Το τηλέφωνο χτυπάει για να ειδοποιήσει τον Τούφα για ένα νέο έγκλημα. Ο φόνος ειδεχθής και σοκαριστικός. Το δωμάτιο του ξενοδοχείου που βρίσκεται το πτώμα καθαρό. Το μόνο στοιχείο είναι το μάτι του θύματος, που κοιτάζει έναν αριθμό στο μπάνιο, που ο δράστης έχει αφήσει πίσω του. Ο αριθμός φαίνεται τυχαίος, μα όσο τα εγκλήματα αυξάνονται, το ίδιο κάνουν και οι αριθμοί. Ο Τούφας κινείται στα τυφλά, με σχεδόν ανύπαρκτα στοιχεία πέρα από μαρτυρίες και καταθέσεις των ατόμων στο κοντινό περιβάλλον των θυμάτων, που δεν έχουν σχεδόν τίποτα να του προσφέρουν. Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Τούφας ανακαλύπτει πως ο δολοφόνος επικοινωνεί προσωπικά μαζί του, αφήνοντάς του "ψίχουλα" να ακολουθήσει. Ο χρόνος τρέχει, η πίεση αυξάνεται και ο Τούφας καλείται να αφήσει στην άκρη τα τραύματά του για να λύσει το μυστήριο.
Η κλεψύδρα εκδίκησης είναι ένα γρήγορο μυθιστόρημα, που κινείται ανάμεσα στο θρίλερ, το αστυνομικό και το κοινωνικό. Η γλώσσα είναι άμεση με καθημερινό και προσιτό λεξιλόγιο που δεν κουράζει τον αναγνώστη.
Θεωρώ ωστόσο πως το τέλος δόθηκε γρήγορα, ενώ η πληροφορία που ξεκλείδωσε την πλοκή ήταν ξεκάθαρο πως μπήκε εκεί για τον αναγνώστη. Ήταν δηλαδή αρκετά ξαφνικό και αταίριαστο στο συγκεκριμένο σημείο, ωστόσο αναγκαίο για την κατανόηση του τέλους.