Προϊόν ακραίας βούλησης αλλά και απόλυτης διαθεσιμότητας προς τη μυθοπλαστική δύναμη του τυχαίου, το "Ανάπτυγμα βατράχου" καταγράφει την απρόοπτη αλλά εντελώς πιθανή συνάντηση δύο θαλασσών, του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού με τα νερά της Μεσογείου, και των ανθρώπων τους. Στο περιθώριο αυτού του συναπαντήματος, ο Γιον Γκάμπριελ Μπόρκμαν διασταυρώνεται με τους Υδραίους ναυτικούς, η νευροεπιστήμη με τον ερμητισμό, το κρανίο του Γιόρικ με τους Νορβηγούς μεταλλωρύχους και ένα αμφίβιο μεταμορφώνεται σε παπαγάλο και τούμπαλιν. Ο ελεύθερος συνειρμός μοχλεύεται από την αναγνωστική ανεξιθρησκεία της συγγραφέως και το χιούμορ διαπερνά ένα έργο που, πάνω απ' όλα, είναι ένα πανηγύρι της γλώσσας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Στο ονειρικό παραλήρημα της συγγραφέως συναντιούνται φουρτούνες, βατράχια, οι Υδραίοι κι ο κύριος Μπόρκμαν. Η έννοια του χρόνου καταλύεται. Η έννοια του χώρου μπλέκεται με το υγρό στοιχείο που σαρώνει στο πέρασμά του τα σχήματα κάποιου σκηνικού, κάποιας τοποθεσίας. Μέσα στην ακατάληπτη φλυαρία του υποσυνείδητου τίποτα δε βγάζει νόημα κι όλα βγάζουν νόημα μαζί. Μπορώ να κάθομαι για ώρες να αναλύω αυτό το βιβλίο ή μπορώ να το απορρίψω από την πρώτη κιόλας σελίδα. Το ανάπτυγμα βατράχου είναι ένα τέτοιο βιβλίο. ••• Το διάβασα απνευστί σήμερα στο μετρό.