What do you think?
Rate this book
Verval
Volksvertegenwoordiger Roan Storm is samen met twee onwaarschijnlijke bondgenoten onderweg naar het Gemaakte Land. Hij heeft alle reden om de boodschap te geloven die hem heeft bereikt: Meg’aa, de moeder van alle Ath’vacii, verkeert in levensgevaar.
Storm zet alles op alles om zijn moeder voor een verschrikkelijk lot te behoeden. Lukt het hem om haar op tijd te bereiken of is het verval van zijn soort onvermijdelijk?
Ravàn zet zijn zinnen op een andere strijd. Hij blijft in Stede achter om een eind te maken aan het bestaan van bloedpulver. Samen met vrouwe Vrijgeboren belandt hij in een netelige situatie, maar heeft hij aan haar een vriend of een vijand?
Ver van het door bloedkoorts getroffen Stede, herstelt Maïa van Minnewold van de afranseling, die haar ongeboren kind het leven kostte. Tegen alle conventies in gaat zij op zoek naar een remedie die niet alleen haar vader, maar ook de bevolking van Stede, van de bloedkoorts zal genezen.
Storm zet alles op alles om zijn moeder voor een verschrikkelijk lot te behoeden. Lukt het hem om haar op tijd te bereiken of is het verval van zijn soort onvermijdelijk?
Ravàn zet zijn zinnen op een andere strijd. Hij blijft in Stede achter om een eind te maken aan het bestaan van bloedpulver. Samen met vrouwe Vrijgeboren belandt hij in een netelige situatie, maar heeft hij aan haar een vriend of een vijand?
Ver van het door bloedkoorts getroffen Stede, herstelt Maïa van Minnewold van de afranseling, die haar ongeboren kind het leven kostte. Tegen alle conventies in gaat zij op zoek naar een remedie die niet alleen haar vader, maar ook de bevolking van Stede, van de bloedkoorts zal genezen.
352 pages, Paperback
Published August 15, 2021
23 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 7, 2021
Het is alweer enige tijd geleden dat ik deel 1 en 2 van de bloedwetten serie gelezen heb, toch wist ik nog dat ik er toen van genoten heb en zo keek ik al lange tijd uit naar het vervolg. Dus toen Sophia mij vroeg om dit derde deel te lezen en van een recensie te voorzien voor haar blogtour rondom ‘Verval’ zei ik uiteraard volmondig ja.
Ook nu is de gelaagdheid in het verhaal net als met de voorgaande delen weer rijkelijk aanwezig en is het voor mij belangrijk bewust de tijd te nemen om het boek te lezen. Zodat ik goed duidelijk voor ogen heb wat er speelt, wie welke rol vervult, hoe de politiek zich verder ontwikkeld en ontvouwt etc. Toch had ik deze keer minder moeite met vlot lezen en helemaal ingepakt worden door het verhaal. Alhoewel ik opnieuw aan de karakters moest wennen en niet meteen helder voor ogen had welke rol zij eerder vervulde, afgezien van Roan Storm (die vergeet je sowieso niet gemakkelijk).
“Daar kwamen de gedachten, als een kudde op hol geslagen stieren met bloeddoorlopen ogen, brullend en snuivend met stampende poten.”
De schrijfstijl doet qua bewoording soms lichtelijk poëtisch aan en toch leest het gedurende het hele boek soepel naar mijn idee. De zinnen wisselen zich af in lengte en vormen een vlotte tendens. De tekst spreekt tot de verbeelding en laat mij visueel meebewegen in de totale leesbeleving.
“Hoewel hij zijn ogen het liefst stijf wilde dichtknijpen, bedwong hij de impuls en nam hij zijn omgeving in zich op.”
Naast Roan zijn de anderen karakters ook meer van belang in dit boek. Hierdoor voelt het in zijn geheel nog interessanter om meerdere personages te volgen op hun pad en hen beter te leren kennen. Er is wederom ruimte gecreëerd voor een volgend boek in de Bloedwetten serie wat ik absoluut geen probleem vind. De karakters vind ik interessant en boeiend, zij dragen het verhaal en maken het tot een intrigerend geheel omdat elk van hen een andere levenspad te voltooien heeft.
“Voor zoveel dingen was geen ruimte geweest.”
De al dan niet bloederige gebeurtenissen en spannende trektochten geven het geheel vaart en zorgen ervoor dat ik als lezer betrokken blijf bij het inhoudelijke verhaal. Ik wil graag door in de donkere Fantasy wereld, die door bepaalde omstandigheden soms griezelige tikjes realistisch aanvoelt, van onder andere de personages Roan en Ravàn. Soms omdat ik met hen meeleef of soms gewoon puur door nieuwsgierigheid & duister leedvermaak. Wie zal het zeggen? Het verhaal roept gewoon veel op.
“Zou het de komende manen van dit ouderwets Neerlandse kwakkelweer blijven?”
Mocht je net als ik houden van duistere Fantasy en krachtige persoonsontwikkelingen van hoofdpersonages in een verhaal dan zit je absoluut goed met de ‘Bloedwetten’ serie van Sophia Drenth. Een wonderlijk, doch enigszins menselijk, donker fantasierijk vol verhaal waar je als lezer zijnde alleen maar van kan genieten.
Lieve leesgroet, Elsa.
Ook nu is de gelaagdheid in het verhaal net als met de voorgaande delen weer rijkelijk aanwezig en is het voor mij belangrijk bewust de tijd te nemen om het boek te lezen. Zodat ik goed duidelijk voor ogen heb wat er speelt, wie welke rol vervult, hoe de politiek zich verder ontwikkeld en ontvouwt etc. Toch had ik deze keer minder moeite met vlot lezen en helemaal ingepakt worden door het verhaal. Alhoewel ik opnieuw aan de karakters moest wennen en niet meteen helder voor ogen had welke rol zij eerder vervulde, afgezien van Roan Storm (die vergeet je sowieso niet gemakkelijk).
“Daar kwamen de gedachten, als een kudde op hol geslagen stieren met bloeddoorlopen ogen, brullend en snuivend met stampende poten.”
De schrijfstijl doet qua bewoording soms lichtelijk poëtisch aan en toch leest het gedurende het hele boek soepel naar mijn idee. De zinnen wisselen zich af in lengte en vormen een vlotte tendens. De tekst spreekt tot de verbeelding en laat mij visueel meebewegen in de totale leesbeleving.
“Hoewel hij zijn ogen het liefst stijf wilde dichtknijpen, bedwong hij de impuls en nam hij zijn omgeving in zich op.”
Naast Roan zijn de anderen karakters ook meer van belang in dit boek. Hierdoor voelt het in zijn geheel nog interessanter om meerdere personages te volgen op hun pad en hen beter te leren kennen. Er is wederom ruimte gecreëerd voor een volgend boek in de Bloedwetten serie wat ik absoluut geen probleem vind. De karakters vind ik interessant en boeiend, zij dragen het verhaal en maken het tot een intrigerend geheel omdat elk van hen een andere levenspad te voltooien heeft.
“Voor zoveel dingen was geen ruimte geweest.”
De al dan niet bloederige gebeurtenissen en spannende trektochten geven het geheel vaart en zorgen ervoor dat ik als lezer betrokken blijf bij het inhoudelijke verhaal. Ik wil graag door in de donkere Fantasy wereld, die door bepaalde omstandigheden soms griezelige tikjes realistisch aanvoelt, van onder andere de personages Roan en Ravàn. Soms omdat ik met hen meeleef of soms gewoon puur door nieuwsgierigheid & duister leedvermaak. Wie zal het zeggen? Het verhaal roept gewoon veel op.
“Zou het de komende manen van dit ouderwets Neerlandse kwakkelweer blijven?”
Mocht je net als ik houden van duistere Fantasy en krachtige persoonsontwikkelingen van hoofdpersonages in een verhaal dan zit je absoluut goed met de ‘Bloedwetten’ serie van Sophia Drenth. Een wonderlijk, doch enigszins menselijk, donker fantasierijk vol verhaal waar je als lezer zijnde alleen maar van kan genieten.
Lieve leesgroet, Elsa.
January 4, 2026
Dit derde deel van Bloedwetten was echt enorm spannend, ik kreeg het boek niet weggelegd.
Terwijl de innerlijke strijd in Roan doorgaat en je hem ziet veranderen of beter gezegd ziet accepteren wat hij is… breekt de wereld om hem heen af. Maar naar het einde toe zie je dat het fundament voor een nieuwe wereld al vorm begint te krijgen.
Ik kan niets anders zeggen dat ik meteen door ga naar het vierde en helaas ook het laatste deel.
Terwijl de innerlijke strijd in Roan doorgaat en je hem ziet veranderen of beter gezegd ziet accepteren wat hij is… breekt de wereld om hem heen af. Maar naar het einde toe zie je dat het fundament voor een nieuwe wereld al vorm begint te krijgen.
Ik kan niets anders zeggen dat ik meteen door ga naar het vierde en helaas ook het laatste deel.
September 30, 2021
Bloeddorstig naar de finale
'Verval' van Sophia Drenth is het derde en langverwachte deel uit de Bloedwetten serie. Het lange wachten blijkt de moeite waard want de personages hebben meer diepgang en krijgen een grotere rol. Daarnaast heeft ook de schrijfstijl voldoende vaart én zijn er precies genoeg onverwachte plotwendingen om de aandacht van begin tot eind stevig vast te houden. Hoewel de verhaallijnen aan het einde nog niet afgelopen zijn, is er voldoende onthuld om de honger te bevredigen en tegelijk een flinke bloeddorst te ontwikkelen naar het slot van de serie.
‘een nieuw tijdperk stond op til’
Nadat in Stede de hel is losgebroken en de bloedlust de burgers tot waanzin drijft, vluchten Roan Storm en enkele Ath’vacii de stad uit. Ze gaan op weg naar Cyc’l, het land van de Gemaakten, want moeder Meg’aa heeft om Roan gevraagd. Het is dringend want Meg’aa is stervende en er moet iets gebeuren om het verval van hun soort tegen te gaan. Maar gaat Roan op tijd komen om zijn geliefde moedertje te redden? Ondertussen is Maia herstellende van haar afranseling en het verlies van haar ongeboren kind. Ze wordt bijgestaan door Baba, de moeder van Argasz de Staaljager. Maia heeft grootste plannen voor de inwoners van Stede.
Ravàn zint op wraak en gaat achter Eisenwoud aan die van plan is nog veel te gaan verdienen aan het bloedpulver ondanks de gebeurtenissen in Stede. In zijn achtervolging belandt hij op een stoomschip. De nieuwe industriële technieken bieden nieuwe mogelijkheden, nieuwe tijden breken aan. Is het ten goede of ten kwade?
‘Wachten is sterven’
Waar het eerste deel van de serie lange archaïsch aandoende zinnen bezigde was het tweede deel met zijn veel kortere zinnen en directe taal een stuk sneller en meer to the point. Deze trend zet zich door in het derde deel, dat nog wat sneller geschreven lijkt met nog kortere zinnen. De snelheid wordt verder opgevoerd door onverwachte plotwendingen. Zo verlaat Moeder Meg’aa de ondergrondse schuilplaats waarin ze eeuwen vertoefde. Deze gebeurtenis maakt de beleving van Moeder Meg’aa minder statisch, er komt waarachtig leven in de knokerige botten. Bovendien krijgt het verhaal er meer ‘schwung’ door.
Ook de ruimte voor de personages kent een ontwikkeling in de loop der seriedelen. Draaide het in 'Vonnis' nog enkel om Roan Storm, in 'Verlossing' was er al meer ruimte voor de nevenpersonages. Met Verval is de schrijfster helemaal losgebroken want sommige nevenpersonages zijn hoofdpersonages geworden. Zo krijgen Maia, Ravan en Meg’aa zelfs hun eigen verhaallijn.
Kunstig vlecht de schrijfster de verschillende verhaallijnen samen zonder dat het gekunsteld overkomt. De plot is zorgvuldig en harmonieus opgebouwd. Alleen Ravàn raakt ergens halverwege het boek uit het oog om tegen het einde weer op te duiken. Deze draad zal vermoedelijk voortgezet worden in het vierde deel want er is nog een heel verhaal te vertellen.
Heel erg spannend is het niet maar het verhaal blijft fascineren en de nieuwsgierigheid prikkelen. Dit is mede te danken aan de verdiepte achtergronden van de personages waardoor de beweegredenen voor hun acties beter invoelbaar zijn en zij van een goede kennis promoveren naar je beste vriend.
De gruwelijkheden lijken ook minder op de voorgrond te staan in 'Verval' dan in 'Vonnis'. Of het er ook echt minder zijn is de vraag. Wellicht speelt de dichtere nabijheid van de personages een rol waardoor er meer begrip en vergeving ontstaat voor het begaan van de gruwelijkheden.
Toch zijn er ook wel minpuntjes want redactioneel is het boek minder tot in de puntjes verzorgd dan zijn voorgangers. Dit uit zich in zinnen en overgangen die niet altijd even vloeiend verlopen en sporadische onvolkomenheden in lidwoorden en bijvoeglijke naamwoorden.
Vooral het eerste deel bevat enkele niet fijn lopende plekken zoals het verhaal van Ravàn die achter Goedertier aangaat. Het doet wat hakkerig aan. Het deel over het ontstaan van een Meg’aa, valt dan weer op door een wat eenzijdige en weinig verhalende vertelstijl waardoor je het idee krijgt dat er snel informatie toegediend moest worden. Dat wordt gelukkig snel gecompenseerd door een onverwachtse plotwending. Daarna verloopt het verhaal over het algemeen een stuk soepeler en vloeiender.
‘Zelfs als het zo verrekte heerlijk neukt met de schepper van die wetten?’
Seks! Dit deel is niet doordrenkt met gruwelijke seks. Er is maar een scène waar – ik zeg het lekker nog eens- seks in voorkomt Dit is niet te vergelijken met de voorgaande delen. De vraag is ook of deze seks tussen Collignon en LaSoeur een doel heeft want terwijl ze lekker pijnlijke seks hebben, praten ze over het vertrekken naar andere oorden. Het is wachten op het laatste deel om daar achter te komen.
Tenslotte: 'Verval' is niet losstaand te lezen van de andere boeken. Het pakt de draad op waar het vorige deel mee eindigde en blikt maar weinig terug op wat er in de voorgaande delen geschiedde. Het laatste boek dateert van 2017- toch al weer vier jaar geleden- en daarom zou een voorafgaande korte samenvatting van het vorige boek goed van pas zijn gekomen.
Het is echter geen straf om nog eens bloedlustig door het voorgaande deel te razen want zo heeft de bloederige leeservaring nog wat langer mogen duren. Nu is het zaak om tijdens het wachten op het slotdeel niet te bezwijken aan de honger. Gelukkig ontving ik van de schrijfster naast dit recensie exemplaar een ampul met Soerraach om mijn vurige bloed uit te doven tot het tijd is voor …'.Voortbestaan'.
'Verval' van Sophia Drenth is het derde en langverwachte deel uit de Bloedwetten serie. Het lange wachten blijkt de moeite waard want de personages hebben meer diepgang en krijgen een grotere rol. Daarnaast heeft ook de schrijfstijl voldoende vaart én zijn er precies genoeg onverwachte plotwendingen om de aandacht van begin tot eind stevig vast te houden. Hoewel de verhaallijnen aan het einde nog niet afgelopen zijn, is er voldoende onthuld om de honger te bevredigen en tegelijk een flinke bloeddorst te ontwikkelen naar het slot van de serie.
‘een nieuw tijdperk stond op til’
Nadat in Stede de hel is losgebroken en de bloedlust de burgers tot waanzin drijft, vluchten Roan Storm en enkele Ath’vacii de stad uit. Ze gaan op weg naar Cyc’l, het land van de Gemaakten, want moeder Meg’aa heeft om Roan gevraagd. Het is dringend want Meg’aa is stervende en er moet iets gebeuren om het verval van hun soort tegen te gaan. Maar gaat Roan op tijd komen om zijn geliefde moedertje te redden? Ondertussen is Maia herstellende van haar afranseling en het verlies van haar ongeboren kind. Ze wordt bijgestaan door Baba, de moeder van Argasz de Staaljager. Maia heeft grootste plannen voor de inwoners van Stede.
Ravàn zint op wraak en gaat achter Eisenwoud aan die van plan is nog veel te gaan verdienen aan het bloedpulver ondanks de gebeurtenissen in Stede. In zijn achtervolging belandt hij op een stoomschip. De nieuwe industriële technieken bieden nieuwe mogelijkheden, nieuwe tijden breken aan. Is het ten goede of ten kwade?
‘Wachten is sterven’
Waar het eerste deel van de serie lange archaïsch aandoende zinnen bezigde was het tweede deel met zijn veel kortere zinnen en directe taal een stuk sneller en meer to the point. Deze trend zet zich door in het derde deel, dat nog wat sneller geschreven lijkt met nog kortere zinnen. De snelheid wordt verder opgevoerd door onverwachte plotwendingen. Zo verlaat Moeder Meg’aa de ondergrondse schuilplaats waarin ze eeuwen vertoefde. Deze gebeurtenis maakt de beleving van Moeder Meg’aa minder statisch, er komt waarachtig leven in de knokerige botten. Bovendien krijgt het verhaal er meer ‘schwung’ door.
Ook de ruimte voor de personages kent een ontwikkeling in de loop der seriedelen. Draaide het in 'Vonnis' nog enkel om Roan Storm, in 'Verlossing' was er al meer ruimte voor de nevenpersonages. Met Verval is de schrijfster helemaal losgebroken want sommige nevenpersonages zijn hoofdpersonages geworden. Zo krijgen Maia, Ravan en Meg’aa zelfs hun eigen verhaallijn.
Kunstig vlecht de schrijfster de verschillende verhaallijnen samen zonder dat het gekunsteld overkomt. De plot is zorgvuldig en harmonieus opgebouwd. Alleen Ravàn raakt ergens halverwege het boek uit het oog om tegen het einde weer op te duiken. Deze draad zal vermoedelijk voortgezet worden in het vierde deel want er is nog een heel verhaal te vertellen.
Heel erg spannend is het niet maar het verhaal blijft fascineren en de nieuwsgierigheid prikkelen. Dit is mede te danken aan de verdiepte achtergronden van de personages waardoor de beweegredenen voor hun acties beter invoelbaar zijn en zij van een goede kennis promoveren naar je beste vriend.
De gruwelijkheden lijken ook minder op de voorgrond te staan in 'Verval' dan in 'Vonnis'. Of het er ook echt minder zijn is de vraag. Wellicht speelt de dichtere nabijheid van de personages een rol waardoor er meer begrip en vergeving ontstaat voor het begaan van de gruwelijkheden.
Toch zijn er ook wel minpuntjes want redactioneel is het boek minder tot in de puntjes verzorgd dan zijn voorgangers. Dit uit zich in zinnen en overgangen die niet altijd even vloeiend verlopen en sporadische onvolkomenheden in lidwoorden en bijvoeglijke naamwoorden.
Vooral het eerste deel bevat enkele niet fijn lopende plekken zoals het verhaal van Ravàn die achter Goedertier aangaat. Het doet wat hakkerig aan. Het deel over het ontstaan van een Meg’aa, valt dan weer op door een wat eenzijdige en weinig verhalende vertelstijl waardoor je het idee krijgt dat er snel informatie toegediend moest worden. Dat wordt gelukkig snel gecompenseerd door een onverwachtse plotwending. Daarna verloopt het verhaal over het algemeen een stuk soepeler en vloeiender.
‘Zelfs als het zo verrekte heerlijk neukt met de schepper van die wetten?’
Seks! Dit deel is niet doordrenkt met gruwelijke seks. Er is maar een scène waar – ik zeg het lekker nog eens- seks in voorkomt Dit is niet te vergelijken met de voorgaande delen. De vraag is ook of deze seks tussen Collignon en LaSoeur een doel heeft want terwijl ze lekker pijnlijke seks hebben, praten ze over het vertrekken naar andere oorden. Het is wachten op het laatste deel om daar achter te komen.
Tenslotte: 'Verval' is niet losstaand te lezen van de andere boeken. Het pakt de draad op waar het vorige deel mee eindigde en blikt maar weinig terug op wat er in de voorgaande delen geschiedde. Het laatste boek dateert van 2017- toch al weer vier jaar geleden- en daarom zou een voorafgaande korte samenvatting van het vorige boek goed van pas zijn gekomen.
Het is echter geen straf om nog eens bloedlustig door het voorgaande deel te razen want zo heeft de bloederige leeservaring nog wat langer mogen duren. Nu is het zaak om tijdens het wachten op het slotdeel niet te bezwijken aan de honger. Gelukkig ontving ik van de schrijfster naast dit recensie exemplaar een ampul met Soerraach om mijn vurige bloed uit te doven tot het tijd is voor …'.Voortbestaan'.
January 10, 2022
Verval is een boek met twee gezichten; het deel met Roan is snel, duister en vol gevaar, het deel met Maïa heeft een langzamer tempo (maar is niet minder belangrijk). Beide verhaallijnen hebben hun eigen aantrekkingskracht en terwijl ik het verhaal rond Roan las, wilde ik weten hoe het met Maïa ging en andersom.
De ontwikkeling van Maïa is prachtig! Het moment waarop ze zich openstelt voor mogelijkheden en Baba's hulp accepteert (de moeder van Argasz de Doder) is beslissend voor de voortgang van haar eigen verhaal. Stukje bij beetje probeert ze ook een oplossing te zoeken om haar vader te genezen, maar geneest zichzelf eigenlijk ook in dat proces.
Roan heeft met een heel andere orde van 'genezing' te maken, die van Meg’aa... als hij haar kan vinden. Nu haar 'reuk' is verdwenen is ze veel lastiger op te sporen.
En dan zijn er de staaljagers nog... Wonderlijk dat dit alles in een boek past.
Nog eentje te gaan (nog niet te koop op dit moment). Ik wacht nu al met smart.
De ontwikkeling van Maïa is prachtig! Het moment waarop ze zich openstelt voor mogelijkheden en Baba's hulp accepteert (de moeder van Argasz de Doder) is beslissend voor de voortgang van haar eigen verhaal. Stukje bij beetje probeert ze ook een oplossing te zoeken om haar vader te genezen, maar geneest zichzelf eigenlijk ook in dat proces.
Roan heeft met een heel andere orde van 'genezing' te maken, die van Meg’aa... als hij haar kan vinden. Nu haar 'reuk' is verdwenen is ze veel lastiger op te sporen.
En dan zijn er de staaljagers nog... Wonderlijk dat dit alles in een boek past.
Nog eentje te gaan (nog niet te koop op dit moment). Ik wacht nu al met smart.
September 28, 2021
4,5 ***
Het verhaal gaat direct verder waar het tweede boek is gestopt. Ravàn is op de vlucht voor de woedende menigte mensen die op bloed van Ath’vacii uit zijn. Hij voelt dat Meg’aa in gevaar is, maar tijdens zijn vlucht komt Ravàn tot het besluit dat hij zich beter kan richten op het einde maken van het bestaan van bloedpulver dat de mensheid zo in zijn greep heeft. Hij vertrouwt er op dat zijn vrienden Roan zullen vinden en Meg’aa zullen helpen. Je wordt als lezer direct weer getrokken in die bijzondere negentiende-eeuwse aandoende wereld. Sophia Drenth schrijft met oog voor detail, wat zorgt voor een aangename leeservaring. Het is goed te merken dat Sophia veel aandacht heeft besteed aan de opbouw en de uitwerking van zowel de personages als de wereld zelf. Van begin tot het einde blijft het een zeer intrigerend verhaal, waarbij Sophia Drenth goed heeft nagedacht over wat ze wil vertellen. Er is geen woord teveel, er zijn geen overbodige zijsprongen in het verhaal en alle scènes zijn goed uitgewerkt, het geheel klopt gewoon. Ik had geen moeite om weer in het verhaal te komen, tijdens het lezen zijn er korte terugblikken naar wat er is gebeurd en dus kon ik moeiteloos doorlezen.
Wat ik erg sterk vond in dit boek is dat de wereld zelf, zoals die door Sophia Drenth beschreven is, niet stilstaat. Niet alleen de karakters groeien en maken ontwikkelingen door, ook de wereld waarin zij wonen zelf. De industriële vooruitgang staat niet stil, zo hebben de mensen inmiddels geleerd van stoom gebruik te maken. Ik vind het geweldig dat Sophia Drenth ook op dit soort details let.
Naast Roan, Meg’aa en een aantal Ath’vacii uit de vorige delen, spelen de personages Maïa en Baba een grote rol. Vooral van Baba, de moeder van Argasz de Doder heb ik erg genoten. Ze heeft iets over zich wat ervoor zorgt dat mij altijd aan het lachen maakt en waardoor het verhaal op zijn tijd net even wat luchtiger is naast de vele uitdagen en gruwelijkheden die de personages tegenkomen en ondergaan. Maïa is een sterke vrouw, haar tijd ver vooruit. Haar vader is helaas nog steeds erg ziek na het gebruik van bloedpulver en Maïa gaat op zoek naar een geneesmiddel in de hoop de bloeddorst zowel bij hem als alle andere mensen te kunnen genezen. En dan Meg’aa, wat een intrigerend personage! Zij heeft een grotere rol in dit derde deel en je krijgt meer te weten over haar en haar leven. Sophia Drenth heeft met Meg’aa een heel bijzonder personage neergezet.
Verval is, net als het eerste boek uit de bloedwettenserie Vonnis en het tweede boek Verlossing buitengewoon spannend, intrigerend, soms verrassend ontroerend, maar vooral origineel. Daarnaast heeft Sophia Drenth een prachtige schrijfstijl waarmee ze je volledig het verhaal in sleept. Ik kijk enorm uit naar het vierde boek Bloedwetten met de naam Voortbestaan, dat binnenkort verwacht wordt. Ik geef Bloedwetten boek 3 – Verval graag 4,5 sterren.
Het verhaal gaat direct verder waar het tweede boek is gestopt. Ravàn is op de vlucht voor de woedende menigte mensen die op bloed van Ath’vacii uit zijn. Hij voelt dat Meg’aa in gevaar is, maar tijdens zijn vlucht komt Ravàn tot het besluit dat hij zich beter kan richten op het einde maken van het bestaan van bloedpulver dat de mensheid zo in zijn greep heeft. Hij vertrouwt er op dat zijn vrienden Roan zullen vinden en Meg’aa zullen helpen. Je wordt als lezer direct weer getrokken in die bijzondere negentiende-eeuwse aandoende wereld. Sophia Drenth schrijft met oog voor detail, wat zorgt voor een aangename leeservaring. Het is goed te merken dat Sophia veel aandacht heeft besteed aan de opbouw en de uitwerking van zowel de personages als de wereld zelf. Van begin tot het einde blijft het een zeer intrigerend verhaal, waarbij Sophia Drenth goed heeft nagedacht over wat ze wil vertellen. Er is geen woord teveel, er zijn geen overbodige zijsprongen in het verhaal en alle scènes zijn goed uitgewerkt, het geheel klopt gewoon. Ik had geen moeite om weer in het verhaal te komen, tijdens het lezen zijn er korte terugblikken naar wat er is gebeurd en dus kon ik moeiteloos doorlezen.
Wat ik erg sterk vond in dit boek is dat de wereld zelf, zoals die door Sophia Drenth beschreven is, niet stilstaat. Niet alleen de karakters groeien en maken ontwikkelingen door, ook de wereld waarin zij wonen zelf. De industriële vooruitgang staat niet stil, zo hebben de mensen inmiddels geleerd van stoom gebruik te maken. Ik vind het geweldig dat Sophia Drenth ook op dit soort details let.
Naast Roan, Meg’aa en een aantal Ath’vacii uit de vorige delen, spelen de personages Maïa en Baba een grote rol. Vooral van Baba, de moeder van Argasz de Doder heb ik erg genoten. Ze heeft iets over zich wat ervoor zorgt dat mij altijd aan het lachen maakt en waardoor het verhaal op zijn tijd net even wat luchtiger is naast de vele uitdagen en gruwelijkheden die de personages tegenkomen en ondergaan. Maïa is een sterke vrouw, haar tijd ver vooruit. Haar vader is helaas nog steeds erg ziek na het gebruik van bloedpulver en Maïa gaat op zoek naar een geneesmiddel in de hoop de bloeddorst zowel bij hem als alle andere mensen te kunnen genezen. En dan Meg’aa, wat een intrigerend personage! Zij heeft een grotere rol in dit derde deel en je krijgt meer te weten over haar en haar leven. Sophia Drenth heeft met Meg’aa een heel bijzonder personage neergezet.
Verval is, net als het eerste boek uit de bloedwettenserie Vonnis en het tweede boek Verlossing buitengewoon spannend, intrigerend, soms verrassend ontroerend, maar vooral origineel. Daarnaast heeft Sophia Drenth een prachtige schrijfstijl waarmee ze je volledig het verhaal in sleept. Ik kijk enorm uit naar het vierde boek Bloedwetten met de naam Voortbestaan, dat binnenkort verwacht wordt. Ik geef Bloedwetten boek 3 – Verval graag 4,5 sterren.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews