เพลงเพลิน : รักนี้ไม่มีอวสาน

สงครามนักเขียน Season 1 #5

by ใบสน

“พล็อตซ้ำกัน สำหรับพวกคุณมันอาจจะเป็นเรื่องปกติที่พบเจอได้ทั่วไป
แต่สำหรับคนที่มีความฝัน หรือภูมิใจในความคิดของตัวเองอย่างฉัน มันต้องเป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้วค่ะ”
----------
เมื่อความฝันพังทลายลงด้วย ‘คนที่ไว้ใจ’
ก้าวแรกที่งดงามในวงการนักเขียนนิยายของ ‘เพลงเพลิน’ จึงเป็นอันต้องสะดุดลง
นักเขียนหน้าใหม่อย่างเธอ ต้องลุกขึ้นมาต่อกรกับ ‘ลิลล์ลดา’
นักเขียนชื่อดังที่ขโมยพลอตของเธอไป
หากถอยหลัง คือยอมแพ้ ทางเดียว คือต้องสู้เพื่อทวงคืนความยุติธรรม
สังเวียนนี้จึงต้องพิสูจน์กันด้วย ‘ฝีมือ’ และ ‘ความจริง’

เป็นเหตุให้เธอต้องมาพัวพันกับ ‘เวหา’ บรรณาธิการหนุ่มใหญ่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ทว่ายิ่งพบ ยิ่งเข้าใจ ยิ่งผูกพัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ จึงดำเนินไปอย่างช้าๆ แต่งดงาม
การได้พบกับเขา จึงไม่ได้ทำให้เธอได้ความฝันของเธอคืนมา
แต่อาจทำให้เธอและเขาได้พบกับรักแท้...ที่ไม่มีวันอวสาน

241 pages, ebook

First published July 30, 2021

Reviews

[Wanyiwa · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ฟาดกันสมกับคอนเซปต์หลักของเรื่องดีค่ะ แต่ชื่อเรื่องเองกลับไม่บอกอะไรเกี่ยวกับเนื้อหาในเรื่องเท่าไหร่นัก เพลงเพลินเป็นนางเอกที่ฟาดได้ฟาด เธอเป็นนักเขียนหน้าใหม่และเพิ่งเขียนเพียงเรื่องที่สองลงในแพลตฟอร์มเว็บไซต์วัยรุ่นดอทคอมก็จริง แต่พอนักเขียนดังที่เธอเคยชื่นชอบมาลอกพล็อตของเธอไปใช้แบบหน้าด้านๆ เธอก็เดินหน้าสู้สุดตัว ส่วนพระเอกเป็นบก.หนุ่มที่เป็นบก.คู่บุญของนักเขียนสาวคนดัง ปลุกปั้นกันมาจนเป็น(แอบ)เป็นแฟนกัน เพราะรู้จักแฟนสาวของตัวเองดี ก็เลยเอะใจว่าแฟนสาวลอกงานคนอื่นจริงหรือเปล่า ยิ่งพอมีโอกาสได้คุยกับเพลงเพลินและเห็นความเป็นคนตรงๆของเธอ ก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยในตัวแฟนสาวตัวเองมากขึ้นไปเรื่อยๆ

นักเขียนรุ่นใหญ่กับรุ่นใหม่เขาฟาดกันรัวดีค่ะเรื่องนี้ แต่ตัวละครก็จะสุดโต่งคล้ายๆกำลังดูละครอยู่บ้าง เพราะนักเขียนรุ่นใหม่อายุแค่ 23 แต่คำพูดคำจา ความช่างสังเกต และความคิดต่างๆนั้น ดูแก่เกินอายุไปเยอะ จนเสียดายว่าเรื่องมันสั้นไปจนมองไม่เห็นว่าอะไรที่หล่อหลอมมาให้ตัวละครตัวนี้มีความซับซ้อนได้แบบนี้ในอายุแค่นี้เอง ส่วนนักเขียนรุ่นใหญ่นั้นมาครบเซ็ตนางร้ายในละครเลย ทั้งลอกพล็อตแบบไร้ความยางอาย ทั้งวีนเหวี่ยงอารมณ์ขึ้นง่าย ทั้งอีโก้สูงจนอ่านแล้วนึกว่านี่นางคิดว่านางเป็นดาราหรือนักเขียนกันแน่ และทั้งไร้ซึ่งมโนธรรมทั้งปวง

และเพราะเรื่องมันสั้นเหลือเกิน ทำให้คุณบก.พระเอกของเรื่องนั้นเปลี่ยนอารมณ์ความรักได้ฉับไวปานสับสวิตช์ เพิ่งร้องไห้ให้กับผู้หญิงคนนึงมาหมาดๆ ก็มาใจสั่นให้กับผู้หญิงอีกคนนึงได้แทบจะในทันที อันนี้ก็เลยเสียดายอีกที่นักเขียนจำเป็นต้องเร่งพัฒนาการความสัมพันธ์ของคู่พระนางมากไป แถมยังรู้สึกบางๆว่านางเอกของเรื่องก็อ่อยแรงไม่น้อย แถมที่คิดว่าเป็นคนตรงๆน่ะ มันไม่ใช่ตรงๆซื่อๆนะ แต่เป็นตรงๆแบบเจ้าเล่ห์มากกว่า ไม่ว่าจะตอนที่แอบบอกพระเอกอ้อมๆเรื่องความสัมพันธ์ลับๆของบางคน หรือเรื่องพล็อตจบของนิยายเธอ

แต่สิ่งที่เราชอบคือแก่นที่นักเขียนพยายามจะสื่อ ว่าจงอย่ายอมแพ้ให้กับสิ่งที่ไม่ถูกต้องและถึงแม้จะต้องเผชิญกับอิทธิพลที่อาจจะยิ่งใหญ่ไปกว่าตัวเรา แต่คนที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือก็ยังมี และสติคือสิ่งที่จะช่วยให้เรารับมือกับปัญหา นางเอกไม่ได้แค่คิดที่จะเดินหน้าฟาดไม่ยั้งอย่างเดียว แต่เธอยังใช้สติในการแก้ปัญหาไปทีละเปลาะๆอีกด้วย อันนี้คือน่าทึ่งมากสำหรับหญิงสาววัยเพียง 23 ปีที่คิดแก้ปัญหาเพียงคนเดียว ประกอบกับที่นักเขียนใช้การเล่านิยายซ้อนไปในนิยาย ก็ทำให้เราอยากตามอ่านนิยายที่นางเอกเขียนไปด้วย อยากรู้ว่าจะจบยังไง สรุปแล้วใครคือฆาตกร ซึ่งถือว่านักเขียนทำได้ดีเลย เพราะเล่าได้ไม่เยิ่นเย้อ แถมยังมีการวิเคราะห์เรื่องราวในมุมมองนักเขียนให้ได้อ่านด้วย

เรื่องนี้ก็เลยจะออกแนวดุและจัดจ้านหน่อยค่ะ

[Patrawan Dear]

#เพลงเพลิน : รักนี้ไม่มีอวสาน / ใบสน

เป็นเรื่องสั้นที่ไม่ทำให้รู้สึกว่าขาดอะไรไป แม้จำนวนหน้ากระดาษจะไม่มาก เมื่อมาประกอบกับแก่นของเรื่องที่แข็งแรง เข้ากับธีม และการเล่าเรื่องที่ไม่เยิ่นเย้อ ก็ทำให้อ่านได้ไหลลื่นแบบรวดเดียวจบ

อย่างไรก็ตาม ยังมีบางประเด็นที่ไม่ชวนให้เชื่อเท่าไหร่ โดยเฉพาะคาแรกเตอร์ของสามตัวละครหลัก คือ พระเอก นางเอก และตัวร้าย ซึ่งคล้ายว่าจะออกแนวสุดขั้วไปสักหน่อย เลยกลายเป็นว่าออกมาฟาด ๆ กัน ที่ร้ายก็แพ้ไป แล้วก็ตัดจบ ไม่ทันสื่ออารมณ์อะไรกับคนอ่าน แต่ยังถือว่าสื่อสารได้ชัดเจน

เสียดายอีกนิดตรงพระเอกไม่เข้าตาเลย ไม่รู้นางเอกไปติดใจอะไร แต่ถ้าไม่คิดมาก โดยรวมก็อ่านเพลินดีค่ะ :)