«کتاب تراژدی دربارهی یادآوری است، هم گذشته هم امروز.»
روایتهای ناگفته و از یادرفتهی تاریخ و آدمها. هر روز بیشتر از قبل به اهمیت خوندن و شنیدن تاریخ پی میبرم. استاد میگه تاریخ گذشته نیست، حال و آیندهست. من از کتابهای تاریخ خشک و جدی فراریام. اما سرگذشت آدمها و ماجراهای واقعیِ زندگی در قالب روایت و داستان بینهایت لذتبخشه.
قسمت اول و دوم درباره "اعتراض"های سه دههی اخیر ایرانه تا سال ۱۴۰۰. این بخش رو در بیخبری و بینتی اعتراض دیماه خوندم. دی سیاه ۱۴۰۴ که رفت کنار ۰۱ و ۹۸ و ۹۶ و کلی سالِ خونین دیگه. بخش سوم درباره مزدورهایی که در عراق و یمن میجنگن میگه. "مزدور" سرباز حرفهایه که استخدام شده تا برای کشوری بجنگه و مزد خوبی از کارش میگیره. مزدورهای ایران هم اسمهای زشتتری برای خودشون انتخاب کردن، به اندازهی کارای کثیفی که این همه سال انجام دادن و میدن. بخشهای بعدی دربارهی: حبیب لاجوری و گروه صنعتی بهشهر؛ سروژ استپانیان مترجم آثار چخوف و ارتباطش با حذب توده و جوخهی اعدام؛ ساتوشی ناکاماتو پدر بیتکوین؛ بزرگترین جاسوس شوروی در ارتش شاه؛ نیلا کرامکوک که اولین سانسورچیِ زن در ایران بود و سرگذشت عجیب و قشنگش؛ کوته کلویتس که "وجدان دردمند مادران سوگوار" بود و با آثارش زنان و مادران غمگین رو به تصویر میکشید؛ و زندگی احمدشاه مسعود و افغانستان و طالبان.
"کتاب تراژدی" یک ماهنامهی بسیار قوی در موضوعات سیاسی و اجتماعی است. تقسیمبندی عناوین این اثر نیز قابل توجه میباشد. در شماره نخست آن که در آذر ماه ۱۴۰۰ چاپ شده، تقسیمبندی مطالب به شرح زیر میباشد: روایت، شرححال، تابلو و رادیوتراژدی. هر یک از این عناوین زیرمجموعههایی را نیز شامل میشوند. از بین مطالب این شماره، "یادآر" جالب بود. در این قسمت به مرور سه دهه اعتراض در ایران پرداخته شده است. جزئیاتی از زندگی و کار حبیب لاجوردی، از چهرههای تاثیرگذار اقتصادی، مدیریتی و فرهنگی ایران از جمله مطالب قابل تامل بود. مطلب جالب دیگر به گمانم "چخوف و آدمکش" بود. در این قسمت به معرفی سرور استپانیان، مترجم آثار چخوف که یکی از اعضای جوخهی اعدام نیز بود میپردازد. "وجدان دردمند مادران سوگوار" نیز برایم جالب بود، چون با پرداخت به نقاشیهای سیاه، راوی زندگی آدمهای معمولی بود. در قسمت پایانی نیز مطلب"فرمانده کجاستی" بسیار زیبا بود. در این قسمت به زندگی احمد شاه مسعود و دلیریهای وی در مقاومت برابر طالبان اشاره میکند. در مجموع این ماهنامه بسیار بسیار خواندنی و جالب است.
خیلی برام کتاب جالبی بود، من همیشه عاشق بیوگرافی بودم و همین هم منو خیلی به رادیوتراژدی و الان هم به کتاب تراژدی جذب کرد. خیلی تاثیر گذاره و اطلاعات خیلی جالبی از تاریخ معاصر ایران و جهان به ادم میده.