Ջեյմս Ջոյսը իր «Դուբլինցիները» (1914) պատմվածքների ժողովածուում միտում է ունեցել պատկերելու հայրենի Իռլանդիայի հոգեկան կյանքի պատմությունը՝ գործողությունների կենտրոն դարձնելով Դուբլինը՝ որպես «կաթվածի կենտրոն»: Հեղինակը ներկայացնում է քաղաքը, միջին խավի մարդ կանց, անտարբերության մթնոլորտը, եւ դա անում է չորս հայեցակետով՝ մանկություն, պատանեկություն, հասունություն եւ հասարակական կյանք: Չնայած ճիգերին՝ նրա հերոսները չեն կարողանում դուրս գալ փակուղուց, փոխել իրենց կյանքի միօրինակ գունապնակը, բայցեւ երազող են, երազ, որ փախուստի աշխարհն է: «Դուբլինցիներ» –ում առկա կարեւորագույն երեւույթը էպիֆանիան է՝ աստվածահայտնությունը: Հարկ է նշել, որ «Դուբլինցիները» հայերեն թարգմանությամբ առաջին անգամ է լույս տեսնում համալրված` ներառելով նախկինում չթարգմանված պատմվածքները:
15 պատմվածք և յուրաքանչյուրի մեջ թաքնված է մարդու որևէ էմոցիոնալ հատկանիշ։ Պատմվածքները սկսվում են փոքր տարիքից, երբ դեռ չգիտես աշխարհի մասին և սկսում ես ծանոթանալ։ Յուրաքանչյուր տարիքի հետ ծանոթանում ես այդ տարիքին հատուկ մարդկային գծերին, կատարած որոշումներին, հասած դիրքին, իրենց մտքերին։
uhmm, i don't know... So the first 3-4 stories were good but the later ones weren't that great I mean I couldn't even read them till the end of the story, but there was one story which contained a little poem, which was quite interesting, I liked it. So, the thing is I am not sure whether the writing was bad or the translation as I wasn't reading in English (its original language), so maybe I will give it another try but this time in English! Actually when I took this book I didn't even know it was a collection of stories, I never check what kind of a book I am gonna read, I just go with titles and the book covers but never have I ever like such books of collected stories.