Wanneer Harry Grimbeek asemskep tussen sy gevaarlike omswerwinge deur Afrika, kom kuier hy by sy geliefde ma in Johannesburg. Gusta is veral na aan sy hart ná sy pa haar vir ’n jonger pop gelos het. Gelukkig weet Harry sy is veilig daar bo in haar luukse penthouse in Ponte Towers, wat sy deel met ’n erfstuk van groot sentimentele waarde: Jong vrou en boek, geskilder in die veertienhonderds deur die Vlaamse meester Petrus Christus. Teen die tyd dat Harry in OosAfrika opgespoor word, is sy ma al dae lank dood. Het haar eensame lewe inderdaad vir Gusta tot selfdood gedryf, soos gespekuleer word? En wat het van haar kosbare skildery geword wat uit haar woonplek verdwyn het? Van die oomblik dat hy in sy ma se penthouse instap, kry Harry die reuk van ’n groot gekonkel. En die skuldiges sal aan die pen ry, die hele lot van hulle! Nie eens daai parmantige Ella Neser gaan hom keer nie.
Nog ’n hoogtepunt in Chris Karsten se oeuvre. ’n Vermeende moord, ’n vermeende ontvoering . . .
Chris Karsten is op 9 November 1947 op Morgenzon in Mpumalanga gebore. Hy matrikuleer aan die Hoërskool Hoogenhout op Bethal en behaal ’n BA-graad met Afrikaans-Nederlands en Sielkunde aan die Universiteit van Pretoria (1970). Hy werk daarna as koerantjoernalis by Die Volksblad, Beeld en Rapport.
Chris is die skrywer van twee kinderboeke, Floris sapiens (1985) en Die jokkie wat met perde kon praat (1997). Hy ontvang die Sanlamprys vir jeuglektuur (silwer) vir Floris sapiens. Sy eerste roman, Frats, het in 2007 verskyn, en is ’n jaar later met die ATKV-prosaprys bekroon.
As koerantman was hy in verskillende joernalistieke hoedanighede gemoeid by baie van die stories wat in sy Ware Misdaad-reeks opgeneem is. Van die titels wat sedert 2007 in dié reeks verskyn het, sluit in Riller in die raaisel, Opspraak deur moord, Dodelike vroue, Verlore onskuld en Boos en bisar.
Sy boek oor aktrise Charlize Theron verskyn in Mei 2009 en is in Afrikaans (Charlize: Ek leef my droom) en Engels (Charlize: Life’s One Helluva Ride) beskikbaar. Chris se tweede roman, Seisoen van sonde, verskyn in Junie 2009 by Human & Rousseau.
#Gerugtevannontvoering - Chris Karsten #humanenrousseau #NBUitgewers
Harry Grimbeek is ‘n gevaarlike man; ‘n huursoldaat wat deur niks afgeskrik word nie en vir wie geweld ‘n bekende meeloper is. Wanneer sy ma, die enigste mens wat sy sagte kant ken, onder verdagte omstandighede sterf én ‘n erfstuk met groot sentimentele waarde, ‘n skildery uit die 1400’s deur ‘n Vlaamse meester, uit haar woning verdwyn, is Harry op die oorlogspad. ‘Moenie met my probeer speel nie….. julle ken my nie. Julle gaan die vrou terugkry…. stukkie vir stukkie.’
Ek was lanklaas sò beïndruk met ‘n Afrikaanse krimi. Die verhaal self; die taal; die skryfstyl; die karakters…. Ek sou absoluut niks verander nie. Harry is ‘n anti-held wat wegbreek van stereotipes; hy is uiters geloofwaardig en oortuigend as hoofkarakter. Aanvanklik ervaar die leser hom as arrogant en gewetenloos, maar hy word lagie vir lagie ontbloot en verras deurentyd. Dit was nogal ongewoon, waar twee broers in ‘n roman verskyn, dat die jonger een die held is. Ek het waardering vir die wegbreek van die tradionele patroon waar die oudste gereeld dié skoen aantrek.
Dit was interessant dat die verhaal net-net in die toekoms afspeel (Oktober - November 2021). Die insluiting van die hoofstuk wat in die 1400’s afspeel en die geskiedenis van die skildery weergee, het daartoe bygedra om die amper magiese bekoring van die kunswerk aan die leser oor te dra. Ander onderwerpe wat in die roman verskyn en duidelik goed nagevors is, is die sogenaamde Stockholm-sindroom; Ponte City en bloeddiamante. Die Post Mortem-bevindings wat onderskei tussen ‘springers’ en ‘vallers’ was ook insiggewend en getuig weereens van baie deeglike navorsing.
Die roman is waarskynlik my gunsteling van die skrywer; dit maak deel uit van ‘n reeks waarin Ella Neser as ondersoeker verskyn, maar kan ongetwyfeld alleenstaande gelees word. Dis ‘n 5 ster boek in alle opsigte.
Die boek se titel kon maklik "Onderhandelinge oor 'n skildery" gewees het. Want dit is basies die hele storie. Harry Grimbeek se ma word dood gevind. Grimbeek vermoed daar is 'n gekonkel vir 'n ontsaglik waardevolle skildery wat skynbaar deur sy oorlede pa aan dié se minnares bemaak is. Hy wil die skildery terughê.
En so begin 'n heen en weer tussen die betrokke partye. Grimbeek en sy huursoldaat-makkers onderhandel met intimidasie, geweld en moord. Die ander spul met praatjies, leuens en vals bravade. En iewers kom Ella Neser in die prentjie, maar sy is bloot 'n mediator tussen die partye. En sy sukkel nog steeds om die "verhouding" tussen haar en Lou Pepler aanmekaar te hou. En dis dit.
O ja, hier aan die einde word 'n vinnige ondersoek na Grimbeek se ma se dood aangelas wat in 30 bladsye opgelos word.
Al wat ek hier gekry het was 'n dun storie oor 'n seun wat sy ma se skildery wil terughê wat uitgerek word tot 373 bladsye met 'n oor en weer gedreig en oorafsnyery en sluipmoordpogings.
Ek kon nie aanklank vind of simpatie met enige van die karakters hê nie en het derhalwe min omgegee oor wat met hulle gebeur of hoe dinge ontknoop. Harry Grimbeek is maar 'n redelik standaard tough guy en sy makkers gesiglose kopieë van mekaar. Die prokureurs en ander partye 'n spul geldgierige twakke. Ek staan koud teenoor hulle almal. Selfs Ella se teenwoordigheid is hier so onbeduidend dat amper enigiemand haar skoene in dié storie kon vul.
Ek mis die Chris Karsten wat vir ons Abel se Ontwaking en Die Verdwyning van Billy Katz gegee het. Hierdie werk was vir my 'n flou skaduwee van sy vroeëre boeke.
Die boek het só interessant begin, maar het vinnig verflou. Dit was 'n vervelige heen-en-weer gekarring oor 'n skildery, deur karakters wat my nie in die minste geboei het nie. Selfs Ella Neser het haar fut verloor.
Chris Karsten was die skrywer wat my oorreed het dat die genre die moeite werd is om gelees te word, met die Abel Trilogie. Daarna het ek verskeie skrywers aangedurf en boeke gekoop wat buite my normale leessmaak val. Daarvoor sal ek hom altyd dankbaar wees.
Hierdie boek is regtig nie op die standaard wat hy self gestel het nie. Dit is my tweede Chris Carsten DNF, maar ek gee 'n ekstra ster vir die bitter interessante stukkie vooraf.
Dit was nou 'n lekker naweek lees gewees! Ek is nie die wêreld se grootste Ella Neser fan nie. Nee, ek weet nie juis hoekom nie. Seker maar dieselfde rede hoekom jy met party maatjies op die speelgrond lekker speel en nie so graag met die ander nie. Ek is egter altyd mal oor die speelgrond - aka Chris Karsten's se skryfstyl. Maar in GERUGTE VAN 'N ONTVOERING het Ella nogals op my begin groei. Dink dis dalk Harry Grimbeek... Ook nie juis 'n speelmaatjie nie, maar mens gaan hom altyd beloer van die swaai se kant af. Ek hoop ons kry weer 'n Ella en Harry. ❄️❄️❄️❄️❄️ Van my kant af!
The 'hero' of the story, Harry Grimbeeck, is probably one of the most unattractive characters I have come across in a long time; in fact, 'repulsive' would not be too strong a word to describe him and his gang of mercenaries, who relish in employing murder, robbery, blackmail and torture to achieve his narrow, selfish aims. It concludes with an ending which is not only highly improbable, but also utterly unconvincing. Certainly not Karsten's best work to date.