What do you think?
Rate this book
Kasper - Achtbaan op losse schroeven
Als Jeroen zijn zoontje uit bed haalt ziet hij het meteen. Bij het wakker worden gaat er maar ŽŽn oog open. Het andere is niet ontstoken, of door snot vastgeplakt, maar lijkt eerder verlamd. In paniek roept hij zo kalm mogelijk zijn zwangere vrouw naar boven om het ook te komen bekijken. Het is de ochtend die hun leven voorgoed verandert. Dit verhaal gaat over Kasper. Toen hij net een jaar oud was werd er in zijn hoofd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. Gemaakt van de meest agressieve kankersoort die er bestaat. Sindsdien is elke dag voor hem en voor iedereen die om hem geeft ongelooflijk spannend, maar tegelijk ook ongelooflijk mooi. De afgelopen jaren voelden als een achtbaan op losse schroeven, een aaneenschakeling van extreme onzekerheden en bizarre geluksmomenten. Momenten die laten zien hoe breekbaar, maar vooral ook hoe mooi en bijzonder het leven elke dag kan zijn. ÔIk heb meer dan duizend dagen alles gegeven. Echt alles wat ik in me had. En hier houdt het op. Ik voel een verlangen van vroeger naar boven komen. Een verlangen naar de knoop in mijn maag. Naar de onzekerheid die me misselijk maakte. Naar het fijne gevoel van naviteit. Naar die ene kans van nul komma iets. Maar het is over. Dit is het einde van doorgaan.Õ Jeroen van Veen (1981) is kunstenaar, schrijver, maar bovenal vader. Na meer dan tien jaar als creative bij verschillende reclamebureaus en mediabedrijven te hebben gewerkt, noemt hij zich sinds 2018 een vrije bedenker. Jeroen woont in Amsterdam met zijn vrouw en drie kinderen. In het najaar van 2021 besluit hij, nadat zijn zoontje meer dan duizend dagen intensief tegen kanker is behandeld, zijn pure, krachtige en eerlijke verhaal op te tekenen over hun leven tussen hoop en vrees.
256 pages, Paperback
Published February 18, 2022
3 people are currently reading
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 13, 2025
What can a reader say about a book that describes the reality and the journey of young parents who just heard that their youngest child has an aggressive brain tumor?
Other than that it's a heartbreaking story about a heart heartbreaking period, filled with hope, pain, sadness, grief, but also joy.
It was a roller coaster read about a roller coaster period in this family's life.
The only thing that annoyed me from time to time is, the repetitions in the text. Like the book was put together from many columns/pieces that were written on different occasions. For example one chapter ending with the status quo of the boy's treatment,beheren in the following chapter that same information was given again. And later, one or two chapters later yet again.
That's the only thing I would like to change in this book.
Other than that it's a heartbreaking story about a heart heartbreaking period, filled with hope, pain, sadness, grief, but also joy.
It was a roller coaster read about a roller coaster period in this family's life.
The only thing that annoyed me from time to time is, the repetitions in the text. Like the book was put together from many columns/pieces that were written on different occasions. For example one chapter ending with the status quo of the boy's treatment,beheren in the following chapter that same information was given again. And later, one or two chapters later yet again.
That's the only thing I would like to change in this book.
April 17, 2025
Veel van dit soort boeken vliegen uit de bocht. Het kan zo makkelijk ‘te’ zijn. Te veel privé info, te veel emoties, te weinig emoties… maar deze is nergens te.. hij is precies goed.
Nou ja.. je zou dit gezin een heel andere verhaallijn gunnen.
Nou ja.. je zou dit gezin een heel andere verhaallijn gunnen.
November 4, 2022
Recensie van:
Kasper
Achtbaan op losse schroeven
Pagina 93:
Het afgelopen jaar was er eentje van vele uitersten. Zelf noem ik het een achtbaan op losse schroeven. We maakten een ritje zonder gordels, terwijl ze verderop de onderdelen voor het laatste stuk nog aan het monteren waren. En terwijl we nu een paar rondjes gereden hebben, weet niemand hoe lang de achtbaan het gaat houden. Als ik er zo aan terugdenk, ben ik trots en bang tegelijk. Trots dat we nog steeds in het wagentje zitten en doodsbang dat de achtbaan instort of ergens na een bocht abrupt eindigt.
Auteur:
Jeroen van Veen (1981) is kunstenaar, schrijver, maar bovenal vader. Na meer dan tien jaar als creative bij verschillende reclamebureaus en mediabedrijven te hebben gewerkt, noemt hij zich sinds 2018 een vrije bedenker. Jeroen woont in Amsterdam met zijn vrouw en drie kinderen. In het najaar van 2021 besluit hij, nadat zijn zoontje meer dan duizend dagen intensief tegen kanker is behandeld, zijn pure, krachtige en eerlijke verhaal op te tekenen over hun leven tussen hoop en vrees.
Wijze van lezen:
Recensie exemplaar ontvangen van Splint Media in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij: Splint Media
Genre: Non - Fictie
Cover en flaptekst:
Op de cover een prachtig jongetje met rode krullen en bruine ogen. Een glimlach om verliefd op te worden.
De flaptekst is hartverscheurend maar ook krachtig en metaforisch mooi.
Quote:
Achterflap:
‘Ik heb meer dan duizend dagen alles gegeven. Echt alles wat ik in me had. En hier houdt het op. Ik voel een verlangen van vroeger naar boven komen. Een verlangen naar de knoop in mijn maag. Naar de onzekerheid die me misselijk maakte. Naar het fijne gevoel van naïviteit. Naar die ene kans van nul komma iets. Maar het is over. Dit is het einde van doorgaan.’
Het verhaal:
Als Jeroen zijn zoontje uit bed haalt ziet hij het meteen. Bij het wakker worden gaat er maar één oog open. Het andere is niet ontstoken, of door snot vastgeplakt, maar lijkt eerder verlamd. In paniek roept hij zo kalm mogelijk zijn zwangere vrouw naar boven om het ook te komen bekijken. Het is de ochtend die hun leven voorgoed verandert. Dit verhaal gaat over Kasper. Toen hij net een jaar oud was werd er in zijn hoofd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. Gemaakt van de meest agressieve kankersoort die er bestaat. Sindsdien is elke dag voor hem en voor iedereen die om hem geeft ongelooflijk spannend, maar tegelijk ook ongelooflijk mooi. De afgelopen jaren voelden als een achtbaan op losse schroeven, een aaneenschakeling van extreme onzekerheden en bizarre geluksmomenten. Momenten die laten zien hoe breekbaar, maar vooral ook hoe mooi en bijzonder het leven elke dag kan zijn.
Mijn leesbeleving:
Als boeken recensent lees en recenseer ik graag boeken van diverse genres en schrijvers. Dit boek moest ik lezen. Ik verloor mijn neef doordat hij hersentumoren had. Hij werd 31 jaar. Gedurende zijn bijna zesjarige gevecht benadrukte hij dat hij gezien wilde worden als persoon en niet zijn ziekte was. Zijn onnavolgbare muzikaliteit en humor verloor hij nooit. Ik mis hem nog iedere dag mijn lieve en bijzondere neef.
In dit boek over Kasper is de diepe radeloze pijn, de koortsachtige hoop op goede uitslagen en de oneerlijke strijd herkenbaar. Maar ook het ongeloof, de woede, de machteloosheid en het gevoel dat je binnenste verscheurd wordt zonder verdoving. De dagen die je intenser wilt beleven omdat je samen zijn met je dierbaren koestert. Als het dan goed gaat dan durf je slechts zachtjes te juichen. Omdat het monster dat hersentumor heet een sluipmoordenaar is. Onvoorspelbaar en meedogenloos.
Ik vind het mooi en bewonderingswaardig dat de auteur het leven van zijn zoon met de lezer deelt. Het is een intiem kijkje in iemand zijn gezin. In iemands liefde voor zijn kind. Hij neemt de lezer letterlijk en figuurlijk mee in de achtbaan op losse schroeven. Je leert Kasper kennen door de ogen van zijn papa en mama. Je maakt de inktzwarte en uitzichtloze momenten van dichtbij mee.
De momenten tussen hoop en vrees, de pijn en strijd van een kleine jongen. Maar ook de vrolijkheid, de leergierigheid en de dappere momenten van Kasper. Dat hij iedere keer weer triomfeerde en verbaasde. Maar ook iedereen betoverde met zijn verschijning en zorgde voor zonneschijn.
Hoe de ouders samen als een rots in de branding blijven staan. Dat ze continu proberen overeind te blijven voor hun zoon en hun andere kinderen. En dat te midden van deze verschrikkingen het “gewone” leven voortraast.
Ons tweede kind, een gezonde zoon, stierf. Nadat het gebeurd was had ik telkens het nummer van de band Van Dik Hout in mijn hoofd “Het is zo stil in mij en het leven gaat maar door, het is zo stil in mij….” Het leven dendert keihard door.
In de gitzwarte duisternis om ons heen bleven we elkaar koesteren. We vonden geborgenheid en liefde bij elkaar. We steunden onze oudste dochter. Dankbaar waren we dat we na onze zoon nog een gezonde dochter kregen. Waardevol om te mogen genieten van de bijzondere band tussen onze dochters.
Het verhaal leest vlot ook al is het onderwerp natuurlijk intens verdrietig. Het geeft ouders in dezelfde situatie hopelijk herkenning en troost. Ik hoop dat door onderzoek in de toekomst nog meer over deze ziekte ontdekt wordt. Mijn emoties gingen voortdurend alle kanten op. Het is dan ook een zeer indrukwekkend, metaforisch en emotioneel verhaal. Maar het is niet alleen maar verdrietig. Het laat ook de mooie bijzondere mijlpalen en momenten uitvergroot zien. Wat zo alledaags lijkt vastleggen en koesteren. Zo sterk die betrokkenheid bij al hun drie kinderen. Respect.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
De voelbare, hartverscheurende en dappere strijd van ouders. Ouders met een kind met een kwaadaardige hersentumor. Het vertrouwen in behandelingen, het gevecht tegen een gruwelijk en nietsontziend monster van een ziekte. Je wordt meegenomen in de onvoorstelbare, heftige achtbaanrit. Met diepe dalen en hoge pieken.
De onvoorwaardelijke, deskundige en liefdevolle begeleiding van medici. De dagelijkse realiteit in het gezin. Wat doet het met de andere gezinsleden dat hun broer en broertje zo ziek is. Het magisch denken van kinderen. De ruimte die deze ouders hun andere twee kinderen geven om ook hun verhaal en gevoelens te delen. Zo fantastisch vind ik dat. Ik herkende veel in dit boek. Ik ben blij en dankbaar dat ik Kasper mocht leren kennen. Wat een lief, levenslustig, begaafd, stoer en bijzonder kind.
Het kinderliedje Dikkertje Dap dat na het lezen van dit boek een nog meer onuitwisbare en diepgaande betekenis heeft gekregen.
De epiloog is intens en puur.
Bedankt dat ik dit boek mocht lezen recenseren Splint Media en Jeroen van Veen.
Ik wens Jeroen van Veen, zijn vrouw en kinderen veel liefde en alle geluk toe.
Kasper
Achtbaan op losse schroeven
Pagina 93:
Het afgelopen jaar was er eentje van vele uitersten. Zelf noem ik het een achtbaan op losse schroeven. We maakten een ritje zonder gordels, terwijl ze verderop de onderdelen voor het laatste stuk nog aan het monteren waren. En terwijl we nu een paar rondjes gereden hebben, weet niemand hoe lang de achtbaan het gaat houden. Als ik er zo aan terugdenk, ben ik trots en bang tegelijk. Trots dat we nog steeds in het wagentje zitten en doodsbang dat de achtbaan instort of ergens na een bocht abrupt eindigt.
Auteur:
Jeroen van Veen (1981) is kunstenaar, schrijver, maar bovenal vader. Na meer dan tien jaar als creative bij verschillende reclamebureaus en mediabedrijven te hebben gewerkt, noemt hij zich sinds 2018 een vrije bedenker. Jeroen woont in Amsterdam met zijn vrouw en drie kinderen. In het najaar van 2021 besluit hij, nadat zijn zoontje meer dan duizend dagen intensief tegen kanker is behandeld, zijn pure, krachtige en eerlijke verhaal op te tekenen over hun leven tussen hoop en vrees.
Wijze van lezen:
Recensie exemplaar ontvangen van Splint Media in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij: Splint Media
Genre: Non - Fictie
Cover en flaptekst:
Op de cover een prachtig jongetje met rode krullen en bruine ogen. Een glimlach om verliefd op te worden.
De flaptekst is hartverscheurend maar ook krachtig en metaforisch mooi.
Quote:
Achterflap:
‘Ik heb meer dan duizend dagen alles gegeven. Echt alles wat ik in me had. En hier houdt het op. Ik voel een verlangen van vroeger naar boven komen. Een verlangen naar de knoop in mijn maag. Naar de onzekerheid die me misselijk maakte. Naar het fijne gevoel van naïviteit. Naar die ene kans van nul komma iets. Maar het is over. Dit is het einde van doorgaan.’
Het verhaal:
Als Jeroen zijn zoontje uit bed haalt ziet hij het meteen. Bij het wakker worden gaat er maar één oog open. Het andere is niet ontstoken, of door snot vastgeplakt, maar lijkt eerder verlamd. In paniek roept hij zo kalm mogelijk zijn zwangere vrouw naar boven om het ook te komen bekijken. Het is de ochtend die hun leven voorgoed verandert. Dit verhaal gaat over Kasper. Toen hij net een jaar oud was werd er in zijn hoofd een kwaadaardige hersentumor ontdekt. Gemaakt van de meest agressieve kankersoort die er bestaat. Sindsdien is elke dag voor hem en voor iedereen die om hem geeft ongelooflijk spannend, maar tegelijk ook ongelooflijk mooi. De afgelopen jaren voelden als een achtbaan op losse schroeven, een aaneenschakeling van extreme onzekerheden en bizarre geluksmomenten. Momenten die laten zien hoe breekbaar, maar vooral ook hoe mooi en bijzonder het leven elke dag kan zijn.
Mijn leesbeleving:
Als boeken recensent lees en recenseer ik graag boeken van diverse genres en schrijvers. Dit boek moest ik lezen. Ik verloor mijn neef doordat hij hersentumoren had. Hij werd 31 jaar. Gedurende zijn bijna zesjarige gevecht benadrukte hij dat hij gezien wilde worden als persoon en niet zijn ziekte was. Zijn onnavolgbare muzikaliteit en humor verloor hij nooit. Ik mis hem nog iedere dag mijn lieve en bijzondere neef.
In dit boek over Kasper is de diepe radeloze pijn, de koortsachtige hoop op goede uitslagen en de oneerlijke strijd herkenbaar. Maar ook het ongeloof, de woede, de machteloosheid en het gevoel dat je binnenste verscheurd wordt zonder verdoving. De dagen die je intenser wilt beleven omdat je samen zijn met je dierbaren koestert. Als het dan goed gaat dan durf je slechts zachtjes te juichen. Omdat het monster dat hersentumor heet een sluipmoordenaar is. Onvoorspelbaar en meedogenloos.
Ik vind het mooi en bewonderingswaardig dat de auteur het leven van zijn zoon met de lezer deelt. Het is een intiem kijkje in iemand zijn gezin. In iemands liefde voor zijn kind. Hij neemt de lezer letterlijk en figuurlijk mee in de achtbaan op losse schroeven. Je leert Kasper kennen door de ogen van zijn papa en mama. Je maakt de inktzwarte en uitzichtloze momenten van dichtbij mee.
De momenten tussen hoop en vrees, de pijn en strijd van een kleine jongen. Maar ook de vrolijkheid, de leergierigheid en de dappere momenten van Kasper. Dat hij iedere keer weer triomfeerde en verbaasde. Maar ook iedereen betoverde met zijn verschijning en zorgde voor zonneschijn.
Hoe de ouders samen als een rots in de branding blijven staan. Dat ze continu proberen overeind te blijven voor hun zoon en hun andere kinderen. En dat te midden van deze verschrikkingen het “gewone” leven voortraast.
Ons tweede kind, een gezonde zoon, stierf. Nadat het gebeurd was had ik telkens het nummer van de band Van Dik Hout in mijn hoofd “Het is zo stil in mij en het leven gaat maar door, het is zo stil in mij….” Het leven dendert keihard door.
In de gitzwarte duisternis om ons heen bleven we elkaar koesteren. We vonden geborgenheid en liefde bij elkaar. We steunden onze oudste dochter. Dankbaar waren we dat we na onze zoon nog een gezonde dochter kregen. Waardevol om te mogen genieten van de bijzondere band tussen onze dochters.
Het verhaal leest vlot ook al is het onderwerp natuurlijk intens verdrietig. Het geeft ouders in dezelfde situatie hopelijk herkenning en troost. Ik hoop dat door onderzoek in de toekomst nog meer over deze ziekte ontdekt wordt. Mijn emoties gingen voortdurend alle kanten op. Het is dan ook een zeer indrukwekkend, metaforisch en emotioneel verhaal. Maar het is niet alleen maar verdrietig. Het laat ook de mooie bijzondere mijlpalen en momenten uitvergroot zien. Wat zo alledaags lijkt vastleggen en koesteren. Zo sterk die betrokkenheid bij al hun drie kinderen. Respect.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
De voelbare, hartverscheurende en dappere strijd van ouders. Ouders met een kind met een kwaadaardige hersentumor. Het vertrouwen in behandelingen, het gevecht tegen een gruwelijk en nietsontziend monster van een ziekte. Je wordt meegenomen in de onvoorstelbare, heftige achtbaanrit. Met diepe dalen en hoge pieken.
De onvoorwaardelijke, deskundige en liefdevolle begeleiding van medici. De dagelijkse realiteit in het gezin. Wat doet het met de andere gezinsleden dat hun broer en broertje zo ziek is. Het magisch denken van kinderen. De ruimte die deze ouders hun andere twee kinderen geven om ook hun verhaal en gevoelens te delen. Zo fantastisch vind ik dat. Ik herkende veel in dit boek. Ik ben blij en dankbaar dat ik Kasper mocht leren kennen. Wat een lief, levenslustig, begaafd, stoer en bijzonder kind.
Het kinderliedje Dikkertje Dap dat na het lezen van dit boek een nog meer onuitwisbare en diepgaande betekenis heeft gekregen.
De epiloog is intens en puur.
Bedankt dat ik dit boek mocht lezen recenseren Splint Media en Jeroen van Veen.
Ik wens Jeroen van Veen, zijn vrouw en kinderen veel liefde en alle geluk toe.
April 14, 2022
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Dit soort boeken weten mij altijd te raken, terwijl ik, eerlijk gezegd, absoluut niks met kinderen heb. Wij hebben geen kinderen en ook absoluut geen kinderwens, maar toch zijn dit boeken die mij meteen opvallen en waarbij Bryan ook meteen zegt dit is een echt boek voor jou. En dat was dit boek ook weer.
Jeroen is het verhaal gaan opschrijven nadat Kasper meer dan duizend dagen tegen kanker gestreden heeft. En op wat voor manier. Als je het boek leest, valt je een ding meteen op. De positiviteit. Ondanks dat ze bijna meteen te horen krijgen dat het vooral belangrijk is dat Kasper de driejarige leeftijd haalt voordat er echt iets drastisch tegen de hersentumor gedaan kan worden. Jeroen, zijn vrouw Charlotte en hun zoontjes Brent en Kasper en later hun dochtertje Dorus, blijven ondanks alles ontzettend positief. Kenmerkend is de vrolijkheid van Kasper. Als hij op de afdeling in het ziekenhuis komt spreekt hij iedereen vrolijk aan met ‘Hoi ik ben Kasper met Papa’. En deze vrolijkheid kenmerkt hem zijn hele ziekteperiode. Ik denk dat hij hierdoor ook bijna iedereen versteld heeft doen staan.
Maar dit boek is niet alleen maar positiviteit. Jeroen vertelt ook de moeilijke strijd die hij heeft als hij Kasper iedere keer stevig vast moet houden als er bloed geprikt moet worden. Of het nare gevoel als Kasper weer een keer narcose krijgt en hij Kasper weg voelt glijden. Maar Kasper zorgt er iedere keer weer voor dat ze genieten van de kleine dingen. Hoe hij iedereen verstelt laat staan dat hij cijfers en letters herkent en zelfs in het Engels kan uitspreken en dat op zijn jonge leeftijd.
Kanker bij een kind op zo’n jonge leeftijd is zoals Jeroen het zo mooi verwoorde ‘Champions League van kutzooi’. Niet zomaar kutzooi, maar de overtreffende van de overtreffende trap. En Kasper heeft hierin heel veel wedstrijden gewonnen, maar helaas heeft hij de grote finale niet gehaald. Hij mocht slechts vier jaar worden. In het boek lees je dat Kasper dood gaat, en ik vind dat Jeroen dit op een heel mooie manier omschreven heeft. Het verhaal is uitgegeven voordat Kasper gestorven is, maar als lezer voel je de pijn van afscheid moeten nemen. Van de laatste keer alles doen samen met Kasper. Maar ook dat ze Kasper heel duidelijk laten voelen dat hij nooit alleen is en dat ze bij hem blijven. Ik denk dat dit het mooiste is wat ze voor Kasper hebben kunnen doen, zodat hij zich niet alleen voelde in die moeilijke laatste dagen.
Ik heb heel veel respect voor Jeroen, Charlotte en hun kinderen. De manier hoe ze het gevecht aangegaan zijn en ondanks alles toch geprobeerd hebben Kasper een zo leuk mogelijk leven te geven. Ik denk dat Kasper met zijn vrolijkheid bewezen heeft dat hun dat zeker gelukt is.
Dit soort boeken weten mij altijd te raken, terwijl ik, eerlijk gezegd, absoluut niks met kinderen heb. Wij hebben geen kinderen en ook absoluut geen kinderwens, maar toch zijn dit boeken die mij meteen opvallen en waarbij Bryan ook meteen zegt dit is een echt boek voor jou. En dat was dit boek ook weer.
Jeroen is het verhaal gaan opschrijven nadat Kasper meer dan duizend dagen tegen kanker gestreden heeft. En op wat voor manier. Als je het boek leest, valt je een ding meteen op. De positiviteit. Ondanks dat ze bijna meteen te horen krijgen dat het vooral belangrijk is dat Kasper de driejarige leeftijd haalt voordat er echt iets drastisch tegen de hersentumor gedaan kan worden. Jeroen, zijn vrouw Charlotte en hun zoontjes Brent en Kasper en later hun dochtertje Dorus, blijven ondanks alles ontzettend positief. Kenmerkend is de vrolijkheid van Kasper. Als hij op de afdeling in het ziekenhuis komt spreekt hij iedereen vrolijk aan met ‘Hoi ik ben Kasper met Papa’. En deze vrolijkheid kenmerkt hem zijn hele ziekteperiode. Ik denk dat hij hierdoor ook bijna iedereen versteld heeft doen staan.
Maar dit boek is niet alleen maar positiviteit. Jeroen vertelt ook de moeilijke strijd die hij heeft als hij Kasper iedere keer stevig vast moet houden als er bloed geprikt moet worden. Of het nare gevoel als Kasper weer een keer narcose krijgt en hij Kasper weg voelt glijden. Maar Kasper zorgt er iedere keer weer voor dat ze genieten van de kleine dingen. Hoe hij iedereen verstelt laat staan dat hij cijfers en letters herkent en zelfs in het Engels kan uitspreken en dat op zijn jonge leeftijd.
Kanker bij een kind op zo’n jonge leeftijd is zoals Jeroen het zo mooi verwoorde ‘Champions League van kutzooi’. Niet zomaar kutzooi, maar de overtreffende van de overtreffende trap. En Kasper heeft hierin heel veel wedstrijden gewonnen, maar helaas heeft hij de grote finale niet gehaald. Hij mocht slechts vier jaar worden. In het boek lees je dat Kasper dood gaat, en ik vind dat Jeroen dit op een heel mooie manier omschreven heeft. Het verhaal is uitgegeven voordat Kasper gestorven is, maar als lezer voel je de pijn van afscheid moeten nemen. Van de laatste keer alles doen samen met Kasper. Maar ook dat ze Kasper heel duidelijk laten voelen dat hij nooit alleen is en dat ze bij hem blijven. Ik denk dat dit het mooiste is wat ze voor Kasper hebben kunnen doen, zodat hij zich niet alleen voelde in die moeilijke laatste dagen.
Ik heb heel veel respect voor Jeroen, Charlotte en hun kinderen. De manier hoe ze het gevecht aangegaan zijn en ondanks alles toch geprobeerd hebben Kasper een zo leuk mogelijk leven te geven. Ik denk dat Kasper met zijn vrolijkheid bewezen heeft dat hun dat zeker gelukt is.
June 19, 2024
Wat een prachtig boek, Jeroen vertelt het verhaal zo mooi en respectvol. Iedereen zou het verhaal van Kasper moeten weten en lezen. Dit is zo een positief en emotioneel boek die zoveel lessen in zich heeft. Dankjewel Jeroen!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews