‘Het lijkt hier wel Noord-Afrika,’ verzucht de hoogzwangere vriendin van Ruben Jacobs als ze in de zomer van 2018 Nederland binnen rijden na een vakantie. In plaats van de groene vochtige oase die ons land rond die tijd van het jaar doorgaans is, zien ze een dor, bruingeel en uitgeput landschap. De twijfel slaat voor het eerst echt toe. Hun nog ongeboren zoon Felix zal opgroeien in een tijdperk dat in het teken zal staan van het leefbaar houden van de planeet, voor hem en de generaties daarna. Doen ze er wel goed aan een nieuw mens op aarde te zetten? We lijken op een rampscenario af te koersen: klimaatverandering is de grootste bedreiging van het leven op aarde. Waarom is de mensheid zo’n verwoestende kracht geworden? Hoe verhoud je je als individu tot deze onheilsboodschap? In hoeverre draag je verantwoordelijkheid? Hoe houd je hoop, wellicht tegen beter weten in? Welk verhaal vertel je je kind straks? In De eeuw van Felix gaat Ruben Jacobs op zoek naar antwoorden op die vragen. Zijn verkenning voert hem langs mensen, plekken en ideeën uit heden en verleden die een nieuw licht werpen op de verhouding tussen mens en aarde. De geschiedenis wijst namelijk uit dat echte verandering zelden door overheden en bedrijven in gang gezet wordt, maar door onszelf.
Heel aardig boek om te lezen, maar niet zo aardig dat ik hem aan zou raden. Jacobs is iets jonger dan ik, zijn zoontje is iets jonger dan mijn zoontje en we maken ons vergelijkbare zorgen over de toekomst van de planeet. Over die zorgen en de mogelijke oplossingen gaat dit boek. Met als onderliggende vraag: hoe houden we de aarde leefbaar voor onze kinderen?
Maar meer dan een paar jaar meereizen met het leven van Jacobs en co en een beetje mijmeren over mogelijke (al dan niet haalbare) oplossingen gaat het naar mijn idee niet. Jammer.
Het boek ging niet echt ergens heen, maar ik vond het wel interessant om te lezen en al die invalshoeken te leren kennen. Ik had wel telkens zin het weer op te pakken.
Past in het rijtje De goede voorouder, Hoe gaan we dit uitleggen en Ooit aten we dieren. Vertelt niet per se iets nieuws maar verkent de weg naar en na klimaatverandering, leuke afwisseling van herkenbare dagelijkse eco dilemma’s en beschrijving van klimaatwerken in de laatste eeuw. Een optimistisch pleidooi voor een groenere toekomst!