XX საუკუნის დასაწყისში, როცა რუსეთის იმპერიას რევოლუციურმა გრიგალმა გადაუარა და მთელ რუსეთში, ასევე საქართველოს სხვადასხვა ნაწილებში, წარმოიშვა რევოლუციური კერები და შეიქმნა ნაძალადევის, გორის, ჭიათურის, ყვირილის, ზუგდიდის და სხვა რესპუბლიკები, რომელთაც სულ მცირე ხნით იარსებეს. მაგრამ არც ერთ რესპუბლიკას არ ღირსებია ისეთი წარმატება და საყოველთაო ყურადღება, როგორც გურიის რესპუბლიკას. ეს იყო უნიკალური მოვლენა, რომელსაც არ მოეძებნება ანალოგი გლეხთა მოძრაობის ისტორიაში, როგორც რუსეთი იმპერიაში, ასევე მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. გურია, რომელიც პოლიციური რუსეთის პაწაწინა ნაწილს წარმოადგენდა, ფაქტიურად გახდა დამოუკიდებელი, რომელსაც მეფის მთავრობა ვეღარ განაგებდა. გლეხთა რევოლუციური მოძრაობა 1905 წელს ე.წ ,,გურიის რესპუბლიკად" ჩამოყალიბდა. ოცნება, რუსული ინტელიგენციისა, რომელსაც რამოდენიმე თაობა გადაყვა, საქართველოში ასრულდა - გლეხთა ფართო მასებში რევოლუციურმა შეგნებამ გაიღვიძა და გურიამ რევოლუცია განახორციელა. გურიის რესპუბლიკამ დიდი ზეგავლენა იქონია რევოლუციურ მოძრაობაზე არა მარტო საქართველოში, ზოგადად მთელს იმპერიაში. სიტყვები ,,გურია" და ,,გურული მუშები და გლეხები" მთელი რევოლუციური რუსეთისთვის დიდი ხნის განმავლობაში ბრწყინვალე სახალხო ბრძოლის სიმბოლოდ რჩებოდა თუმცა რუსეთის იმპერიამ შეძლო ამბოხებული გურიის სისხლში ჩახშობა. მარტო გურია ვერ გაუკლავდებოდა ისეთ ძლიერ, ულმობელ და ცბიერ მოწინააღმდეგეს, როგორიც რუსეთია, რომელიც დიდი წარმატებით იყენებდა divide et impera-ს (დაყავი და იბატონე) პოლიტიკას და ახლაც აგრძელებს
უზომოდ საინტერესო ამბავია, მაგრამ წიგნმა ცოტა უკმარისობის შეგრძნება დამიტოვა. რაღაც აკლდა ჩემთვის - ალბათ უფრო მეტად ორგანიზებული ინფორმაცია და ნაკლებად ამბავივით თხრობა
ძალიან დეტალური ისტორიული ექსკურსი გურიაში და უბრალო გლეხების რევოლუცია, რომელსაც მხარს იდეური მეგობრებიც(სოციალ-დემოკრატიული პარტია) კი არ უჭერდნენ, რადგან "მარქსიზმი პროლეტარიატისაა და გლეხი არაა პროლეტარი". გენდერული თანასწორობა, თავისუფალი სასამართლო, განათლების მაქსიმალური მხარდაჭერა, რელიგია/ეკლესიისგან გათავისუფლება(დამნაშავეებს ეკლესიაში მსახურს უსჯიდნენ:დ) და ბევრი სხვა ღირსება, რაც დღევანდელი რეალობისთვისაც კი მიუღწევადია. ამ ყველაფრის მერე ძალიან სევდიანია ახლანდელი გურიის მდგომარეობის წარმოდგენა. სრული აპათია და უმოქმედობა. მიტოვებული სახლები და დაცლილი სოფლები. ახალგაზრდების რუტინა მოსაწევის მიღება და ქალაქში საღამოთი ენერგეტიკული სასმელის დალევაა. კომუნისტების დროინდელი შენობა/ნაგებობები და მეორე მსოფლიო ომის მემორიალები უფრო ცოცხალია, ვიდრე ამ ადგილების თანამედროვეობა.
მნიშვნელოვანი წიგნია მათთვის, ვისაც ისტორია აინტერესებს. ბევრგან ვერ შევხვდებით ასეთ ამომწურავ (ან კი საერთოდ რამენაირ) ინფორმაცას "რბილი, მაგრამ ფიცხი" გურულების მიერ მოწყობილი "რევოლუციის" და მათ მიერ შექმნილი (სამწუხაროდ, მცირე ხნით) გურიის რესპუბლიკის შესახებ, რომელიც დღევანდელი გადმოსახედიდანაც კი უტოპიას ჰგავს და სრულიად წარმოუდგენელია, რომ ეს 1905 წელს მოხდა.
ძალიან საინტერესო წიგნი იყო და ისეთ ისტორიის ნაწილს გამაცნო რომელიც არც ვიცოდი თუ ჰქონდა საქართველოს. პრობლემა რაც მაქვს არის ის რომ საკმაოდ არაორგანიზებული არის წიგნი და ძალიან გამიჭირდა გამეგო როდის მოხდა ეს მოვლენა და როდის ის