What do you think?
Rate this book
Benny
Daniël heeft het allemaal lekker voor elkaar. Een knappe vrouw, twee dochters en een handvol verdienstelijke figuranten. 's Dinsdags gaat hij tennissen in zijn SUV. Op het hoogtepunt van zijn geluk loopt hij zijn oude klasgenoot Benny tegen het lijf, waarna er zich een soort vriendschap ontspint. Daniëls gevestigde orde begint echter barsten te vertonen. Zijn dochters worden groter, zijn vrouw ontgroeit zichzelf en Daniël kan de boel niet meer bijeenhouden. Wanneer hij een ultieme poging doet om de orde te herstellen, gaat het helemaal mis.De werkelijkheid is complex, terwijl iedereen maar één paar ogen heeft om mee te kijken. Benny gaat over de bijrol die we spelen in andermans leven.Bert Moerman (Brugge, 1987) gaf in 2016 zijn job op om in New York zijn debuut te gaan schrijven. Hij kwam terug met Niet dat het iets uitmaakt, dat in 2018 de Bronzen Uil Publieksprijs wegkaapte. Intussen woont en werkt hij in Antwerpen.
166 pages, Kindle Edition
First published September 14, 2019
2 people are currently reading
79 people want to read
About the author
Bert Moerman
4 books50 followersBert Moerman (1987) is an author and screenwriter living in Antwerp, Belgium.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
September 10, 2019
'Benny' gaat over Daniël.
Alles gaat goed met Daniël, tot hij een oud-klasgenoot tegen het lijf loopt. Drie weken later is zijn leven een puinhoop en dat is allemaal de schuld van Benny. Althans, zo meent Daniël.
De lezer weet beter, omdat Moerman hem voedt met korte hoofdstukken over andere spelers in het schaakspel.
Niet alles is even geloofwaardig (een 11-jarig meisje met een pornoverslaving, mwa), de karakters zijn weinig meer dan sjablonen en Daniël loopt wel érg hard van stapel, maar je blijft wel lezen.
'Benny' is namelijk een vlotgeschreven pageturner met af en toe een rake observatie of een (iets) diepere gedachte, maar bovenal: vermakelijke ontspanning, trefzeker in elkaar geknutseld, met weinig losse eindjes.
Mooi vormgegeven ook.
Alles gaat goed met Daniël, tot hij een oud-klasgenoot tegen het lijf loopt. Drie weken later is zijn leven een puinhoop en dat is allemaal de schuld van Benny. Althans, zo meent Daniël.
De lezer weet beter, omdat Moerman hem voedt met korte hoofdstukken over andere spelers in het schaakspel.
Niet alles is even geloofwaardig (een 11-jarig meisje met een pornoverslaving, mwa), de karakters zijn weinig meer dan sjablonen en Daniël loopt wel érg hard van stapel, maar je blijft wel lezen.
'Benny' is namelijk een vlotgeschreven pageturner met af en toe een rake observatie of een (iets) diepere gedachte, maar bovenal: vermakelijke ontspanning, trefzeker in elkaar geknutseld, met weinig losse eindjes.
Mooi vormgegeven ook.
September 21, 2019
Binnenkort bespreking op Mappalibri...
September 18, 2019
zoals de vorige, uitgelezen op een paar dagen tijd, grinniken om de stijl en hartjes!
http://nobutterfly.blogspot.com/2019/...
http://nobutterfly.blogspot.com/2019/...
Read
February 17, 2020Met Benny en Bert Moerman aan tafel
Bert Moerman (1987), master Slavische talen en gepokt en gemazeld in de muziekwereld, liet alles achter zich, trok naar New-York en kwam terug met ‘Niet dat het iets uitmaakt’, zijn debuutroman die meteen de publieksprijs Bronzen Uil 2018 won. Dat Bert van aanpakken weet, bleek meteen toen hij nog geen twaalf maanden later met ‘Benny’, zijn tweede boek, op de proppen kwam. Een voorstel binnen de leesgroep om dit jonge geweld uit te nodigen, viel niet in dovemansoren. Bert kwam en de leesgroep zag het goed was.
Bert, joviaal en openhartig, schrijft zoals hij op een stoel zit; hyperactief, geen moment tot rusten komend. “De aard van het beestje”, glimlacht Bert, en dat doet hij veel. “Misschien ook daarom dat ik een enorme fan ben van Amerikaanse literatuur met namen als Jay McInerney en David Foster Wallace. Ik hou van het helse tempo en de kernachtige zinnen. Bij mij moet alles snel vooruit gaan” Misschien net daarom dat hij voor Benny ongegeneerd de ingrediënten hanteerde die van Niet dat het iets uitmaakt een vlot weg te lezen en bescheiden succes maakten: een onsympathiek hoofdpersonage, een spontane, ongedwongen vertelstijl gegoten in korte zinnen en korte hoofdstukken en een flinke dosis onderkoelde humor.
“Altijd gedroomd van een schrijverscarriëre?”, werd hem gevraagd. “Totaal niet”, klonk het ontwapenend. “Het begon toen ik gevraagd werd om elke week een stukje te schrijven voor een muzieksite. En plots was er die behoefte naar meer.” Bert, opgegroeid in het nietige Zuienkerke, een stukje niemandsland tussen Blankenberge en Brugge en wonend in Antwerpen, geeft evenwel grif toe altijd met boeken bezig te zijn geweest. Russische literatuur, met schrijvers als Boelgakov, ligt hem nauw aan het hart. Van Jeroen Brouwers wordt hij heel warm, terwijl Herman Koch zijn grote voorbeeld is. “Boeken van Koch zijn altijd trefzeker geschreven, zonder veel poespas, en dicht op de huid van deze tijd. Ook zo wil ik het blijven doen.” Maar ook boeken over zingeving laten hem niet los. “Ik ben al lang op zoek naar duidelijke antwoorden op levensvragen, en alleen daarvoor wil ik wel eens mijn tijd nemen en stil blijven zitten,” aldus Bert. En weer was er die glimlach.
Intussen stond hij al tussen de literaire zwaargewichten op het podium van Saint Amour. Met de ‘echte schrijvers’, zoals hij het zelf zegt. Geflankeerd door Tommy Wieringa en Ilja Leonard Pfeijffer stond de boomlange Bert er wat stilletjes bij, maar vooral apetrots. De jonge auteur zegt van zichzelf dat hij niet de gestileerde pen heeft van een Brouwers of een Peter Verhelst. Maar verhalen neerschrijven die aan een rotvaart vooruit gaan, kan hij wel. Dat dit op een filmische manier gebeurt, bevestigt hij graag. Net daarom richt hij zich ook op het schrijven van filmscenario’s, wat hem goed lijkt te lukken. En ook zijn derde roman staat in de steigers.
Schrijven doet hij overigens steevast waar veel volk is. “Mijn eerste boek schreef ik in steeds hetzelfde café in Brooklyn. Zes weken lang, elke dag drie uur. En nadien ging ik uren aan een stuk wandelen door New York. Sedert ik Antwerpen gevonden heb, schrijf ik in mijn vaste koffiebar met mijn kop koffie en mijn papieren steeds op dezelfde plaats. En wee diegene die mijn tafel heeft ingepikt! ” Toen Bert terloops vermeldde dat hij Benny in het Engels had geschreven, werd even gefronst. “Om afstand met mijn omgeving te creëren. In New-York schreef ik in het Nederlands, in Antwerpen deed ik het in het Engels. Bovendien is het een soort bevrijding wanneer je een andere taal gebruikt. Je probeert niet meteen de juiste zinnen op te schrijven, je bent zoveel meer met het verhaal bezig. Dat omzetten in mooie taal kan je later nog doen.”’
De meeste aanwezigen waren vol lof over Benny en vonden het een onversneden pageturner vol gepeperde zinnetjes, gebalde acties, een verhaal dat niet zomaar in een hokje kan gestopt worden en een hoofdfiguur die je liever niet in je omgeving wil.
“Met Daniël heb ik een hoofdpersonage gecreëerd die denkt dat er maar één manier is om naar de wereld te kijken, en dat is de zijne. Het is geen sympathieke vent, dat is ook niet de bedoeling, maar ik heb wel geprobeerd om te tonen hoe hij in elkaar zit. Ik kan dus begrip voor hem opbrengen, ook al kon hij niet verder van mij af staan.”
Bert Moerman (1987), master Slavische talen en gepokt en gemazeld in de muziekwereld, liet alles achter zich, trok naar New-York en kwam terug met ‘Niet dat het iets uitmaakt’, zijn debuutroman die meteen de publieksprijs Bronzen Uil 2018 won. Dat Bert van aanpakken weet, bleek meteen toen hij nog geen twaalf maanden later met ‘Benny’, zijn tweede boek, op de proppen kwam. Een voorstel binnen de leesgroep om dit jonge geweld uit te nodigen, viel niet in dovemansoren. Bert kwam en de leesgroep zag het goed was.
Bert, joviaal en openhartig, schrijft zoals hij op een stoel zit; hyperactief, geen moment tot rusten komend. “De aard van het beestje”, glimlacht Bert, en dat doet hij veel. “Misschien ook daarom dat ik een enorme fan ben van Amerikaanse literatuur met namen als Jay McInerney en David Foster Wallace. Ik hou van het helse tempo en de kernachtige zinnen. Bij mij moet alles snel vooruit gaan” Misschien net daarom dat hij voor Benny ongegeneerd de ingrediënten hanteerde die van Niet dat het iets uitmaakt een vlot weg te lezen en bescheiden succes maakten: een onsympathiek hoofdpersonage, een spontane, ongedwongen vertelstijl gegoten in korte zinnen en korte hoofdstukken en een flinke dosis onderkoelde humor.
“Altijd gedroomd van een schrijverscarriëre?”, werd hem gevraagd. “Totaal niet”, klonk het ontwapenend. “Het begon toen ik gevraagd werd om elke week een stukje te schrijven voor een muzieksite. En plots was er die behoefte naar meer.” Bert, opgegroeid in het nietige Zuienkerke, een stukje niemandsland tussen Blankenberge en Brugge en wonend in Antwerpen, geeft evenwel grif toe altijd met boeken bezig te zijn geweest. Russische literatuur, met schrijvers als Boelgakov, ligt hem nauw aan het hart. Van Jeroen Brouwers wordt hij heel warm, terwijl Herman Koch zijn grote voorbeeld is. “Boeken van Koch zijn altijd trefzeker geschreven, zonder veel poespas, en dicht op de huid van deze tijd. Ook zo wil ik het blijven doen.” Maar ook boeken over zingeving laten hem niet los. “Ik ben al lang op zoek naar duidelijke antwoorden op levensvragen, en alleen daarvoor wil ik wel eens mijn tijd nemen en stil blijven zitten,” aldus Bert. En weer was er die glimlach.
Intussen stond hij al tussen de literaire zwaargewichten op het podium van Saint Amour. Met de ‘echte schrijvers’, zoals hij het zelf zegt. Geflankeerd door Tommy Wieringa en Ilja Leonard Pfeijffer stond de boomlange Bert er wat stilletjes bij, maar vooral apetrots. De jonge auteur zegt van zichzelf dat hij niet de gestileerde pen heeft van een Brouwers of een Peter Verhelst. Maar verhalen neerschrijven die aan een rotvaart vooruit gaan, kan hij wel. Dat dit op een filmische manier gebeurt, bevestigt hij graag. Net daarom richt hij zich ook op het schrijven van filmscenario’s, wat hem goed lijkt te lukken. En ook zijn derde roman staat in de steigers.
Schrijven doet hij overigens steevast waar veel volk is. “Mijn eerste boek schreef ik in steeds hetzelfde café in Brooklyn. Zes weken lang, elke dag drie uur. En nadien ging ik uren aan een stuk wandelen door New York. Sedert ik Antwerpen gevonden heb, schrijf ik in mijn vaste koffiebar met mijn kop koffie en mijn papieren steeds op dezelfde plaats. En wee diegene die mijn tafel heeft ingepikt! ” Toen Bert terloops vermeldde dat hij Benny in het Engels had geschreven, werd even gefronst. “Om afstand met mijn omgeving te creëren. In New-York schreef ik in het Nederlands, in Antwerpen deed ik het in het Engels. Bovendien is het een soort bevrijding wanneer je een andere taal gebruikt. Je probeert niet meteen de juiste zinnen op te schrijven, je bent zoveel meer met het verhaal bezig. Dat omzetten in mooie taal kan je later nog doen.”’
De meeste aanwezigen waren vol lof over Benny en vonden het een onversneden pageturner vol gepeperde zinnetjes, gebalde acties, een verhaal dat niet zomaar in een hokje kan gestopt worden en een hoofdfiguur die je liever niet in je omgeving wil.
“Met Daniël heb ik een hoofdpersonage gecreëerd die denkt dat er maar één manier is om naar de wereld te kijken, en dat is de zijne. Het is geen sympathieke vent, dat is ook niet de bedoeling, maar ik heb wel geprobeerd om te tonen hoe hij in elkaar zit. Ik kan dus begrip voor hem opbrengen, ook al kon hij niet verder van mij af staan.”
January 23, 2021
Welja ik vond het een fijn boek. Eigenlijk wel! Je blijft lezen. Het moet lastig zijn, wat het hoofdpersonage overkomt. Tis typisch Belgisch ook, denk ik! Mooi, maar blijft me tegelijk niet echt geweldig bij.
August 30, 2020
Toch iets minder sterk dan zijn debuut.
July 14, 2023
Loved it !
December 18, 2023
Leest vlot
May 19, 2024
"Het is niet omdat het einde saai is dat het verhaal erheen niet boeiend kan zijn."
June 5, 2025
3,5 ⭐️ Je vliegt gewoon door het boek, heel vlot geschreven. Ik heb ervan genoten en zat er helemaal 'in'.
February 4, 2020
Leest vlot, een aanrader!
September 25, 2019
Eén van de beste kenmerken van dit boek, is de vooruitgang tussen dit en het debuut van Moerman. Het zou verkeerd zijn om dit reeds een goed boek te noemen, maar ik heb het met plezier gelezen, een beetje zoals ik graag die Amerikaanse thrillers lees. Voorlopig nog meer pulp dan fiction, maar ik heb hoop voor Moerman, in die mate zelfs, dat ik uitkijk naar zijn volgende. Misschien moet hij maar wat meer tijd nemen om te schrijven, want het tweede deel van dit boek had veel beter kunnen uitgewerkt worden. Het boek leek mij wat schatplichtig aan Fates en Furies van Lauren Groff, maar het mist alles wat van dat laatste boek een uitzonderlijk goed werk maakt. Maar bon, misschien interesseert het Moerman gewoon niet om zo'n soort boek te schrijven, en houdt hij het liever bij zijn amusante niemendalletjes (en dat is niet pejoratief bedoeld). Hoe dan ook blijf ik nog steeds benieuwd naar het volgende.
October 17, 2020
Het boek leest vlot en daarmee is voor mij alles gezegd. Groot gemis aan diepgang, echte inhoud en een goede opbouw van het verhaal. Nadat het boek uit was, vraag ik mij af wat de auteur eigenlijk wou vertellen. Geen aanrader wat mij betreft.
December 25, 2019
Leuk verhaal, wordt stap na stap opgebouwd naar een onverwachte wending. Heel vlot te lezen maar de personages missen diepgang, er ontbreekt inzicht in de hoofdfiguren.
January 3, 2020
Leuk boek dat je doet terugdenken aan je schooltijd en ook doet nadenken over werk op eerste plaats vs. familie...
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews