หลงเงา

หลงเงา #1

by ว.วินิจฉัยกุล

341 pages, Paperback

First published January 1, 1993

About the author

ว.วินิจฉัยกุล เป็นหนึ่งในนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ ดร.คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ ซึ่งเป็นนักประพันธ์นวนิยายชาวไทย นามปากกาที่เป็นที่รู้จักอื่นๆ ได้แก่ แก้วเก้า, รักร้อย, ปารมิตา, วัสสิกา และ อักษรานีย์

Reviews

[อ่านเรื่อยๆ มาเรียงๆ · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้ว่ากันตามจริง นักเขียนเก่งมากนะคะ เขียนให้เราอ่านไป อึดอัดกับนางเอกไป นางเอกเป็นคนฉลาด รู้หลัก รู้เหตุ รู้ผลไปหมด แต่มาจนแต้มที่หลงเงา หลงรูปจนปล่อยใจไปรักเขาทั้งที่รู้ว่าเขามีเมียแล้ว ก็น่าจะเป็นไปตามความต้องการของนักเขียนที่เล่าได้สมจริงจนคนอ่านหงุดหงิดเลยเชียว 55+ ตัวนางเอกนั้น ทั้งที่รู้ทุกอย่าง นอกจากหักห้ามใจไม่ได้ ยังแก้ปัญหาแบบที่ไปสร้างอีกปัญหา ช่วงที่อ่านนี่ จะรู้สึกว่านางเอกไม่ฉลาด แต่ตอนจบนั่นแหละ ถึงได้กระจ่างว่าจริงๆแล้ว นางเอกรู้ทุกอย่าง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะหัวคิดได้ แต่หักห้ามใจไม่ได้ อะไรแบบนี้

ตัวเอราวัตนี่ มีความสมจริงมาก มีความผิดความถูกเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ช่วงแรกที่อ่าน คิดไปว่านักเขียนน่าจะออกแบบให้เอราวัตต้องเป็นคนที่สมบูรณ์ทุกอย่างแน่ๆ นางเอกถึงจะหลงเงาได้ แต่ปรากฏว่า นอกจากหน้าตา แทบจะหาดีไม่ได้ แม้แต่คารมยังไม่มี ทำให้คนอ่าน อ่านไป ต่อมความเกลียดยิ่งโต 55+ ขณะเดียวกัน ก็ไม่ค่อยเข้าใจนางเอก คือเมื่อไหร่จะตื่นจากเงา เพราะผู้ชายคนนี้ไม่มีดีอย่างอื่นให้หลงต่อแล้วนะ

ตัวละครที่ชอบที่สุดคือ พ่อของนางเอก เมื่ออ่านถึงพาร์ทของพ่อ จะรู้สึกเย็นใจ ด้วยทั้งบุคลิก คำพูดคำจา ข้อคิดเตือนสติ แบบที่ทำให้เห็นภาพได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นส่วนผสมที่ลงตัวของยุคเก่าและยุคใหม่ มีความเข้าใจโลก แต่พออ่านถึงพาร์ทของแม่ ก็รู้สึกพิกล กลายเป็นว่าแม่เป็นสิ่งตกค้างจากยุคเก่าอย่างแท้จริง อีกทั้งความนึกคิดของแม่ ทำให้เรารู้สึกว่า ผู้หญิงบางคนที่ได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ บางครั้งก็เป็นเรื่องของโชคจริงๆ การได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดี ไม่เคยสร้างปัญหา ทำให้มองคนไม่ออก และกลายเป็นคนมองโลกแคบในเรื่องชีวิตคู่ไปเลย

โดยรวม ตอนที่อ่าน เราอินมากค่ะ ลุ้นมาก ว่าเมื่อไหร่จะจัดการผู้ชายคนนี้สักที แต่พออ่านจบ ความรู้สึกก็จบ สิ่งที่ตรึงใจมีอย่างเดียวคือคำสอนของพ่อ ซึ่งเป็นคำสอนที่นางเอกยึดมากตลอด อันนี้เป็นสิ่งที่ชอบและเป็นสิ่งที่จำได้ฝังใจหลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบ

ส่วนตัวเรานี่ ก่อนหยิบเล่มนี้มาอ่าน บอกตรงๆว่าดูรีวิวแล้วเห็นคะแนนไม่ค่อยเยอะ ไม่ค่อยอยากอ่าน หลายคนบอกว่าพลอยเปลี่ยนสี (หลงเงาภาค 2) สนุกกว่า (ซึ่งจริง ณ ตอนที่เขียนรีวิวนี้ เราอ่านพลอยเปลี่ยนสีจบแล้ว เย้) นั่นทำให้เราเข้าใจที่มาของนางเอกในเรื่องหลงเงานี้ดีขึ้น สิ่งที่เราไม่ได้นึกถึงตอนอ่านเล่มนี้คือ นางเอกยังคงไร้เดียงสาด้านความรัก พอไปอ่านพลอยเปลี่ยนสี จะเห็นเลยว่านางเอกโตขึ้นมาก เพราะต้องเป็นเสาหลักแทนพ่อที่เสียไป นางเอกจะหลุดจากนิสัยในเล่มนี้ไปหลายขั้นเลย ส่วนหนึ่งอาจเพราะภาค 2 เขียนหลังจากผ่านไปแล้วยี่สิบปี (เหตุการณ์ในหลงเงาเกิดขึ้นเมื่อประมาณปี 2536 ราวๆนี้) เพราะงั้น ยังไงหลงเงาเล่มนี้ก็ #แนะนำอ่าน ยังไงก็ต้องอ่านเพื่อที่จะไปอ่านพลอยเปลี่ยนสีต่อได้ #เชียร์ค่ะ

[Muchi Muchima · Rating 3 out of 5]

อ้อมรัก เอราวัต ยังมี มาร์ค อีกคน ไหนจะชนาณัติ อ่อลืม สาธิต อีกคน รู้สึกว่าเรื่องราวโคตรวุ่นวาย ใครเป็นใครเยอะแยะไปหมด

เรื่องนี้อ่านได้เรื่อย ๆ ไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้น แต่แค่คิดว่าถ้าตัวเองได้ไปเห็นเหตุการณ์แบบนี่คงปวดหัวพิลึก