أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً/ آيا انسان به ياد نمىآورد كه پيش از اين او را آفريديم، در حالى كه هيچ چيزى نبود؟ (مريم/ 67) مركز فرهنگ و معارف قرآن، دايرة المعارف قرآن كريم، 10جلد، بوستان كتاب قم (انتشارات دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم) - ايران - قم، چاپ: 3، 1382 ه.ش. ج4 ص 485 * .كون: كان بمعنى بود، هست، واقع شده و غير آن ميايد. راغب ميگويد: كان عبارت است از زمان گذشته * .مكان: اسم مكان است بمعنى موضع حصول شىء قرشى، على اكبر، قاموس قرآن - تهران، چاپ: ششم، 1371. صص 169-170 * شيء: مصدر است بمعنى خواستن و اراده كردن «شَاءَهُ يَشَاؤُهُ شَيْئاً: أَرَادَهُ» «وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ» بقره: 20. طبرسى در ذيل اين .آيه مشيت را اراده معنى كرده است قرشى، على اكبر، قاموس قرآن - تهران، چاپ: ششم، 1371. ج4 ؛ ص91 * .یزدانپناه عسکری: آيا انسان (فراموشکار) به خاطر نمى آورد كه ما او را پيش از اين آفريديم درحالى كه در موضع حصول شىء و اراده بود * . 40(حافظ)من ملک بودم و فردوس برین جایم بود