Μην τα παρατάς!

by Μαρία Πολύζου

Η αυτοβιογραφία της Μαρίας Πολύζου είναι η ιστορία μιας γυναίκας που δεν τα παράτησε ποτέ. Η κορυφαία Ελληνίδα μαραθωνοδρόμος όλων των εποχών είδε τη σκοτεινή πλευρά της ζωής στα παιδικά της χρόνια όταν βίωσε την κακοποίηση στον στενό οικογενειακό κύκλο της. Ήταν το ταλέντο της στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων που τη βοήθησε να τρέξει μακριά από το σκοτάδι προς το φως, από τις κοιλάδες στις κορυφές. Ανταποκρίθηκε σε κάθε πρόκληση, ξεπέρασε κάθε εμπόδιο, πέτυχε σπουδαίες νίκες και έγραψε ιστορία, στηριζόμενη αποκλειστικά στις δυνάμεις της. Το 2008 έκανε ακόμα και το αδιανόητο: έγινε η πρώτη γυναίκα που αναβίωσε τον Φειδιππίδειο άθλο, τρέχοντας 524 χμ. από την Αθήνα έως την Σπάρτη και από εκεί στον Μαραθώνα, ξεπερνώντας τα όρια του σώματος και της λογικής. Ο σημαντικότερος αγώνας της ζωής της, όμως, ήρθε πριν μερικά χρόνια και το όνομά του ήταν καρκίνος. Η Μαρία δεν σταμάτησε ούτε σε αυτό το εμπόδιο. Έκανε χημειοθεραπείες με το χαμόγελο στα χείλη και αθλητικά παπούτσια στα πόδια, έτοιμη να κάνει ένα ακόμα βήμα. Η ιστορία της Μαρίας Πολύζου θα σας εμπνεύσει να ζείτε με πάθος, να αντιμετωπίζετε με θάρρος κάθε δυσκολία, να ονειρεύεστε το ακατόρθωτο και να μην τα παρατάτε ποτέ.

408 pages, Unknown Binding

Published October 11, 2021

Reviews

[Pelio Papadia · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο αυτό είναι συγκλονιστικό, υπό πολλές έννοιες. Είναι η αυτοβιογραφία μιας γυναίκας που έχει περάσει πολλά και που πράγματι δεν τα παράτησε ποτέ. Αντιθέτως, εξαντλούσε πάντοτε, τα όριά της, φτάνοντας ακόμα και κοντά στον θάνατο. Ήρθε στα χέρια μου και το διάβασα μέσα σε πέντε ώρες, για να προλάβει να χωρέσει μια συνέντευξη της Μαρίας Πολύζου, όχι τόσο της πρωταθλήτριας Μαρίας -το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου ασχολείται με αυτό το κομμάτι-, αλλά της σεξουαλικά κακοποιημένης από τον πατέρα της Μαρίας-παιδιού, της μητέρας Μαρίας, της αθλήτριας-μητέρας Μαρίας και της Μαρίας που ασθένησε από καρκίνο του μαστού. [Εδώ https://www.talcmag.gr/hot/maria-poly... η συζήτησή μας].
Νομίζω πως ελάχιστοι άνθρωποι έχουν τη δύναμή της και πως αν ήμουν στη θέση της, δεν θα μπορούσα να πράξω όπως εκείνη πράττει από παιδί ως σήμερα, που είναι πλέον πενήντα τριών ετών. Δεν συμφωνώ με όλες τις επιλογές της. Όπως προείπα, με βάση τα δικά μου βιώματα και τη δική μου ιδιοσυγκρασία, νομίζω ότι θα αντιδρούσα εντελώς διαφορετικά, τουλάχιστον στην ενήλικη ζωή μου. Θέλω, όμως, πολύ να την ακούσω και χαίρομαι πάρα πολύ που ήρθα σε επαφή με μια τέτοια ξεχωριστή προσωπικότητα, μέσα από ένα κείμενο που με έχει βάλει σε πολλές σκέψεις. Αξίζει να διαβαστεί, κυρίως από γυναίκες, που -είτε μας αρέσει είτε όχι- γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε και ζούμε σε μειονεκτική θέση. Κυρίως από γυναίκες που συνήθως αναγκαζόμαστε όχι να ζήσουμε, αλλά μάλλον να επιβιώσουμε.