaad gaan mense wat een of altwee genoemde bronne deurgewerk het nie veel hier kry wat hulle nog nie weet nie.
Booysen se binneperspektief bring wel 'n paar nuwe interessanthede na vore en maak die speurproses en wat hulle alles in plek moes kry om hierdie mense suksesvol te vervolg duideliker. Vir die grootste deel egter het ek maar met 'n been there, done that gevoel opgeskeep gesit.
Daarom dan my opinie dat hierdie 'n verlore geleentheid was. Soos Booysen self in die begin van die boek noem: hy het so baie sake wat hy kan deel, maar al waaroor mense met hom wil praat is Electus per Deus.
Dalk was hier 'n kans om dieper te delf in die lewe van 'n speurder wat 'n ontsaglik wye ondervindingsveld in die polisie gehad het. Sodoende kon misdaadleesvrate op nuwe, onbekende staaltjies en ondersoeke getrakteer word eerder as om 'n saak wat reeds tot die dood toe gedek is nogmaals te herhaal.
So, gemengde gevoelens van my kant af. As jy regtig elke greintjie informasie oor Cecilia Steyn en haar trawante wil opslurp, lees gerus. As jy nog nie Jana Marx se boek gelees het nie gaan jy ook hierdie veel meer interessant vind.
Die res van die boek het bietjie soos ou nuus gevoel. Na Jana Marx se baie volledige boek en die Netflix minireeks kan mens maar wonder of nog 'n boek oor die Krugersdorp-moorde regtig nodig was. En inderdaad gaan mense wat een of altwee genoemde bronne deurgewerk het nie veel hier kry wat hulle nog nie weet nie.
Booysen se binneperspektief bring wel 'n paar nuwe interessanthede na vore en maak die speurproses en wat hulle alles in plek moes kry om hierdie mense suksesvol te vervolg duideliker. Vir die grootste deel egter het ek maar met 'n been there, done that gevoel opgeskeep gesit.
Daarom dan my opinie dat hierdie 'n verlore geleentheid was. Soos Booysen self in die begin van die boek noem: hy het so baie sake wat hy kan deel, maar al waaroor mense met hom wil praat is Electus per Deus.
Dalk was hier 'n kans om dieper te delf in die lewe van 'n speurder wat 'n ontsaglik wye ondervindingsveld in die polisie gehad het. Sodoende kon misdaadleesvrate op nuwe, onbekende staaltjies en ondersoeke getrakteer word eerder as om 'n saak wat reeds tot die dood toe gedek is nogmaals te herhaal.
So, gemengde gevoelens van my kant af. As jy regtig elke greintjie informasie oor Cecilia Steyn en haar trawante wil opslurp, lees gerus. As jy nog nie Jana Marx se boek gelees het nie gaan jy ook hierdie veel meer interessant vind.
July 4, 2022
Ek het hierdie saak van die begin af in die fynste besonderhede gevolg omdat hierdie misdade ook op my eie voorstoep afgespeel het. Alhoewel Jana Marx (as joerernalis) 'n uitstekende boek hierop geskryf het, was ek opgewonde om Kapt Booysen se weergawe te lees van hoe die saak ontvou het. Wie dan nou beter as die "inside man" om dinge te vertel soos dit werklik was?
En die storie agter die storie is amper die beter een, waar ons meer van die mens agter die polisieman leer ken. Deur sy manier van praat vorm ons gou-gou 'n prentjie van iemand wat 'n harde lewe gehad het, maar 'n sagte hart het en 'n opregte voorliefde vir geregtigeid...moet net nie dink hy gaan enige iemand se tjol vat nie :)
Ons hoor ook maar almal stories oor hoe die SAPS hul dinge doen, maar moet sê ek was eerlik geskok en briesend om te hoor hoe hulle hom spesifiek hanteer het. Van een Dept na 'n ander rondgestuur, altyd die lewe moeilik gemaak, hy is sy hele loopbaan lank net onderdruk en vertrap. As jy die boek lees, vra jy jouself af - hoe het hulle hierdie man nie sakke vol geld betaal om aan te hou om net sy job te doen nie???
Ek het die staaltjies baie geniet waar sy yster-vrou, Christelle ook deel word van die vertelling. Sy klink na 'n karakter op haar eie, en iemand om na op die sien.
Die boek is regtig insiggewend, ek wens die goeie Kaptein wil vir ons 'n reeks skryf oor sy ou sake en sy "spin" daarop sit. Hy klink soos iemand wat ek in my leeftyd sou wou raakloop, jy kan net nie genoeg kry van sy storietjies nie. Die boek was beslis die koop werd.
En die storie agter die storie is amper die beter een, waar ons meer van die mens agter die polisieman leer ken. Deur sy manier van praat vorm ons gou-gou 'n prentjie van iemand wat 'n harde lewe gehad het, maar 'n sagte hart het en 'n opregte voorliefde vir geregtigeid...moet net nie dink hy gaan enige iemand se tjol vat nie :)
Ons hoor ook maar almal stories oor hoe die SAPS hul dinge doen, maar moet sê ek was eerlik geskok en briesend om te hoor hoe hulle hom spesifiek hanteer het. Van een Dept na 'n ander rondgestuur, altyd die lewe moeilik gemaak, hy is sy hele loopbaan lank net onderdruk en vertrap. As jy die boek lees, vra jy jouself af - hoe het hulle hierdie man nie sakke vol geld betaal om aan te hou om net sy job te doen nie???
Ek het die staaltjies baie geniet waar sy yster-vrou, Christelle ook deel word van die vertelling. Sy klink na 'n karakter op haar eie, en iemand om na op die sien.
Die boek is regtig insiggewend, ek wens die goeie Kaptein wil vir ons 'n reeks skryf oor sy ou sake en sy "spin" daarop sit. Hy klink soos iemand wat ek in my leeftyd sou wou raakloop, jy kan net nie genoeg kry van sy storietjies nie. Die boek was beslis die koop werd.
September 7, 2023
I read the Afrikaans version of the book. This is a review of the book, not the man. The translation is poor, the Afrikaans embarrassing and the regular use of expletive throughout simply irritating. The detective's life story is superfluous and contributes nothing. It would take a very gullible person to believe that he investigated the entire case on his own and that the South African Police would permit him to do so without accountability and supervision.
There is nothing remarkable about the investigation or, indeed the case. Common purpose murder trials are frequently heard in South African courts. "Criminal enterprise" is simply a foreign concept denoting conspiracy. The South African Police was quite correct in not awarding an award and not promoting a petulant staff member who'd resigned a number of times,thereby finishing his pension pot.
I would not recommend this book.
There is nothing remarkable about the investigation or, indeed the case. Common purpose murder trials are frequently heard in South African courts. "Criminal enterprise" is simply a foreign concept denoting conspiracy. The South African Police was quite correct in not awarding an award and not promoting a petulant staff member who'd resigned a number of times,thereby finishing his pension pot.
I would not recommend this book.
July 15, 2022
Uitstekend
Die skryer en sy helper vertel die storie reguit, onopgesmuk en met geen sensasiesoekery nie. 'n Baie eerlike vertelling van 'n bitter moeilike taak. Die moeite werd om te lees.
Die skryer en sy helper vertel die storie reguit, onopgesmuk en met geen sensasiesoekery nie. 'n Baie eerlike vertelling van 'n bitter moeilike taak. Die moeite werd om te lees.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews