'De cowboy in de psychiatrie' (de Volkskrant) wil geen psychiater meer zijn. Waarom verbreekt hij zijn haat-liefde verhouding met het vak en al zijn collega’s? Bram Bakker was een bekende criticaster van de psychiatrie, maar benadrukte ook steeds dat het een fantastisch vak is. Gaat de Nederlandse psychiatrie hem missen? Of zal hij deze vergaande stap ergens de komende jaren zelf gaan berouwen?
In het laatste jaar dat Bakker als geaccrediteerd psychiater werkzaam was, ontstond ook de behoefte zich veel persoonlijker over de belangrijke thema’s in zijn werk te uiten. Want wat deden de complexe situaties die hij tegenkwam met hem als mens? Welke prijs vroeg de betrokkenheid bij de mensen waar het allemaal om zou moeten draaien en hoe past zijn levensverhaal daarbij? Tientallen verhalen schreef hij over deze worsteling, teksten die nu voor het eerst worden gepubliceerd.
Het is een terugblik op meer dan twintig veelbewogen jaren in de psychiatrie. Niet boos of gefrustreerd, maar met mildheid, compassie en veel rustiger dan hij ooit was.
Prettig leesbaar boek, over het algemeen interessant. Bakker reflecteert op de GGZ en zijn rol daarin als mens en als psychiater. Een uitvoeriger bespreking vind je hier: https://zinvollerleven.nl/gevoelsarm-...
Niks voor mij. Hoopte op wat mooie stukken uit zijn vak maar blijft heel oppervlakkig en vooral wat zakelijk. Meer geschikt voor mensen die dit vak beoefenen of willen beoefenen. Bovendien vond ik de zinnen niet fijn lezen. Mist een goede eindredactie.