დოკუმენტური პროზის ყველა ნიმუში რომ ამ სტილში იწერებოდეს, ყველაფერს წავიკითხავდი, აბსოლუტურად. ჩემზე განათლებული კაცი არ ივლიდა.
წერო ნამდვილი ისტორია ისე, რომ მკითხველი იმ სივრცეში ამყოფო, რაზეც საუბრობ, განსაკუთრებულ ოსტატობას მოითხოვს, რაც აკას ნამდვილად არ აკლია. საუბრის მანერა ისეთი აქვს, რომ სულერთია რას კითხულობ, მაინც მოგწონს, გითრევს, თან ძველქართული ჩახუჭუჭება, თან აქა-იქ ჩაკერებული კუთხურ-დიალექტური სიტყვები, და ამ ყველაფერთან ერთად დოკუმენტური პროზის პოეზიასავით წერა...
იდეალური წიგნი არ არის, ცოტა ძალიან გაიტაცა ავტორი ქურდებისა და ვერა-ვაკის საკითხებმა, უფრო ნაკლებს ვისურვებდი. სხვა მხრივ კი არანაირი პრეტენზია არ მაქვს.
"ვერ შესცვალონ, სხვა იმედიც არის, ჯერ კი გული უნდა ვიპოვოთ სადმე ეშმაკეულ ზანდუკებში და შევუბეროთ სული, დავინახოთ, რომ ის ანდამატისა ყოფილა. აუცილებლად დავინახავთ და იმას ვერ დამალავს ვერც ხოსრო მირზას ხალათები, ვერ ჩვენი სოსოს ლაგერები და ვერცა კიდევ უარესიც. თორემ ასე არ გამოვიდა, ასე, მიგაქანებს წიქარა და გზადაგზა კი უკეთესსა ყრი და წიქარაც ხომ მოკვდება. ჯანდაბა ჩემს თავს, რა ფიქრი იყო ესა."