Σ' εσάς που με ακούτε

by Λούλα Αναγνωστάκη

Βερολίνο. Η πόλη συνταράσσεται από ταραχές, διαδηλώσεις και πράξεις βίας. Σε ένα μικρό δωμάτιο τα πρόσωπα συμμετέχουν σε μια φανταστική διαδήλωση. Μιλάνε σ’ ένα φανταστικό πλήθος και οι προσωπικές τους ιστορίες συνδέουν το ιδιωτικό με το δημόσιο. Αδιέξοδα που πηγάζουν μέσα από την πολιτική και κοινωνική κατάρρευση, τις κοινωνικές και θεσμικές δομές, τη μετανάστευση, το περιθώριο, τις μεγάλες ιστορικές αλλαγές.

Το έργο της κορυφαίας Ελληνίδας δραματουργού Λούλας Αναγνωστάκη «Σ’ εσάς που με ακούτε» αποτελεί μια κραυγή αγωνίας για τα κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά αδιέξοδα που μαστίζουν τη σύγχρονη κοινωνία: η βίαιη μετάβαση από τον 20ό στον 21ο αιώνα, ο φόβος απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων, η ανάδυση του νεοφασισμού στην Ευρώπη, αλλά και η προσωπική ανασφάλεια που επιφέρει η κοινωνική διαφθορά και παρακμή.

Genres: Theatre

56 pages, Paperback

Published October 1, 2020

About the author

Η Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης (Η διανυκτέρευση, Η πόλη, Η παρέλαση), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της Η συναναστροφή, σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: Αντόνιο ή το Μήνυμα (1972), Η νίκη (1978), Η κασέτα (1982), Ο ήχος του όπλου (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο Διαμάντια και μπλουζ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το Ταξίδι μακριά από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο Ο ουρανός κατακόκκινος από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο Σ' εσάς που με ακούτε από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.
Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ).
Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, πραγματεύεται τον εγκλωβισμό των ανθρώπων και των κοινωνιών, τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας και το αίσθημα ασφυξίας του ατόμου. Βαδίζει το δικό της δημιουργικό, μοναχικό δρόμο, επενδύοντας ιδιαιτέρως στη μουσική διάσταση του λόγου της, που ενισχύει τη δραματικότητα και την εμβέλειά του.
Παντρεμένη με το συγγραφέα και καθηγητή Ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και μητέρα του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά.

Reviews

[Sofia Silverchild · Rating 4 out of 5]

Σ' ένα διαμέρισμα στο Βερολίνο οχτώ χαρακτήρες, κυρίως Έλληνες μετανάστες, μιλούν για τις ειρηνικές διαδηλώσεις που γίνονται μετά τη ρατσιστική δολοφονία δύο Τούρκων μεταναστών από ακροδεξιούς. Ένα βιβλίο γράφεται για μια σύγχρονη, αντισυμβατική Ρόζα Λούξεμπουργκ, της οποίας η ιστορία δυστυχώς μοιάζει περισσότερο με την αληθινή απ' όσο θα θέλαμε.
Το έργο είναι τρομερά επίκαιρο εν όψει ευρωεκλογών και της ανόδου -φευ!- της ακροδεξιάς που αναμένεται. Η Αναγνωστάκη βάζει τους διαδηλωτές της να δέχονται τους νεοναζί στις εκδηλώσεις τους ως ισότιμους συνομιλητές. Καταλαβαίνω ότι γίνεται εκ των πραγμάτων αλλά διαφωνώ. Συμφωνώ με το "παράδοξο της ανοχής" του φιλοσόφου Χάμπερμας, σύμφωνα με το οποίο σ' ένα πολίτευμα όπως η δημοκρατία, που πρεσβεύει την ανοχή όλων των απόψεων, δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε την άποψη των ακροδεξιών και της μισαλλοδοξίας, της μη ανοχής, δηλαδή, των άλλων απόψεων.