Ήταν μια πραγματικά αξιόλογη εμπειρία αυτή η ανάγνωση.
Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως επιστήμη και ποίηση μπορούσαν να δέσουν τόσο αρμονικά. Πως μέσα στην επιστήμη μπορεί να χωρέσει τόσο συναίσθημα, και μέσα στην ποίηση να χωρέσουν τόσα μαθηματικά και ορολογίες, επιστημολογία κλπ.
Τίποτε δεν έγινε τυχαία, όλα δέναν αρμονικά και δίνανε βάθος σε αυτή την συλλογή.
Ένα παράδειγμα από το αγαπημένο ποίημα της συλλογής: Η ρίζα του ένα.
Πάντα νόμιζα πως το 1 είναι μαθηματικό αξίωμα, και πως ισούται με τη ρίζα του. Μήπως άρα το ένα είναι το αυτόνομο μαθηματικό υποκείμενο; Όμως όπως μας εξηγεί τόσο ποιητικά ο συγγραφέας ορμώμενος από τις σύγχρονες πολιτικές και επιστημολογικές ανησυχίες του, το ένα μόνο φαίνεται αυτόνομο, και είναι έτσι μόνο όσο αδιαφορούμε για την ρίζα του και εστιάζουμε σε εκείνο. Μας μιλάει για τις αόρατες υποστάσεις πάνω στις οποίες χτίζουμε τις αυτονομίες μας, σαν το ένα και εμείς. Και όλα αυτά τα κάνει πολύ πιο λακωνικά από εμένα τον φλύαρο, απλώς σε έναν τίτλο με 4 λέξεις. Ακόμα και μόνο για αυτό το ποίημα θα πρότεινα την συλλογή. Όμως ευτυχώς τέτοια διαμάντια βρίσκονται παντού. Λίγες σελίδες πριν έκανα σημειώσεις για την εντροπία. Και ποιος να μου έλεγε ότι θα έκανα επιστημονικές παρατηρήσεις σε μια ποιητική συλλογή!...