What do you think?
Rate this book
Recuerdos de la viuda de Miguel Hernández
Después de conservar y defender la memoria y la obra de Miguel durante cuarenta años, Josefina Manresa nos entrega ahora un libro que no es sólo un cálido y sincero testimonio de su vida con el poeta, «el puro y verdadero... el más real de todos... el no desaparecido» (Vicente Aleixandre), sino también y sobre todo un documento único para aclarar puntos oscuros o mal interpretados en las biografías publicadas hasta hoy y un retrato vivo del ambiente social, cultural y humano en el que se forjó la extraordinaria personalidad de Miguel hernández. La obra –escrita con un estilo personal y directo, realista y naif al mismo tiempo– se completa con un magnífico álbum fotográfico que contiene más de cincuenta fotografías y documentos, muchos de ellos inéditos hasta ahora.
208 pages, Paperback
Published January 1, 2010
2 people are currently reading
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 8, 2025
Encantoume este libro. Estou fascinada. Pareceume brillante, delicado, fermosísimo.
Paréceme imprescindible a lectura deste libro para comprender a obra de Miguel Hernández. O brutal traballo que fixo Josefina Manresa non só de agochar e conservar o traballo da súa parella, senón de organizalo e logo promover a súa publicación paréceme parte da propia obra de Miguel. A súa relación e a vida de ambos é una testemuña da historia do estado español e a violencia que todavía exerce. Das cousas que máis me gustaron desta lectura foi a xenerosidade de detalles compartidos por parte de Josefina respecto á súa forma de vida e as súas rutinas cotidianas, que pensó que son tan importantes no imaxinario de cada persoa e por ende da súa obra.
Dende agora son admiradora non só da obra de Miguel Hernández, mais tamén de Josefina Manresa. Atopei moitos comentarios en internet sobre este libro aludindo o seu estilo como naif, inxenuo e inocente. Coma querendo dicir que non puido facelo mellor pola súa falta de educación reglada, por ser unha muller escribindo nos anos oitenta, por ser a muller de. Eu penso que esa crítica non pode estar máis errada, penso que Manresa estaba moi segura do que dicía e de cómo o dicía. Non vexo dúbida na súa escrita, ao contrario, vexo unha certeza moi grande; pode ser que por iso precisamente recibise esas críticas. Parecía quizá, para algunas persoas, “demasiado segura” do que dicía; puido darlles medo este coñecemento. Penso que se Josefina Manresa tivese sido un home terían tildado a súa escrita de “certera, cruda, realista, mordaz, directa”. Como dixen antes, pareceume moi xenerosa cos detalles, especialmente cos menos amables, cos tristes e os duros, e penso que por iso a súa escrita puido amedrentar a un lector non afeito a esa calidade.
Definitivamente un libro que me marcou moitísimo e que me influirá, estou segura, na miña maneira de escribir; síntome agora moi protexida pola prosa desta muller, pola súa maneira de conformar as frases, de invocar as lembranzas, de manterse firme ante o duro fío do relato. Admíroa persoalmente e profesionalmente. Sinto que o seu traballo ensinoume moito.
“Sobre este suceso, me preguntaron varias personas si era cierto, no lo recordaba, pero la memoria tiene a veces rincones que conmemoran las cosas tan frescas y tan auténticas.”
Paréceme imprescindible a lectura deste libro para comprender a obra de Miguel Hernández. O brutal traballo que fixo Josefina Manresa non só de agochar e conservar o traballo da súa parella, senón de organizalo e logo promover a súa publicación paréceme parte da propia obra de Miguel. A súa relación e a vida de ambos é una testemuña da historia do estado español e a violencia que todavía exerce. Das cousas que máis me gustaron desta lectura foi a xenerosidade de detalles compartidos por parte de Josefina respecto á súa forma de vida e as súas rutinas cotidianas, que pensó que son tan importantes no imaxinario de cada persoa e por ende da súa obra.
Dende agora son admiradora non só da obra de Miguel Hernández, mais tamén de Josefina Manresa. Atopei moitos comentarios en internet sobre este libro aludindo o seu estilo como naif, inxenuo e inocente. Coma querendo dicir que non puido facelo mellor pola súa falta de educación reglada, por ser unha muller escribindo nos anos oitenta, por ser a muller de. Eu penso que esa crítica non pode estar máis errada, penso que Manresa estaba moi segura do que dicía e de cómo o dicía. Non vexo dúbida na súa escrita, ao contrario, vexo unha certeza moi grande; pode ser que por iso precisamente recibise esas críticas. Parecía quizá, para algunas persoas, “demasiado segura” do que dicía; puido darlles medo este coñecemento. Penso que se Josefina Manresa tivese sido un home terían tildado a súa escrita de “certera, cruda, realista, mordaz, directa”. Como dixen antes, pareceume moi xenerosa cos detalles, especialmente cos menos amables, cos tristes e os duros, e penso que por iso a súa escrita puido amedrentar a un lector non afeito a esa calidade.
Definitivamente un libro que me marcou moitísimo e que me influirá, estou segura, na miña maneira de escribir; síntome agora moi protexida pola prosa desta muller, pola súa maneira de conformar as frases, de invocar as lembranzas, de manterse firme ante o duro fío do relato. Admíroa persoalmente e profesionalmente. Sinto que o seu traballo ensinoume moito.
“Sobre este suceso, me preguntaron varias personas si era cierto, no lo recordaba, pero la memoria tiene a veces rincones que conmemoran las cosas tan frescas y tan auténticas.”
Displaying 1 of 1 review