«Մերոնք» պատմվածաշարը Սերգեյ Դովլաթովի թերևս «ամենահայկական» ստեղծագործությունն է։ Ի թիվս այլ ազգականների, նա պատմում է իր հայ պապի (որին երբեք չի տեսել), հայ մոր, հայ մորաքրոջ, հայ քեռու մասին, պատմում է ժպիտով, սիրով ու… կարոտով։
Կարծում եմ որպես դովլաթովյան սկիզբ շատ ճիշտ ընտրություն էր. «Մենք»-ով շատ լավ ծանոթացա ու ճանաչեցի Դովլաթովին, իր արմատները, ընտանիքը, կենսակերպն ու նաև միջավայրի լավ պատկերացումն ստացա։
Հետաքրքիր էր իր ընտանիքի անդամների մասին կարդալը, ի դեպ, շատ սահուն է ընթերցվում՝ առանց ավելորդ ջանքերի հավեսով վերցնում ես գիրքը ու չես էլ նկատում ոնց ավարտվեց։
Մարդկանց մասին գրքերը, կարծում եմ, միշտ կմնան ամենաընթերցվողները։ «Մենք»-ն էլ գիրք է մարդկանց մասին։
Չգիտեմ՝ թարգմանությունն էր պատճառը, թե ինչը, որ շատ տպավորված չեմ, բայց հաճելի ընթերցանություն էր, ինչ խոսք։
Ես չեմ հասկանում մինչև հիմա ոնց էի հարմարացրել չկարդալ էս հեղինակին ու տենց անտարբեր անցնել իրա գործերի կողքով))) Տեղ-տեղ նենց բարձր ձենով եմ հռհռացել, որ ստիպված կողքինների համար կարդում էի հատվածները, որովհետև իրանից լավ չես կարա էդ նույն իրավիճակները նենց նկարագրես, որ հասկանան խի ես տենց հրճվում 😁 Շուտվանից սենց ԻՍԿԱԿԱՆ կյանքի մասին գրված բան չէի կարդացել)) իսկ դե բոլորին հայտնի դովլաթովյան հումորն ու նուրբ սատիրան ամեն ինչ անում են, որ սիրահարվես էս հեղինակին ու մյուս գործերն էլ սկսես կարդալ))) Մի խոսքով անպայման կարդացեք