Waarom zijn er zoveel vrouwen met onverklaarde gezondheidsklachten?
Het sluipt erin, als een dief in de nacht… Steeds vaker denk je: “Klopt dit wel? Ik heb een leuk leven en ben niet doodziek, maar mijn lijf doet raar”. En dan zet je de volgende stap, je gaat de medische molen in. Welkom in de wondere wereld van de onbegrepen vrouwenklachten!
Na de onthutsende hoeveelheid reacties op haar rubriek Diagnose in de krant gaat Mirjam op zoek naar antwoorden op de vraag hoe het komt dat er zoveel vrouwen met onbegrepen gezondheidsklachten rondlopen. Klachten die worden afgedaan als de overgang, burn-out, fybromyalgie, het chronisch vermoeidheidssyndroom of gewoonweg met de conclusie: ‘Het zit tussen je oren’. Hoe kan het bestaan dat ruim 75 procent van de patiënten met schildklierafwijkingen, reuma en andere autoimmuunziekten vrouw is en dat men nog altijd niet weet hoe dat komt? Het antwoord is schokkend!
Ik ben geen man! laat zien waarom legio vrouwen nog altijd in medisch niemandsland ronddolen. Dit boek is een pleidooi voor meer persoonlijke geneeskunde en beter wetenschappelijk onderzoek naar man-vrouwverschillen in de zorg. Ik ben geen man! is een aanrader voor elke hulpverlener en een bemoedigend en inspirerend voorbeeld voor vrouwen die in onze gezondheidszorg zijn verdwaald: geef nooit op!
Een prettig pleidooi voor genderspecifieke zorg. Op dit moment worden vage klachten bij vrouwen te vaak afgeschilderd als psychisch, waar er wel degelijk een fysieke oorzaak blijkt te zijn. Tegen het einde werd het boek af en toe wat wijdlopig, maar de oproep om als vrouw in de gezondheidszorg voor jezelf op te komen was sterk.
Een boek dat iedereen zou moeten lezen en dat verplicht zou moeten worden voor iedereen die in de zorg werkt. Dit boek is echt een eyeopener. Ik dacht altijd dat de gezondheidszorg in Nederland goed geregeld was, maar Mirjam Kaijer laat met dit boek zijn dat de gezondheidszorg voor vrouwen in Nederland nog erg achterloopt.
Veel ziektes uiten zich anders dan bij vrouwen dan mannen. Medicatie werkt niet altijd hetzelfde. Sommige ziektes komen vaker voor bij vrouwen dan mannen, zoals auto-immuunziektes, maar het is nog niet duidelijk waarom. Ook worden veel klachten op de overgang of psychische ziekten gegooid, terwijl ze een lichamelijke oorzaak hebben. Vrouwen worden ook onvoldoende meegenomen bij medische onderzoeken. Al deze redenen zorgen er voor dat vrouwen niet de juiste zorg te krijgen. Zo blijkt de schrijfster zelf pHPT te hebben door een tumor op haar schildklier, wat ze pas tien jaar later ontdekt. Terwijl haar bloedwaarden al die jaren niet goed waren en de tumor ook al vier jaar voor de diagnose te zien was op foto’s. Gelukkig is zij er nog op tijd bij en doordat ze zich in de VS laat opereren geneest ze grotendeels weer.
Het is een zeer interessant boek en door de toegankelijke manier waarop het geschreven is goed te doen voor een non-fictie. Ook heeft het boek een mooie vormgeving en vind ik de roze accenten erg leuk. Echt een aanrader.
4.0 ⭐️ Interessant, belangrijk en ook herkenbaar. Een kant van de zorg die onderbelicht is en waarschijnlijk nog lang nodig zal hebben om tot een wenselijke situatie te komen. Verteld op een goed leesbare en toegankelijke manier.
Prachtig verhaal over genderspecifieke zorg en de tekorten binnen de medische wereld. Makkelijk weg te lezen met een pakkende boodschap. Richting het einde van het boek, wordt het langdradig en minder pakkend. Desondanks is het een boek waar iedere vrouw en arts baat bij zal hebben.
Makkelijk leesbaar in soort column stijl. Mooi uiteengezet. Goede interviews en goed onderzoek. Hoop dat iedereen zich gaat inzetten voor meer onderzoek naar vrouwelijk lichaam !!
Dit boek heb ik verslonden. Ik ben aan het boek gekomen via een lezing van een zorgverzekering waarbij Mirjam Kaijer een van de sprekers was. Het was een zeer boeiende lezing over het vrouwenlichaam en de zorg eromheen. Vanuit die interesse ben ik ook het boek gaan lezen.
Het boek geeft goed weer hoe de gezondheidszorg in Nederland in elkaar steekt. Ook helpt het lezers om te kijken naar de mogelijkheden die zij hebben als patiënt of als zorgverlener. Het roept op jouw ongemakken serieus te nemen en voor erkenning te blijven vechten. Samen met de hele maatschappij werk je op die manier naar een betere gezondheidszorg toe. Zoek je erkenning en help anderen daar ook bij.