در منطقه‌ی جنگی و دو نمایشنامه‌ی دیگر

by Eugene O'Neill, یدالله آقاعباسی (Translator)

ینک: تو نباس خیلی سخت بگیری، دریسک. داشتم فکر می‌کردم به اون بدی هم نیس که مردم فکر می‌کنن. منظورم مردنه. من هیچ وقت به موعظۀ ناخداها اهمیت نمی‌دادم. هیچ وقتم دین نداشتم، اما می‌دونم چیزی که بعد از این سرم می‌آد نمی‌تونه بدتر از این زندگی باشه. دریسک من دوست ندارم از پیش تو برم، ولی این جوریه... ترک این زندگی جاشویی اون قدرام ارزش گریه کردن نداره. از این کشتی به اون کشتی، کار سخت، پول کم، و بخور و نمیر. بعدشم دوباره با یه کشتی بزنی به دریا. هیچ وقت آدم حسابی نبینی، هیچ وقت از یه شهر ساحلی بیرون نری، سخته از هر بندری راه بیفتی و دور دنیا رو بگردی و هیچیش رو نبینی، هیشکی نباشه ازت مراقبت کنه، چه مرده باشی، چه زنده... تو این همه هیچی نیس که متأسف باشی از دست بدی، دریسک.۰
[پشت جلد کتاب]

98 pages, Paperback

Published April 1, 2021

About the author

American playwright Eugene Gladstone O'Neill authored Mourning Becomes Electra in 1931 among his works; he won the Nobel Prize of 1936 for literature, and people awarded him his fourth Pulitzer Prize for Long Day's Journey into Night , produced in 1956.

He won his Nobel Prize "for the power, honesty and deep-felt emotions of his dramatic works, which embody an original concept of tragedy." More than any other dramatist, O'Neill introduced the dramatic realism that Russian playwright Anton Chekhov, Norwegian playwright Henrik Ibsen, and Swedish playwright August Strindberg pioneered to Americans and first used true American vernacular in his speeches.

His plays involve characters, who, engaging in depraved behavior, inhabit the fringes of society, where they struggle to maintain their hopes and aspirations but ultimately slide into disillusionment and despair. O'Neill wrote Ah, Wilderness! , his only comedy: all his other plays involve some degree of tragedy and personal pessimism.

Reviews

[aLirEza nEjaTi · Rating 3 out of 5]

دیویس عجب دیو*ی بود :))))

[Atefe Dtr · Rating 3 out of 5]

یک تریلوژی اما کاملاً رئال. در این سه نمایشنامه‌ی کوتاه، زندگی حقیرانه‌ی دریانوردهایی به تصویر کشیده شده که «آرزو» جایی تو زندگیشون نداره. انگار محکوم شدن به اسارت بین دریاها و اقیانوس‌ها و متوجه این موضوع نیستن تا زمانی که مرگ سراغ یکی‌شون میاد و اون انگار حسرت داشتن آرزو رو تازه به یاد میاره.
همین مرگ هم نشون می‌ده که این افراد بی‌هدف و فقیران زندگی می‌کنن و عاقبتشون هم جز مرگ نیست. هرچند مرگ برای همه‌ست اما وقتی با حسرت باشه عذابش دوچندانه….