Κεφάλαια περί αγάπης

by Maximus the Confessor, Αναστάσιος Γιαννουλάτος (Εισαγωγή), Βασίλειος Μπετσάκος (Μετάφραση)

Ο Μάξιμος Ομολογητής είναι ένας από τους σπουδαιότερους Πατέρες της Εκκλησίας. Το έργο του εξέφρασε όλη την προγενέστερη εκκλησιαστική παράδοση, επηρέασε καθοριστικά τους κορυφαίους μεταγενέστερους βυζαντινούς θεολόγους και η επιρροή του υπήρξε εν γένει τεράστια. Σήμερα μεταφράζεται, θαυμάζεται και μελετάται σε όλο τον κόσμο.

Τα τετρακόσια (400) Κεφάλαια περὶ ἀγάπης είναι το κυριότερο από τα ασκητικά-
συμβουλευτικά έργα του Μαξίμου. Δίνουν έμφαση καταρχάς σε θέματα ασκητικής ζωής, πρώτιστα, όμως, μαρτυρούν τη μέριμνα του αγίου να οικοδομήσει την πνευματική ζωή της Εκκλησίας. Κεντρική έννοια των Κεφαλαίων είναι η αγάπη· όλη η ζωή της εκκλησίας παρουσιάζεται με πυρήνα της την αγάπη, ως ανιδιοτελή και θυσιαστική σχέση προς τον πλησίον.

Οι «Εκδόσεις Ζήτρος» συνεχίζουν να προσφέρουν, δίπλα στις επιμελημένες εκδόσεις αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, και μνημειώδη έργα της βυζαντινής γραμματείας. Τα 400 Κεφάλαια Περί ἀγάπης είναι καρπός της μακροχρόνιας ενασχόλησης του δρ. Βασιλείου Μπετσάκου με τη θεολογική διδασκαλία του Μαξίμου του Ομολογητού.

Αποτελεί, όμως, μεγάλη τιμή για τις «Εκδόσεις Ζήτρος» το γεγονός ότι τη συγκεκριμένη έκδοση πλαισιώνουν:
α) Πρόλογος του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου
(Γιαννουλάτου), ειδικά γραμμένος για το συγκεκριμένο πόνημα. Πρόκειται για ένα έξοχο θεολογικό κείμενο που μαρτυρά την καρδιακή μέριμνα του Μακαριωτάτου για την μεγάλη ανάγκη της εποχής μας: τη διδασκαλία της αγάπης, όπως τη δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός.
β) Εκτεταμένο Επίμετρο του μακαριστού Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, μιας
πολύ μεγάλης μορφής του σύγχρονου αγιορειτικού μοναχισμού. Στο συγκεκριμένο Επίμετρο παρουσιάζεται η -χαρισματική στην απλότητά της- ερμηνεία του Αρχιμ. Αιμιλιανού πάνω σε επιλεγμένα κεφάλαια του Περί Αγάπης, του μνημειώδους έργου του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.

618 pages, Hardcover

First published January 1, 650

About the author

Maximus the Confessor (Greek: Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής) also known as Maximus the Theologian and Maximus of Constantinople (c. 580 – 13 August 662) was a Christian monk, theologian, and scholar.

In his early life, Maximus was a civil servant, and an aide to the Byzantine Emperor Heraclius. However, he gave up this life in the political sphere to enter into the monastic life. Maximus had studied diverse schools of philosophy, and certainly what was common for his time, the Platonic dialogues, the works of Aristotle, and numerous later Platonic commentators on Aristotle and Plato, like Plotinus, Porphyry, Iamblichus, and Proclus. When one of his friends began espousing the Christological position known as Monothelitism, Maximus was drawn into the controversy, in which he supported an interpretation of the Chalcedonian formula on the basis of which it was asserted that Jesus had both a human and a divine will. Maximus is venerated in both Eastern Christianity and Western Christianity. His Christological positions eventually resulted in the mutilation of his tongue and right hand, after which he was exiled and died on August 13, 662 in Tsageri, Georgia. However, his theology was upheld by the Third Council of Constantinople and he was venerated as a saint soon after his death. He is almost unique among saints in that he has two feast days: the 13th of August and the 21st of January. His title of Confessor means that he suffered for the Christian faith, but was not directly martyred. The Life of the Virgin is commonly, albeit mistakenly, attributed to him, and is considered to be one of the earliest complete biographies of Mary, the mother of Jesus.