Το βιβλίο «Στην αρχή του ταξιδιού» αποτελεί ένα σύνολο 33 ποιημάτων αφιερωμένων στην αγάπη, στον έρωτα, στις θυσίες που κάνουμε οι άνθρωποι για να τον ζήσουμε, και στη ζωή. Μια αγάπη. Μια αγάπη ανιδιοτελή, γενναία… απλή και αληθινή, «ανέγγιχτη απ’ του φιδιού το δάγκωμα». Έναν έρωτα λυτρωτικό, ανεκπλήρωτο, σαρωτικό. Η ενέργεια της αγάπης και του έρωτα δίνει ζωή, αλλά και δυνατότητα συνάντησης με τον Θεό. Με μια τέτοια προοπτική πρέπει να γίνει η ανάγνωση των ποιημάτων αυτών.
Η ποιήτρια εμπνέεται από τον έρωτα, τον αρχέγονο, τον αιώνιο και παραδίδει στους αναγνώστες 33 πανέμορφα – ομοιοκατάληκτα – ποιήματα που διέπονται από εικόνες και συναισθήματα. Η ποιητική συλλογή «Η αρχή του ταξιδιού», θεωρώ πώς είναι απλά το εφαλτήριο στην εκδοτική της πορεία που σίγουρα θα είναι μεγάλη και που σίγουρα θα δώσει στους αναγνώστες κι άλλα εφάμιλλα και ακόμα - ακόμα δυνατότερα ποιήματα μελλοντικά. Λάτρεψα δε, τα ποιήματα "Οι χορδές των δέντρων", "Ας είναι", "Με ξεθωριασμένο μελάνι" , "Βαλς", "Οι εραστές", "Μαζί σου".
"Οι ποιητές πρέπει να εμπνέονται περισσότερο από τη φύση, όπου εάν το περιεχόμενο του όλου είναι μονοδιάστατο και ασαφές, τότε η μορφή του όλου είναι προσωπική και σαφής. Η φύση, μαζί με το μυστικό της ζωής, θα τους μάθει να περιφρονούν την ασάφεια", έχει πει ο Μαρσέλ Προυστ, και ακριβώς αυτό πιστεύω πως έχει καταφέρει να κάνει η Αναστασία Κλώνη στην πρώτη της ποιητική συλλογή "Στην αρχή του ταξιδιού", μια συλλογή ποικίλης θεματολογίας, αλλά κυρίως ερωτικής.
Σχεδόν σε όλα τα ποιήματά της έχει εντάξει εικόνες και στοιχεία της φύσης, καθιστώντας αδύνατον το να μη νιώσεις αυτό που θέλει να μοιραστεί, γιατί πολύ απλά δημιουργεί τις συνθήκες του και σε κάνει να το νιώσεις.
ΑΝΟΙΞΑΝΤΑΡΙΑ
Τα πουλιά στέκουν στης άνοιξης τα πρώτα κλαδιά, μυρίπνοα και χρώματα πλημμυρίζουν των ανθρώπων τις γκρίζες σκιές.
Τα παιδιά παίζουν στο γρασίδι το πυκνό, οι φωνές τους ανοιξαντάρια που ηχούν και στο παιχνίδι τους μας καλούν.
Ένα υπέροχο βιβλίο για τον έρωτα και την αγάπη. Ομοιοκατάληκτα ποιήματα που το καθένα παρουσιάζει μια εικόνα με έναν μοναδικό τρόπο, σαν να τη ζεις εκείνη τη στιγμή! Λάτρεψα τα ποιήματα «Οι χορδές των δέντρων», «Ας είναι», «Άηχη νότα της ψυχής», «Η βροχή», «Σμικρό Καλαντάρι», «Βαλς».
Αναστασία συγχαρητήρια! Ανυπομονώ για τις επόμενες δημιουργίες!!! ❤❤❤
Μια ρηχή απόπειρα ποίησης που κρύβεται κάτω από τη ψευδαίσθηση του ερωτισμού. Μεταφορές παιδικές, χωρίς καμία γοητεία και ποιήματα τόσο επιφανειακά που οριακά αιωρούνται.