-Ένας νέος αναζητά τον εξαφανισμένο φίλο του στο Παρίσι.
-Μια Αμερικανίδα εβραϊκής καταγωγής αναζητά τις ρίζες της στο Τολέδο.
-Μια γυναίκα ψάχνει τη βέρα της.
Όλοι τους θα έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που θα βρουν, που σχεδόν ποτέ δεν είναι αυτό το οποίο έψαχναν.
-Ο Σερζ Προκόφιεφ πεθαίνει την ίδια μέρα με τον Στάλιν.
-Ένας μυστηριώδης Πολωνός δημοσιογράφος δικάζεται για το λάθος έγκλημα.
-Ένας νέος χάνει τη ζωή του στον Ισπανικό εμφύλιο για να επιστρέψει σαν φάντασμα στη γενέτειρα πόλη του.
Ο ιστορικός ιστός ξεπλέκεται στα νήματα των προσωπικών αναμνήσεων πριν ξανατυλιχτεί γύρω από ένα μοναδικό καρούλι, τον θάνατο.
-Μια νέα γιατρός πασχίζει να βρει τον βηματισμό της στην κλινική όπου μόλις διορίστηκε.
-Μια φιλόδοξη χορεύτρια χάνει σιγά-σιγά τον δικό της κάτω από το βάρος μικρών οικογενειακών τραγωδιών.
-Ένας μοναχικός ηλικιωμένος αποφασίζει να παραιτηθεί από την πιο μακάβρια δουλειά του κόσμου.
Οι δώδεκα ιστορίες της συλλογής απλώνονται στον χώρο και στον χρόνο ενώ ακροβατούν μεταξύ ιστορίας και μυθοπλασίας, καθημερινότητας και φανταστικού. Στο τέλος συμπλέουν σε μία κοινή κοίτη, τη μόνη αναπόφευκτη αλήθεια, σύμφωνα με την οποία «όποιος χάνεται, όλα τα χρέη ξεπληρώνει». Αυτοί που μένουν πίσω καλούνται να υπομείνουν την απώλεια με το σθένος και τη λαχτάρα με την οποία οι ακρωτηριασμένοι νιώθουν ένα αόρατο μέλος εκεί που δεν βρίσκεται πια το χαμένο άκρο.
Ο Χριστόφορος Νικολάου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε Χημεία και Βιολογία. Από το 2010 έως το 2020 ήταν Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σήμερα είναι ερευνητής στο Κέντρο Βιολογικών Ερευνών "Αλέξανδρος Φλέμινγκ".
Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Χακί Χαϊκού" (Φαρφουλάς, 2010), από κοινού με τον Τάσο Ζαφειριάδη, με ποιήματα εμπνευσμένα από τη στρατιωτική θητεία και τη συλλογή διηγημάτων "Αόρατα Μέλη" (Πηγή, 2021).
Από τις εκδόσεις Πηγή έχει κυκλοφορήσει η συλλογή διηγημάτων ‘’Αόρατα Μέλη’’ του Χριστόφορου Νικολάου που ξεχωρίζει με το αφαιρετικό εξώφυλλο. Το 2010 ο συγγραφέας είχε εκδώσει την ποιητική συλλογή ‘’Χακί ΧαΪκού’’ από κοινού με τον Τάσο Ζαφειριάδη , με ποιήματα εμπνευσμένα από την στρατιωτική θητεία. Αυτή τη φορά μας παρουσιάζει ένα αποκλειστικά δικό του έργο που καταπιάνεται με το βάρος της απώλειας. Οι δώδεκα ιστορίες της συλλογής απλώνονται στον χώρο και στον χρόνο ενώ ακροβατούν μεταξύ ιστορίας και μυθοπλασίας, καθημερινότητας και φανταστικού. Στο τέλος συμπλέουν σε μία κοινή κοίτη, τη μόνη αναπόφευκτη αλήθεια, σύμφωνα με την οποία «όποιος χάνεται, όλα τα χρέη ξεπληρώνει». Αυτοί που μένουν πίσω καλούνται να υπομείνουν την απώλεια με το σθένος και τη λαχτάρα με την οποία οι ακρωτηριασμένοι νιώθουν ένα αόρατο μέλος εκεί που δεν βρίσκεται πια το χαμένο άκρο.
Ο λόγος του συγγραφέα είναι χειμαρρώδης αποδεικνύοντας πως έχει μεγάλη ευχέρεια. Από τα 11 διηγήματα που διερευνούν το πανανθρώπινο συναίσθημα της απώλειας αιχμαλώτισαν το ενδιαφέρον μου τα εξής: ‘’Με δύο αριστερά παπούτσια’’, ‘’Απογευματινή διαδρομή’’ , ‘’Οικογενειακή επίσκεψη’’ και ‘’Αplomb. Ιστορία σε πέντε ποζισιόν’’ . Στα διηγήματα που αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα έχει γίνει ενδελεχή έρευνα για να υπάρχει αληθοφάνεια. Οι ιστορίες δεν είναι κοινότυπες αλλά μέχρι και οι απλές όπως μία χήρα που αναζητά τη βέρα της έχουν ένα ηθικό δίδαγμα. Το μελανό σημείο της συλλογής κατ΄ εμέ είναι οι αποστασιοποιημένοι ήρωες γι’ αυτό δεν συναισθάνθηκα τον πόνο κάποιου. Ειδικά σε μία συλλογή που εξετάζει το επίπονο θέμα της απώλειας περίμενα ότι θα ήμουν περισσότερο ευάλωτη αφού τελείωνα την ανάγνωση. Nιώθοντας ακόμη το αγκάθι της δικής μου απώλειας, προσδοκούσα να γίνω μάρτυρας-όχι απλός παρατηρητής- καθώς οι ήρωες επεξεργάζονται το πένθος, αμβλύνουν τον αντίκτυπο του πόνου. Εν κατακλείδι, είναι ορατός ο προβληματισμός για τη διαχείριση της απώλειας και δεν θα με εξέπληττε εάν στο μέλλον έγραφε πάλι κοινωνικό βιβλίο ή ακόμη και ιστορικό.
Ο Χριστόφορος Νικολάου ετοιμάζεται να μας καταπλήξει και τα "Αόρατα μέλη" είναι απλώς η προθέρμανση του!
Κάθε ένα από τα διηγήματα του βιβλίου έχει το δικό του ύφος/κόσμο/στυλ: Ιστορικό, αστυνομικό, σουρεαλιστικό και πολλά άλλα! Σα να πρόκειται για μια δοκιμή, που κάνει ο συγγραφέας, πριν από τη μεγάλη του επιλογή*. Γιατί διαβάζοντας κάθε διήγημα, ένα πράγμα γίνεται σαφές: Ο Χριστόφορος Νικολάου ξέρει να γράφει, με ωραία, πλούσια Ελληνικά, με καταπληκτικό ρυθμό και υπηρετώντας τέλεια το εκάστοτε στυλ.
*Η έκταση της γραφής του δείχνει ότι στην πραγματικότητα είναι έτοιμος για κάτι πιο μεγάλο... για ένα μυθιστόρημα! Προσωπικά ανυπομονώ να το γράψει και να το διαβάσω.
Προτείνω να διαβάσετε τα Αόρατα Μέλη λοιπόν! 12 γεμάτα και ώριμα διηγήματα με τα οποία θα γνωρίσετε έναν καταπληκτικό νέο συγγραφέα στη γέννηση του!
Το βιβλίο ανήκει στη κατηγορία των διηγημάτων και αποτελειται απο ιστορίες,οπου μπλέκουν παρόν - παρελθόν και μέλλον. Αυτό που μου άρεσε πολύ σε αυτό το βιβλίο είναι η φιλοδοξία των ηρώων του και η ανάγκη τους να επιβιώσουν και να πετύχουν. Αν και το βρήκα ενδιαφέρον από την περίληψη ακόμα, αυτό που μου έλειψε αρκετά ήταν οι άνθρωπινες σχέσεις, καθως αισθάνθηκα πως εστίαζε περισσότερο στον ήρωας ως ήρωα της ιστορίας και όχι στα γεγονότα γύρω του. Αυτό που με κέρδισε πάρα πολύ είναι η σύνδεση των ιστοριών του με ιστορικά γεγονότα υψίστης σημασίας όπως ο Ισπανικός Εμφύλιος (που ήταν και η αγαπημένη μου ιστορία).
Τέλος, το βιβλίο αυτό μου άφησε θετική γεύση και αναμένω στο μέλλον να διαβάσω κάτι ακόμα καλύτερο από τον συγγραφέα, κατά προτίμηση ιστορικό. Θεωρώ ότι έχει την κλιση σε αυτό το ειδος.