De driedelige serie Het balseizoen van de liefde van Lily van Keeken gaat over de zussen Honeyfield, die in negentiende-eeuws Londens op zoek naar een huwelijkskandidaat. Voor de fans van Bridgerton.
De verlaten verloofde is het tweede deel van Het balseizoen van de liefde van Lily van Keeken. Na een lange winter in Honey Hill House met haar vader vertrekt Emily in 1816 opnieuw naar Londen. Dit keer met haar zestienjarige zusje Margaret. In de bruisende stad probeert Emily haar zorgen over haar aanstaande huwelijk van zich af te zetten. Ze heeft niets meer van Philip gehoord sinds hij met spoed moest vertrekken naar zijn familielandgoed in het noorden en in de Londense high society wordt al geroddeld over hun snelle verloving. Gelukkig is Emily niet alleen en kan ze rekenen op de steun van haar familie. Margaret geniet intussen van het levendige Londen en van de aandacht die ze krijgt van de mannen. Eigenlijk mag het nog niet, want ze debuteert pas volgend jaar… Of hangt er toch al liefde in de lucht?
Na het lezen van het eerste deel, hoopte ik dat het tweede deel beter zou worden. Ik wilde het nog een kans geven. Deel twee maakte dat echter voor mij opnieuw niet waar. De personages kwamen voor mij gewoon niet lekker uit de verf, er werd heel veel drama gemaakt over kleine incidenten en er zit gewoon geen diepgang in. Nu hoeft een mooi, romantisch verhaal ook niet altijd heel diepgaand te zijn, maar de karakters voelen vooral heel oppervlakkig, alsof ze aan niets anders denken dan aan mooie jurken en trouwen. Daardoor vond ik ze gewoon oninteressant.
De schrijfstijl droeg voor mij ook niet bij aan het geheel. De beschrijvingen voelden met enige regelmaat nogal gekunsteld aan, alsof de schrijfster te hard probeerde om zich naar het tijdsbeeld en de regencysfeer te voegen, en sommigen lieten me zelfs met enige regelmaat met mijn ogen rollen omdat ze zo overdreven klonken.
Misschien dat het ook kwam doordat ik het luisterboek luisterde, waar alle Engelse woorden met een vet Engels accent werden uitgesproken. Daardoor werden die woorden extra benadrukt. Om een voorbeeld te geven: met enige regelmaat worden er gerechten benoemd en om de een of andere reden moet er altijd bij genoemd worden dat het een gerecht van "Cook" is. Nadat de eerste keer gemeld is dat ze een kokkin hebben, is die boodschap wel duidelijk. Dat hoeft voor mij niet elke keer in de zin gepropt te worden. Dat voelde gewoon niet natuurlijk in de gedachtengang of in het gesprek; dat zou je zelf ook niet elke keer opnieuw benoemen. En door de duidelijke Engelse uitspraak, werd er nog extra de nadruk op gelegd.
Om eerlijk te zijn had ik na de boeken van Julia Quinn gehoopt op een mooi, romantisch verhaal uit dezelfde tijdsperiode, maar deze serie weet me tot nu toe nog niet te bekoren.