Στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, η Ρόζα Παρκς, μία μεσήλικη μαύρη γυναίκα, μπαίνει σε ένα αστικό λεωφορείο για να τη μεταφέρει στο σπίτι της, μετά από μία κουραστική μέρα στη δουλειά. Εκείνη τη στιγμή, μπαίνοντας στο λεωφορείο, δεν γνώριζε πως αυτό που θα ακολουθούσε, θα άλλαζε τη ζωή της. Το βιβλίο αυτό είναι η ιστορία μιας γυναίκας που με την τόλμη και το θάρρος της πήγε ενάντια στο κατεστημένο και την καταπίεση. Είναι η ιστορία του Άντριου και του Σιλβέστερ, ενός λευκού και ενός μαύρου που ενωμένοι πάλεψαν για τα δικαιώματα της μαύρης φυλής. Είναι η ιστορία της Κλάρας, μιας γυναίκας που βρήκε το σθένος και την ψυχική δύναμη να διώξει το μίσος απ’ τη ζωή της. Είναι η ιστορία του Τζιμ, ενός λευκού που το μίσος και οι ακραίες απόψεις του τον σπρώχνουν σε αδιανόητες πράξεις. Πάνω απ’ όλα όμως, το βιβλίο είναι μία ιστορία για τις φυλετικές διακρίσεις, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις ρατσιστικές ιδέες που ήταν βαθιά ριζωμένες σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής στην Αμερική της δεκαετίας του ’50 και που, δυστυχώς, εξακολουθούν να υπάρχουν και στις μέρες μας. Στο χέρι μας είναι να εξαλείψουμε κάθε ίχνος ρατσισμού και προκατάληψης, έχοντας υπόψη και εφαρ- μόζοντας αυτό που λέει η Ρόζα Παρκς στο βιβλίο «πως ένας άνθρωπος, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο».
Πολλοί από εμάς γνωρίζουμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον άνθρωπο που πολέμησε τις φυλετικές διακρίσεις με τη δύναμη της αγάπης και της ειρήνης. Τον άνθρωπο που πίστευε πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως του χρώματος που μπορεί να έχει το δέρμα τους. Τον άνθρωπο που πίστευε πως μόνο ειρηνικά μπορούν να λυθούν οι όποιες διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στους ανθρώπους. Ποιος όμως γνώριζε ή γνωρίζει για τη Ρόζα Παρκς; Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει ο συγγραφέας Νεόφυτος Νεοφυτίδης με τη νουβέλα του και να μας θυμίζει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Η Ρόζα ήταν μια απλή γυναίκα που ζούσε την ήρεμη ζωή της με το σύζυγό της στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα. Τότε ακόμα δε γνώριζε προσωπικά τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αλλά τον θαύμαζε για όσα πίστευε και για όσα πάλευε ο νεαρός τότε πάστορας. Ο συγγραφέας επιχειρεί να μας δώσει μια εικόνα του τι προηγήθηκε του μεγάλου μποϊκοτάζ των λεωφορείων που ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1955 και διήρκησε 381 ημέρες, γονατίζοντας έτσι το σύστημα μεταφορών της πολιτείας της Αλαμπάμα. Εκείνη την εποχή ίσχυε ακόμα ο νόμος περί φυλετικού διαχωρισμού και ρατσιστικές οργανώσεις όπως η Κου Κλουξ Κλαν (ΚΚΚ) δρούσαν σχεδόν ανενόχλητες, αφού ποτέ δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία ή μαρτυρίες για να καταδικάσουν οποιαδήποτε ενέργεια.
Η Παρκς βρέθηκε μια βροχερή μέρα στη στάση του λεωφορείου, κατάκοπη από την κούραση να περιμένει το όχημα που θα τη μετέφερε κοντά στο σπίτι της. Κουρασμένη όπως ήταν και προσπαθώντας να προφυλαχτεί από της βροχή, δεν πρόσεξε από ποια πόρτα ανέβηκε στο λεωφορείο. Οι έγχρωμοι έπρεπε να ανεβαίνουν από την πίσω πόρτα. Η μπροστά ήταν μόνο για τους λευκούς. Η Παρκς ανέβηκε από την μπροστινή πόρτα και ο οδηγός, ένας λευκός άντρας, την κατέβασε από το λεωφορείο για παραδειγματισμό. Η Παρκς αναγκάστηκε να περπατήσει για ώρες μέσα στη βροχή για να επιστρέψει στο σπίτι της. Από τότε ορκίστηκε να παλεύει για τα δικαιώματά της. Αυτό έκανε την επόμενη φορά που ο ίδιος ρατσιστής οδηγός απαίτησε να μετακινηθεί από τη θέση της στις πιο πίσω σειρές για να καθίσουν λευκοί. Μπορεί η άρνησή της αυτή να οδήγησε στη σύλληψή της, η σύλληψή της όμως οδήγησε τελικά στην άρση του νόμου περί φυλετικού διαχωρισμού στην πολιτεία της Αλαμπάμα.
Ας γίνουμε όλοι σαν τη Ρόζα Παρκς. Ας υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας αλλά και τα δικαιώματα αυτών που δεν μπορούν να τα υπερασπιστούν μόνοι τους. Ας το κάνουμε όμως ειρηνικά, όπως η Παρκς και όπως και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.
Ένα σύντομο βιβλίο, που όμως μεταφέρει τόσα μηνύματα και λεπτομέρειες. Με συγκλόνισε και μου θύμισε για άλλη μια φορά πόση κακία και μίσος μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος, αλλά και πόση θέληση μπορεί να έχει. Μου θύμισε ότι όταν οι άνθρωποι είναι ενωμένοι για έναν κοινό και καλό σκοπό, όλα είναι δυνατά! Θεωρώ ότι τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται από όλους μας, γιατί μας μαθαίνουν πολλά και μας περνούν σωστά μηνύματα.
" Ρόζα Παρκς " Τα βιβλία που εστιάζουν στη ζωή ενός προσώπου, που έχει αφήσει το αποτύπωμα του στη ιστορία του κόσμου, τα αγαπώ ιδιαίτερα. Είναι μια εξερεύνηση για εμένα σε εποχές & γεγονότα, που ποτέ δεν θα ζήσω. Τα βιβλία είναι οι φύλακες της ιστορίας και του αγώνα τούς.
Ο συγγραφέας κύριος Νεοφυτιδης, μας παρουσιάζει μέσα από το μικρό βιβλίο του, το έργο και την ζωή της Ρόζα Παρκς στα πρώτα της βήματα.
Ποια είναι όμως η Ρόζα Παρκς; Η Ρόζα παρκς ήταν μια Αμερικανίδα ακτιβίστρια. Ο λόγος που έγινε γνωστή, είναι ότι αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Φέρει τον τίτλο << Η μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων.>> Φίλη και συνοδοιπόρους στον αγώνα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Με τη ματιά του συγγραφέα, βλέπουμε και μαθαίνουμε πως η Ρόζα Παρκς αναγεννήθηκε από τη στάχτη της φυλετικής κακοποίησης τόσο της Κου κλουξ κλαν όσο και της λευκής φυλής ανθρώπων. Βλέπουμε καρέ-καρέ τις στιγμές και το συμβάν που την ξύπνησε, και έδιωξε τον φόβο της, απαιτώντας τα δικαιώματα της. Όχι ως μαύρη αλλά ως άνθρωπος. Πάλεψε για την ίδια αλλά και για τους δικούς της άνθρωποι, γιατί Η Ρόζα παρκς θεωρούσε όλη τη μαύρη κοινότητα οικογένεια της. Ο συγγραφέας εκτός από την ιστορία της Ρόζας Παρκς μας γνωρίζει και τον martin luther king. Έναν Αμερικάνο ιερέα ειρηνιστή ηγέτη του αφρό αμερικανικού κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων ανθρώπων. Στο βιβλίο ο συγγραφέας αναφέρει φράσεις αυτούσιες που έχουν μείνει στην ιστορία. Η φράση που με γοήτευσε περισσότερο και με έβαλε σε σκέψεις είναι η εξής: "Η αδιαμαρτύρητη σιωπή των καλών ανθρώπων, είναι πιο τραγικό από την καταπίεση και τη σκληρότητα των κακών ανθρώπων. Ας μην ξεχνάμε όμως πως τα μέσα που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον αγώνα μας πρέπει να είναι τόσο καθαρά όσο και ο σκοπός που επιδιώκουμε."
Αν και ο συγγραφέας δεν προσθέτει τίποτα καινούργιο στην ιστορία της, παρά μόνο ελάχιστες μικρές πινελιές, ζωντανέυει με την γραφή και το λόγο του την ιστορία. Διαβάζοντας αισθάνθηκα την αύρα, την πυγμή και τη θέληση της, να παλέψει για τα ιδανικά της.
Και φτάνοντας στο τέλος αυτό που μένει είναι... Τα δάκρυα & τα χαμόγελα των μικρών παιδιών που μεγαλώνουν, που είναι γεμάτα αγάπη, ανθρωπιά και ελπίδα. Μπορούν να νικήσουν όλη την ασχήμια και το μίσος αυτό του κόσμου.
Ένα μικρό βιβλιαράκι που όμως κρύβει κάτι μεγάλο,ένα μάθημα ενάντια στον ρατσισμό. Ο συγγραφέας παίρνει ένα υπαρκτό γεγονός και το δένει όμορφα με λίγη μυθοπλασία. Έτσι καταφέρνει να δώσει το μήνυμα στον αναγνώστη. Εύκολο στην ανάγνωση, απλή γραφή, κατανοητή. Για μένα έπιασε στόχο.