Ένα μόνο γράμμα ήταν αρκετό για να φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της Κατερίνας. Ένα κομμάτι χαρτί, γραμμένο με προσμονή από τον εφτάχρονο γιο της. Λέξεις από μελάνι που άνοιξαν τις ρωγμές και άφησαν το παρελθόν να ξεχυθεί και να την κατασπαράξει. Πρόσωπα που πέρασαν αλλά δεν λησμονήθηκαν ποτέ αρχίζουν να έρχονται στο προσκήνιο. Από τη μία ο Νίκος, το στήριγμά της σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της, και από την άλλη ο Γρηγόρης, η προσωποποίηση του εφιάλτη της, ο άνδρας που στοίχειωσε μέχρι και το τελευταίο κύτταρό της. Ένα άγγιγμα αγάπης και ένα άλλο γεμάτο πόνο και μίσος… Αυτήν τη φορά, όμως, πρέπει να παλέψει. Για τον Άγγελο, που ρωτά αν ο πατέρας του γνωρίζει για εκείνον. Για τον εαυτό της, που αγωνίζεται να πάρει μια ανάσα μέσα από τη σκοτεινή θάλασσα των αναμνήσεων. Και για έναν νέο έρωτα που γεννιέται και πρέπει να πατήσει σε πιο σταθερές βάσεις.
Η Έλενα Παπαδοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και σπούδασε αγγλική γλώσσα και φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό πανεπιστήμιο. Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ φοίτησε δύο εξάμηνα στο πανεπιστήμιο του Λοτζ της Πολωνίας, στο τμήμα λογοτεχνίας και κινηματογράφου. Οι σπουδές της επίσης περιλαμβάνουν δύο μεταπτυχιακά στη δημιουργική γραφή και στη διδασκαλία λογοτεχνίας και θεάτρου. Τα τελευταία χρόνια είναι εκπαιδευτικός, επιμελήτρια σε εκδοτικούς οίκους, αξιολογήτρια βιβλίων, συγγραφέας και διαχειρίστρια στο λογοτεχνικό blog Moonlight tales. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε τοπική εφημερίδα, στην οποία πλέον διατηρεί βιβλιοφιλική στήλη. Το ποίημά της «Το Ρολόι Χτυπάει Μεσάνυχτα» έχει συμπεριληφθεί στο συλλογικό έργο Once Upon a Horror Time (Moonlight Tales, 2021). Το ποίημα «Ποιος σου έκλεψε το παραμύθι» και το διήγημα «Ένας Άγγελος γεννιέται» έχουν συμπεριληφθεί στο «And they lived happily ever after?» (Moonlight Tales, 2022), που κέρδισε το πρώτο βραβείο Everlies για την καλύτερη συλλογή διηγημάτων από Έλληνες συγγραφείς, ενώ το ποίημα «Η Καρδιά της Καλυψούς» έχει συμπεριληφθεί στο συλλογικό έργο There once was a myth (Moonlight Tales, 2023). Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Ένα Μόνο Γράμμα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Όταν δεν γράφει, ασχολείται με ποικίλους δημιουργικούς τομείς, όπως ο χορός και η ζωγραφική, ή διαβάζει βιβλία. Η ιδανική της μέρα περιλαμβάνει μια μεγάλη κούπα καφέ, μια πολύχρωμη κουβέρτα και ένα καλό βιβλίο.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που με έκανε να περάσω από έναν στρόβιλο συναισθημάτων. Το μόνο σίγουρο είναι πως το διάβασα πολύ πιο γρήγορα από όλες τις άλλες ιστορίες αντίστοιχου είδους. Αυτό που κάνει το βιβλίο ακόμα πιο αξέχαστο είναι πως η ιστορία δεν είναι ένα καθαρό προϊόν μυθοπλασίας, αλλά πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που έχει βασιστεί σε πραγματική ιστορία.
Το «Ένα Μόνο Γράμμα» είναι το ντεμπούτο της συγγραφέως και όμως είναι τόσο καλοδουλεμένο που δε θα το μάντευα. Έχει καταπιαστεί με ένα δύσκολο και σημαντικό κοινωνικό θέμα. Η Έλενα Παπαδοπούλου έχει επιλέξει για κεντρική ηρωίδα μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη τον γιο της. Μάλιστα αφηγείται την ιστορία αυτή μέσα από τα μάτια της με α’πρόσωπη αφήγηση. Μέσα από την ανάγνωση κατάφερα να ταυτιστώ με την πρωταγωνίστρια, την Κατερίνα, και να ζήσω κι εγώ η ίδια καταστάσεις άλλοτε όμορφες, άλλοτε εφιαλτικές κι άλλοτε απλώς καθημερινές.
Η πρωταγωνίστρια παλεύει να φτιάξει μια νέα ζωή για εκείνη και τον μικρό Άγγελο. Θέλει να κρατήσει το παιδί της μακριά από όσα την πόνεσαν στο παρελθόν και από όσα στοιχειώνουν το μυαλό της κάθε μέρα έκτοτε.
Ο Άγγελος μεγαλώνει χωρίς πατέρα, αλλά θα ήθελε να τον γνωρίσει. Μερικές φορές, όμως, μια ευχή μπορεί να μετατραπεί σε κατάρα όταν πραγματοποιηθεί. Ποιος είναι αυτός ο άντρας που δεν έχει πια θέση στη ζωή της Κατερίνας; Τι θα μπορούσε να συμβεί αν λάμβανε ένα γράμμα από το παιδί του; Πολλά. Όλα όσα τρομάζουν την πρωταγωνίστρια.
Η Κατερίνα δεν το γνωρίζει, αλλά ένα αόρατο ρολόι μετράει αντίστροφα. Τίποτα δεν τελείωσε. Η βία δεν είναι κάτι που μπορεί απλώς να ξεθωριάσει. Οι δαίμονές της θα ξεχυθούν πίσω στη ζωή της πιο ζωντανοί από ποτέ. Ευτυχώς αυτή τη φορά έχει συμμάχους. Μέχρι τώρα είχε καταφέρει να φτιάξει τη ζωή της από την αρχή, να αγαπήσει ξανά έναν άντρα και ας ήταν δύσκολο για εκείνη. Ο χρόνος τελειώνει και ο Άγγελος πρέπει πάση θυσία να μείνει ασφαλής. Μια μητέρα πάντα βρίσκει δύναμη, ακόμα και αφού έχει στερέψει, για να σώσει το παιδί της.
Αυτή την ιστορία την προτείνω ανεπιφύλακτα. Οι χαρακτήρες είναι άρτιοι και αληθοφανείς σε σημείο ανατριχιαστικό. Το θέμα του βιβλίου αφορά κάθε γυναίκα αλλά και κάθε άντρα. Είναι μια κραυγή ενάντια στη βία και στην αντικειμενοποίηση των ανθρώπων.
Αν αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο της Έλενας Παπαδοπούλου, ανυπομονώ ήδη για το επόμενό της!
Ένα σαφώς καλογραμμένο βιβλίο.Αλλά για μένα το σημαντικό σε αυτό το βιβλίο είναι η αλήθεια του,τα μηνύματά του,η δύναμή του! Χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχουν Έλληνες συγγραφείς που έχουν ευγένεια και ήθος στη γραφή τους! Έτσι αποχαιρετώ αναγνωστικά το 2022 και, ειλικρινά,Έλενα σε ευχαριστώ πολύ!
Ένα δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα, μια αληθινή ιστορία που ανατριχιάζει και συγκινεί. Αν και δεν διαβάζω συχνά το είδος αυτό το βιβλίο με άγγιξε.
Η Κατερίνα πέρασε κάτι τρομερό, κάτι που δεν ξεπερνιέται. Προσπαθεί να είναι δυνατή για τον γιο της, όμως θα βρεθεί στα όρια της. Η πλοκή και οι χαρακτήρες μου δημιούργησαν τόσα συναισθήματα, που χρειαζόμουν κάποια μικρά διαλείμματα ενδιάμεσα, όμως το διάβασα μέσα σε ώρες.
Η πρωταγωνίστρια ήταν τόσο δυνατή, τη θαύμαζα αλλά και πονούσα για ό,τι πέρασε στο παρελθόν και συνεχίζει να ζει στο παρόν. Μόλις προσπαθήσει να προχωρήσει στη ζωή της μετά από τόσα χρόνια και να δημιουργήσει πιο στενές σχέσεις, ο εφιάλτης της θα επιστρέψει να της κάνει άνω κάτω τη ζωή, όμως αυτή τη φορά δεν θα είναι μόνη της και θα έχει σημαντικούς ανθρώπους στο πλευρό της. Αγάπησα τον μικρό και πανέξυπνο Άγγελο, τον Στράτο και την κυρία Σοφία.
Το βιβλίο επικεντρώνεται στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων και περνάει τόσα μηνύματα. Λάθη και αποφάσεις που θα στοιχίσουν, εμμονές που θα στοιχειώσουν, τις σοβαρές επιπτώσεις της ψυχολογικής και της σωματικής βίας στη ψυχή ενός ανθρώπου.
Αλλά μια αγνή αγάπη, αυτή της μητέρας με το παιδί της, θα είναι βάλσαμο σε αυτές τις πληγές. Ο δεσμός της Κατερίνας με τον Άγγελο ήταν τόσο δυνατός και γλυκός που με συγκίνησε.
Μου άρεσε πολύ η γραφή, ένιωθα τη κάθε λέξη μέσα μου. Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, από την οπτική της πρωταγωνίστριας, που μας ξεδιπλώνει την ιστορία της. Μια ιστορία γεμάτη πόνο και σκοτάδι αλλά με μικρές αχτίδες φωτός που θα φέρουν την λύτρωση.
Το ΜΌΝΟ ΈΝΑ ΓΡΑΜΜΑ είναι ένα κοινωνικό - ρεαλιστικό μυθιστόρημα που έχει να κάνει με τις σχέσεις των ανθρώπων, τις εμμονές, τα νεανικά μας λάθη, τη δύναμη που έχουμε μέσα μας, για τους πραγματικούς φίλους αυτούς που είναι εκεί όταν όλα πιστεύουμε ότι έχουν τελειώσει και για τους γονείς που άθελα τους για να μας προστατέψουν μπορεί να πάρουν τη λάθος απόφαση για εμάς. Ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Μέσα από τα ''μάτια'' ή καλύτερα να πω μέσα από τη ψυχή της Κατερίνας που είναι η κεντρική ηρωίδα, διαβάζουμε την ιστορία της. 👏 Η Κατερίνα θα μπορούσε να είναι μια κοπέλα - γυναικά από εμάς. Δεν είναι η κλασική ηρωίδα που σώζει το κόσμο, είναι ο ήρωας του εαυτού της. . Όλα ξεκινάνε όταν ο επτάχρονος Άγγελος, ο μοναχογιός της, που μεγαλώνει με πολύ αγάπη της ζητάει να γράψει ένα γράμμα στο πατέρα του. Μνήμες ξυπνούν από το παρελθόν, μια σκιά που δεν λέει να την αφήσει μετά από χρόνια επιστρέφει και είναι έτοιμη να την καταπιεί μαζί με το γιο της, τη στιγμή που ένας νέος ερωτάς γεννιέται και πρέπει να μπουν σταθερές βάσεις. Ένας κύκλος που δεν λέει να κλείσει. Ένα γραμμα που θα αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου έχει πάρει το δρόμο του. Άραγε είναι αργά για να μπουν καινούργιες βάσεις στις ζωές των ηρώων; 🤓 Είχα παρακολουθησει τη συγγραφέα να μιλάει για το δικός της "παιδί'' και αυτό που με έκανε να το πάρω να το διαβάσω είναι ο τρόπος που μιλούσε γι' αυτό. Το διάβασα μέσα σε τρεις μέρες και μπορώ να ομολογήσω ότι από το 9ο κεφάλαιο μέχρι το τέλος δεν μπορούσα να το αφήσω. Θα μπορούσα να πω ότι δεν ήθελα να αφήσω τη Κατερίνα μόνη, ένιωθα ότι την είχα απέναντι μου, με κοιτούσε στα μάτια και μου μίλαγε, γιατί η Κατερίνα μίλησε από τη πρώτη στιγμή τ της συμβαίνει, αλλά κάποιες φόρες η εμμονή ενός ανθρώπου νικάει, όχι για πολύ όμως. Ένα μυθιστόρημα που το συστήνω ανεπιφύλακτα και για εφήβους που τους αρέσει το διάβασμα.
Πρόκειται λοιπόν για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, ένα είδος που βρίσκεται εκτός της ζώνης ασφαλείας μου και που διάβασα μέσα σε μια μέρα και αγάπησα πάρα πολύ! Ο κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο και δυστυχώς επίκαιρο θέμα, αυτό της κακοποίησης. Η ιστορία επίσης, βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Η συγγραφέας εδώ, έχει καταφέρει να μιλήσει για την κακοποίηση, τη μονογονεικοτητα και τις ψυχοσυναισθηματικες δυσκολίες, με έναν τρόπο μοναδικό και εξαιρετικό! Το βιβλίο δεν είναι "βαρύ" με την κλασσική έννοια του όρου, έχει χιούμορ, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ένα υπέροχο 7χρονο αγοράκι που επί της ουσίας κινεί τα νήματα! Ο αγώνας της πρωταγωνίστριας με μία σωρεία προβλημάτων αλλά και η δύναμη της είναι αξιοθαύμαστα και το γεγονός πως υπάρχει εκεί έξω μια τέτοια γυναίκα, με συγκινεί βαθιά! Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, έκλαψα , γέλασα, θύμωσα, τρόμαξα και στο τέλος ένιωσα μια ζεστασιά να με τυλίγει! Όλα σε ένα βιβλίο! Διαβάστε το όλοι, άντρες γυναίκες αλλά και μεγαλύτερα παιδιά! Είναι αληθινό, ανθρώπινο και αξίζει!
Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο με προσοχή στις λεπτομέρειες και σωστές εναλλαγές στη γλώσσα (από λογοτεχνική σε καθημερινή σε σκληρή). Είναι γεμάτο ρεαλιστικούς χαρακτήρες που ζουν καθημερινές ζωές (πράγμα που λέει πολλά για την κατάσταση της κοινωνίας), έχει όμως και ανατροπές που δεν περιμένει κανείς. Γενικά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Τα κοινωνικά δεν είναι πολύ του στυλ μου, αλλά, αν όλα ήταν έτσι, θα διάβαζα περισσότερα. Το προτείνω.
Ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα από τη νεαρή συγγραφέα και ένα εξαιρετικό πρώτο δείγμα γραφής. Είναι φανερό ότι η κυρία Παπαδοπούλου χειρίζεται πολύ καλά την ελληνική γλώσσα και καταφέρνει με χαρακτηριστική ευκολία να μας βυθίσει στον κόσμο του βιβλίου της. Κάθε φορά, αρκούσαν λίγες σελίδες για να με ρουφήξει η ιστορία κι όταν εν τέλει άκουγα τη στάση μου από το μεγάφωνο του μετρό, ένιωθα ότι επανέρχομαι σε μια εντελώς άλλη πραγματικότητα. Θα πρέπει να σημειωθεί ακόμη ότι πρόκειται για ένα βιβλίο ακραιφνώς γυναικείο, το οποίο, όπως όλα τα γυναικεία βιβλία, δίνει τη δυνατότητα στους άνδρες να διεισδύσουμε στη σκέψη και στον ψυχισμό του έτερου φύλου και να τα κατανοήσουμε καλύτερα - όσο μπορεί αυτό να ειπωθεί με αξιώσεις. Κι αυτό γίνεται ακόμη πιο σημαντικό, διδακτικό και πολύτιμο, όταν μας αποκαλύπτεται η οπτική κι ο ψυχισμός της γυναίκας-θύματος σε περιστατικά έντονης σωματικής και ψυχολογικής βίας, όπως εδώ Συμπερασματικά, δεν έχω να πω παρά μόνο θετικά σχόλια. Η γραφή της κυρίας Παπαδοπούλου είναι εξαιρετική και το βιβλίο κυλάει αβίαστα, κρατώντας σου αμείωτο το ενδιαφέρον. Η πλοκή, η αγωνία, οι στιγμές δράσης, το βάθος των χαρακτήρων, τα ευαίσθητα κοινωνικά θέματα που πραγματεύεται, όλα μα όλα, συνηγορούν στο ότι μιλάμε.για μια ταλαντούχα, αλλά κι έμπειρη (!) συγγραφέα. Δε θα μου έκανε εντύπωση, αν διάβαζα στο βιογραφικό της ότι είναι το δέκατο βιβλίο που εκδίδει - ενώ παραδόξως είναι το πρωτο. Επίσης, τα στοιχεία του παζλ της ζωής της ηρωίδας - ακόμη και αυτό το όνομά της - συμπληρώνονται σταδιακά και δεν έχουμε μια πλήρη εικόνα της πάρα μόνο προς το τέλος, γεγονός που βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι, οι μεταξύ τους σχέσεις περίπλοκες και πειστικές, ενώ τα γεγονότα περιγράφονται από την ηρωίδα με τόση λεπτομέρεια και γλαφυρότητα, που θα ορκιζόμουν ότι είναι όχι απλώς αληθινα, αλλά και τρόπον τινά οικεία. Αισθανόμουν σαν να τα είχα ζήσει κι εγώ ο ίδιος. Κι αυτό είναι σπουδαίο επίτευγμα. Το μόνο πρόβλημα που βρήκα στο βιβλίο είναι ότι είναι... πολλά υποσχόμενο. Αν μάλιστα η συγγραφέας καταφέρει να ξεπεράσει τον υψηλό πήχη που έθεσε, θα μιλάμε πλέον με εντελώς άλλους όρους.
Τίτλος: Ένα Μόνο Γράμμα Πόση δύναμη,άραγε,έχει ένα μόνο γράμμα; Πόσο αθώο κι άδολο,ή,καταστροφικό μπορεί να είναι; Μπορεί ένα μόνο γράμμα να είναι ικανό να φέρει τα πάνω-κάτω καί να αλλάξει άρδην την ζωή μας; Μπορεί ένα μόνο γράμμα να φανερώσει όλα όσα πρέπει να παραμείνουν στο σκοτάδι,ή,να προστάξει/απαιτήσει από εμάς μία άτυπη καί από κοινού αποδεκτή ομερτά;
Στην πένα η ανερχόμενη καί πολλά υποσχόμενη συγγραφέας Έλενα Παπαδοπούλου. Η συγγραφέας μέσα από το πρώτο της μυθιστόρημα,που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη,δεν επιλέγει να ακολουθήσει μία ασφαλή (εντός κι εκτός εισαγωγικών) διαδρομή όσον αφορά το είδος της ιστορίας που θα ξεδιπλώσει μέσα στις σελίδες του βιβλίου της. Για πολλούς/ες κάνει την ανατροπή καί μας προσφέρει μία ιστορία με έντονο το κοινωνικό στοιχείο που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ρίσκο για μία νέα δημιουργό; Ίσως... Αλλά,γιατί όχι; Ποιος/α ορίζει με το ποιο λογοτεχνικό είδος επιτρέπεται να καταπιαστεί ένας/μία δημιουργός,νεότερος/η,ή,ήδη καταξιωμένος/η; Μήπως πρέπει όλοι κι όλες να αποβάλλουμε ανάλογες λανθασμένες πεποιθήσεις καί να εστιάσουμε στην ουσία;
Είναι αλήθεια πως τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να αισθάνομαι πως ακόμη καί στα κοινωνικά μυθιστορήματα,άθελά τους,οι δημιουργοί φαντάζουν σαν να έχουν πέσει σε ένα συγγραφικό τέλμα ανακύκλωσης των ίδιων καί των ίδιων μοτίβων χάνοντας κάθε πρωτοτυπία. Για να μην παρεξηγηθώ,δεν θεωρώ ως κάτι αρνητικό να γράφονται μυθιστορήματα του εν λόγω είδους (αφήστε που έχω διαβάσει εξαιρετικά κοινωνικά μυθιστορήματα όλα αυτά τα χρόνια),μα η ένστασή μου έγκειται στον τρόπο που οι δημιουργοί αναδεικνύουν κάποια θέματα που μας ταλανίζουν ως κοινωνία. Μία,όμως,πολύ μεγάλη ευχάριστη έκπληξη με περίμενε διαβάζοντας το παρόν έργο. Ναι,η συγγραφέας θα μας μιλήσει για πολύ σοβαρά ζητήματα που συχνά-πυκνά τα συναντάμε εκεί έξω,αλλά μας τα παρουσιάζει μέσα από μία διαφορετική προσέγγιση,που μέχρι τώρα,τολμώ να πω πως δεν είχε περάσει από το νου μου...
"Ένα μόνο γράμμα ήταν αρκετό για να φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της Κατερίνας. Ένα κομμάτι χαρτί, γραμμένο με προσμονή από τον εφτάχρονο γιο της. Λέξεις από μελάνι που άνοιξαν τις ρωγμές και άφησαν το παρελθόν να ξεχυθεί και να την κατασπαράξει. Πρόσωπα που πέρασαν αλλά δεν λησμονήθηκαν ποτέ αρχίζουν να έρχονται στο προσκήνιο. Από τη μία ο Νίκος, το στήριγμά της σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της, και από την άλλη ο Γρηγόρης, η προσωποποίηση του εφιάλτη της, ο άνδρας που στοίχειωσε μέχρι και το τελευταίο κύτταρό της. Ένα άγγιγμα αγάπης και ένα άλλο γεμάτο πόνο και μίσος… Αυτήν τη φορά, όμως, πρέπει να παλέψει. Για τον Άγγελο, που ρωτά αν ο πατέρας του γνωρίζει για εκείνον. Για τον εαυτό της, που αγωνίζεται να πάρει μια ανάσα μέσα από τη σκοτεινή θάλασσα των αναμνήσεων. Και για έναν νέο έρωτα που γεννιέται και πρέπει να πατήσει σε πιο σταθερές βάσεις." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας χάρη στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση της κεντρικής ηρωϊδας εξ αρχής μας επιτρέπει να μπούμε στην θέση της καί να δούμε καί να βιώσουμε τα πάντα μέσω αυτής. Άν καί αρχικά όλα φαντάζουν ήρεμα καί βατά,μετά την αναδρομή στο παρελθόν,ένα σκοτάδι έρχεται να καλύψει τα πάντα γύρω μας καί να μας κάνει να σκεφτούμε πως ποτέ δεν θα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι/ες για το τι έχει περάσει καί μπορεί ακόμη να περνά ένας άνθρωπος,ακόμη κι αν είναι κάποιος/α οικείος/α,ή,ο διπλανός/η μας. Η κεντρική ηρωϊδα μας η Κατερίνα θα μπορούσε να είναι η κάθε γυναίκα εκεί έξω,ακόμη κι εμείς οι ίδιες. Μία γυναίκα που πρώτα απ'όλα είναι μάνα καί θα παλέψει με νύχια καί με δόντια για να προστατέψει το παιδί της. Μία γυναίκα που μπροστά στον κίνδυνο θα ανακαλύψει το μεγαλείο της εσωτερικής της δύναμης. Μία γυναίκα που έχει περάσει διά πυρός καί ροπάλου καί η ζωή μοιάζει να την ανταμείβει προσφέροντάς της μία δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα. Τί θα μπορούσε να συμβεί καί να χαλάσει όλο αυτό; Πώς μπορεί ο έρωτας να καταλήξει να γίνει εμμονή; Καί με ποιες συνέπειες; Πώς τα νεανικά μας λάθη μπορεί να μεταμορφωθούν σε ερινύες καί ''τέρατα'' που μπορεί ανά πάσα ώρα καί στιγμή να μας καταδιώξουν για να μας κατασπαράξουν;
Έμφυλη βία,ανθρώπινες καί οικογενειακές σχέσεις,μονογονεϊκή οικογένεια,μητρική αγάπη προς το παιδί,πραγματική φιλία,άνθρωποι που στέκονται δίπλα μας σαν βράχοι είτε στα καλά είτε στα άσχημα,τάση για αντικειμενοποίηση των ανθρώπων,ψυχική υγεία,αλλά καί οι λανθασμένες αποφάσεις των γονιών θέλοντας το καλό των παιδιών τους είναι οι βασικοί πυλώνες πάνω στους οποίους θα στηριχθεί η συγγραφέας καί θα αναπτύξει τις σκέψεις της. Ένα πραγματικά καλογραμμένο βιβλίο,που αν καί πρωτόλειο δείγμα γραφής,δεν παύει να με ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό. Ειδικά η εναλλαγή από πιο ήπιο σε πιο σκληρό ύφος,όσον αφορά τις περιγραφές,ώστε να είναι πειστικά τα όσα αναφέρονται σε συνδυασμό με το πόσο ρεαλιστικά καί προσιτά ήταν τα πρόσωπα του κειμένου με έκανε να ζω το ίδιο δράμα με εκείνα προσμένοντας την πολυπόθητη λύτρωση.
Προσωπικά θεωρώ πως η συγγραφέας Έλενα Παπαδοπούλου με το ντεμπούτο της θέτει μία σοβαρή καί αξιόλογη υποψηφιότητα για ένα δυναμικό κι ελπιδοφόρο μέλλον στον χώρο της εγχώριας λογοτεχνίας. Εγώ αναμένω με το καλό το επόμενο,όταν θα είναι έτοιμη. Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
Ζούμε σε μια χώρα που δυστυχώς πολλές φορές αρνείται να αναγνωρίσει τη βία. Θεωρούμε την ψυχολογική και τη συναισθηματική ως ανύπαρκτες και δικαιολογούμε καταστάσεις που δεν θα έπρεπε. Ειδικότερα όταν η έννοια της "γυναίκας" ανακατεύεται μέσα σε αυτές τις συζητήσεις τείνουμε να εκμηδενίζουμε αυτά τα είδη, έως ότου η βία να εξελιχθεί σε κάτι ακραίο που πλέον δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε.
Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που δεν δίστασε να θίξει το "Ένα Μόνο Γράμμα".
Στην ιστορία αυτή ακολουθούμε την Κατερίνα. Μία νέα γυναίκα που με μια πρώτη ματιά βλέπεις τα σημάδια που έχουν μείνει χαραγμένα στην ψυχολογία της, χωρίς να γνωρίζεις από πού έχουν προέλθει αυτά. Όταν όμως τα γεγονότα του παρελθόντος ξετυλίγονται αρχίζεις και βλέπεις τις ρίζες τους.
Μαζί με την Κατερίνα θύμωσα, πληγώθηκα και πόνεσα. Μέσα από τα μάτια του νεαρού εαυτού της έζησα στιγμές που δυστυχώς πολλοί έχουμε παρακολουθήσει και τις είδα να μετατρέπονται στο χειρότερο δυνατό σενάριο. Ένιωσα τον φόβο της καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από πράγματα που εκείνη δεν είχε τη δύναμη ή τον έλεγχο, την αγάπη που είχε μέσα της για ανθρώπους και την ανάγκη της να παίρνει τις δικές της αποφάσεις. Και για αυτό είναι τόσο τρομακτικό όταν τις ίδιες καταστάσεις, που την έχουν σημαδέψει ανεπανόρθωτα, αναγκάζεται να τις αντιμετωπίσει ως ενήλικη. Ειδικότερα από τη στιγμή που πλέον έχει και ένα παιδί που πασχίζει να προστατέψει.
�� Έλενα Παπαδοπούλου κατάφερε με απλή γραφή και χωρίς να μακρηγορεί να συνδυάσει τη ρομαντική φύση της ιστορίας, με την σκοτεινή κοινωνική αλλά και την ψυχολογική. Δεν χαρίστηκε στους πρωταγωνιστές της. Παρουσίασε εικόνες που έχουν βιώσει τόσες πολλές γυναίκες με την ωμότητα που τις χαρακτηρίζει και με τις συνέπειες που έχουν. Και αυτό κατά τη γνώμη μου, δεν είναι κάτι που θέλει μόνο ταλέντο αλλά και το απαραίτητο θάρρος για να το γράψεις.
Αναμένω με ανυπομονησία το επόμενό της έργο. Διότι αν από το πρώτο της βιβλίο έχει καταφέρει τόσα πολλά, σίγουρα στο μέλλον μας επιφυλάσσει ακόμα περισσότερα!
Είχα τη χαρά να επιμεληθώ το κείμενο πριν πάρει την έντυπη μορφή του, και αυτό με δένει κάπως παραπάνω μαζί του, ωστόσο μπορώ με ευκολία να πω πως πρόκειται για ένα πολύ δυνατό και συναισθηματικό έργο.
Δεν μπορώ να μιλήσω για πολλά, γιατί φλερτάρω με τα σπόιλερ, αλλά θέλω να σταθώ στο πόσο κοντά είναι στην τωρινή πραγματικότητα και στις δυσκολίες που μπορεί να περνάει ένας συνάνθρωπός μας και εμείς να μην παίρνουμε χαμπάρι. Ή ακόμα χειρότερα, να τον θεωρούμε και παράξενο.
Η Κατερίνα, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, είχε ένα πολύ δύσκολο παρελθόν, που δεν έχει καταφέρει να αφήσει πίσω. Δυστυχώς, στη θέση της Κατερίνας θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας μας και πολλοί έχουν βρεθεί.
Το βιβλίο μάς δείχνει την ιστορία της και τις προσπάθειες που κάνει να παραμείνει ψυχολογικά στην επιφάνεια.
Ένα 18χρονο κορίτσι, παιδί ακόμα, αποφασίζει να μην δώσει το παιδί της για υιοθεσία , όπως την συμβουλεύει και την πιέζει η μητέρα της. Εφτά χρόνια μετά, η 25χρονη Κατερίνα με τον 7χρονο γιο της Άγγελο έχουν αναπτύξει μια τρομερή σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης. Η Κατερίνα , μεγαλώνει μόνη τον γιο της , δικαιώνεται για την απόφασή της να κρατήσει το παιδί όμως οι φοβίες της και οι εφιάλτες από το παρελθόν, την βασανίζουν.
Η γραφή της Έλενας λίγο άγουρη αλλά πολλά υποσχόμενη. Δεν μπορώ να μην αναφέρω πως υπήρχαν κάποιες αδυναμίες αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν με ενόχλησαν πολύ.
Ένα βιβλίο για τους νεανικούς έρωτες και τα νεανικά λάθη , και δεν αναφέρομαι στο παιδί , γιατί ένα παιδί δεν είναι ποτέ λάθος. Ένα βιβλίο με σημαντικές αναφορές στον σχολικό εκφοβισμό,την κακοποίηση,την γονεϊκότητα,την κατάθλιψη αλλά κυρίως στη δύναμη που κρύβουν οι νέοι και στην ικανότητά τους να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες που συναντούν στη ζωή τους , πολύ καλύτερα από ό,τι πιστεύουμε ή μπορούμε εμείς οι "μεγάλοι". Αλλά ταυτόχρονα κι ενα βιβλίο για την ανάγκη τους από στήριξη και αγάπη.Ας τους δείξουμε λοιπόν εμπιστοσύνη γιατί αυτοί πραγματικά ξέρουν καλύτερα και αυτό είναι που θα κρατήσω από αυτό το βιβλίο.
Εξαιρετικό βιβλίο με καθηλωτική πλοκή, ευκολοδιάβαστο και καλογραμμένο, θίγει σοβαρά κοινωνικά θέματα, όπως η ψυχική υγεία, η έμφυλη βία και οι οικογενειακές σχέσεις. Δύσκολα θα αφήσει τον αναγνώστη ασυγκίνητο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
Δεν είμαι λάτρης του εν λόγω είδους αλλά στο συγκεκριμένο βιβλίο έχει γίνει καλή δουλειά από την συγγραφέα. Προσωπικά δεν βρήκα τόσο "αργή" την αρχή όσο κάποιοι, η πλοκή είχε καλή ταχύτητα γενικά με εξαίρεση στο τέλος όπου εκεί "έτρεξε" υπερβολικά θα έλεγα. Αρκετά καλογραμμένο σε αντίθεση με πολλά άλλα του είδους του. Άξιζε τον κόπο.
Ένα βιβλίο που ξεκινάει ήρεμα και σε ανυποψίαστο χρόνο με μια αναδρομή στο παρελθόν οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα εφιάλτη αγωνίας μέχρι την τελευταία σελίδα.
Εξαιρετικό βιβλίο με αφήγηση αληθινής ιστορίας ντυμένη με μυθοπλασία. Περιήγηση μεταξύ στο παρελθόν και στο παρόν ώστε να έρθουμε πιο κοντά με την πρωταγωνίστρια. Όσοι γνωρίζουμε πολύ καλά τη συγγραφέα σίγουρα θα αναγνωρίσουμε πτυχές του ίδιου της του χαρακτήρα μέσα από τη γραφή της! Εξαιρετική δουλειά!!
Το πρώτο μου κοινωνικό ανάγνωσμα είναι πλέον γεγονός, δίχως να θέλω ωστόσο να υπονομεύσω την αξία του. Ναι, μπορεί να μην έχω το μέτρο σύγκρισης άλλων χρόνια μυημένων στο είδος, αλλά μπορώ τουλάχιστον να πω ότι ήταν το λιγότερο σαγηνευτικό, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του το διάβασα σε μερικές ώρες. Εν συντομία, είδα χαρακτήρες βγαλμένους από μια σκληρή πραγματικότητα, που με προσήλωση παρακολούθησα τις επιλογές τους, τον πόνο τους, τις χαρές και τις λύπες τους. Ταυτίστηκα, προβληματίστηκα, ένιωσα εκνευρισμό, χαμογέλασα και όλα οφείλονται στην οικεία αίσθηση της γραφής της συγγραφέως που με βύθιζε αβίαστα σε κάθε σκηνή. Ήταν μια γεμάτη συναισθήματα εμπειρία. Ελπίζω να δω ξανά κάτι γραμμένο από τα ίδια χέρια.
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που σε κάποια σημεία θύμιζε και ψυχολογικό θρίλερ. Ένα κορίτσι λυκείου βιώνει τον πρώτο έρωτα της με τον χειρότερο τρόπο . Η ζωή της παίρνει την πορεία που δεν επέλεξε η ίδια . Τελικά ένα μόνο γράμμα μπορεί να διορθώσει λάθη του παρελθόντος. Πολλά κοινωνικά ζητήματα θίγονται στο μυθιστόρημα αυτο. Η σχέση γονέων και παιδιών, η βία και εμμονή , η σχολική παρενόχληση μεταξύ συμμαθητών, η μονογονεϊκή οικογένεια... Μπράβο στην συγγραφέα για την γραφή της .
Με μεγάλη αυτοπεποίθηση το κατατάσσω ανάμεσα στα αγαπημένα μου βιβλία! Μόλις το τελείωσα με έκανε να βάλω τα κλάματα, γιατί ήθελα να συνεχίσω να χάνομαι στις όμορφα γραμμένες σελίδες του. Το ενδιαφέρον μου δεν χάθηκε ούτε λεπτό όσο το διάβαζα. Η αφήγηση ήταν πολύ ρεαλιστική, καλογραμμένη και με μπόλικο συναίσθημα. Λάτρεψα τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας μίλησε για τόσα τραύματα στη ζωή της πρωταγωνίστριας, χωρίς να ακουστεί υπερβολική,δραματική ούτε όμως και ψυχρή. Είναι σα να μας μιλάει ένα κοντινό μας πρόσωπο. Οι κρυμμένες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς επηρρεάζει το τραύμα σε συνδυασμό με τα plot twists του βιβλίου είναι αναμφισβήτητα οι κύριοι λόγοι που θα το συνιστούσα! 6/5 αστεράκια, γιατί τα 5 δεν αρκούν!
Ευκολοδιαβαστο με πολύ επίκαιρο θέμα! Πολλά συναισθήματα. Πολλές σκέψεις. Όμορφο τέλος που σου αφήνει μια γλυκιά ικανοποίηση και αίσθημα λύτρωσης. Το "ρουφιξα" χωρίς αύριο! Πολλά συγχαρητήρια! Υπέροχη συγγραφέας! ♡♡♡