Een allegaartje van allerlei kernverhalen, Griekse sagen, Romeins epos, Arthuriaanse thema’s, (Lancelot die gek wordt en naakt rondloopt), Venus die te pas en ten onpas opduikt, maar het stuk van Evax en Sibilie, is wel interessant: de arme schildknaap die ridder wordt, gek wordt van liefde voor de reeds getrouwde koningin van Aragon, die uiteindelijk toegeeft, en een plan bedenkt. Hij veinst dat hij dood is en wordt begraven. Een jaar later gaat zij naar Santiago de Compostella en faket ook zij haar dood, en als arme maar gelukkige mensen trekken ze rond. Tot zij denkt dat ze hem in een laag leven heeft verlokt en hem verlaat. Hij wordt koning van Aragon, en ontdekt dat zij een borduurster is geworden in Venetië. Eind goed. Dat is op zich een roman waard. Je krijgt ook de indruk dat de schrijver vooral de minne wilde bezingen en minder de strijd.
Het is ook opvallend hoe internationaal al die ridderromans zijn. Ze trekken over de continenten alsof het niets is. Misschien omdat hun geografie niet al te betrouwbaar was, maar misschien ook omdat dit een van de grote verdoken verleidingen was van dit soort verhalen, voor mensen die heel erg aan hun haard gebonden waren.