Ο Μάθιου Γουάιτ, ο πιο αστείος άνθρωπος του Ηνωμένου Βασιλείου, βρίσκεται άγρια δολοφονημένος στο εξοχικό του. Ο γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο κωμικός, διένυε την πιο λαμπρή περίοδο της καριέρας του, ήταν πάντα ευχάριστος και προσιτός, αλλά φρόντιζε να κρατά την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η τραγική δολοφονία του βυθίζει τον καλλιτεχνικό κόσμο στο πένθος και προκαλεί πλήθος ερωτημάτων για τον δεκαεπτάχρονο, ανάδοχο γιο του, που εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο σκοτεινή, όταν η αστυνομία ανακαλύπτει ένα δεύτερο πτώμα, που σχετίζεται άμεσα με τη δολοφονία του Γουάιτ και θυμίζει ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Η Αρχιεπιθεωρήτρια Έμιλυ Χατζηπέτρου αυτή τη φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν μεθοδικό και προσεκτικό δολοφόνο, που δεν κάνει λάθη και φαίνεται να γνωρίζει τα θύματά του πολύ καλά. Η αστυνομική έρευνα ανοίγει την πόρτα στον κόσμο της δημοσιότητας και της χλιδής, στον οποίο, όμως, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Έναν κόσμο, που είναι φτιαγμένος από λάμψη και φως, αλλά αν πλησιάσει κανείς αρκετά κοντά, ώστε να τραβήξει το χρυσοποίκιλτο κάλυμμά του, μπορεί εύκολα να διακρίνει τη σήψη πίσω από το χαμόγελο.
Η Μαργαρίτα Χαντζιάρα γεννήθηκε το 1989 στην Πτολεμαΐδα και ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Είναι απόφοιτος της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διδασκαλία της Ελληνικής ως Δεύτερης ή Ξένης Γλώσσας. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές και έχει εκδώσει τρία μυθιστορήματα αστυνομικής λογοτεχνίας με πρωταγωνίστρια την Έμιλυ Χατζηπέτρου: Η μάσκα της ψευδαίσθησης (2019), Σήψη (2021) και Αόρατη Γραμμή (2023).
Ένας αγαπημένος κωμικός ηθοποιός δολοφονείται άγρια και σε λίγο χρονικό διάστημα βρίσκεται δολοφονημένος και ο συνεργάτης του. Η Έμιλυ Χατζηπέτρου, μαζί με την ομάδα της θα προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο. Άραγε οι δύο φόνοι συνδέονται; Με τρόπο κινηματογραφικό η συγγραφέας μας συστήνει τους ήρωες του βιβλίου της, μας δίνει τα στοιχεία της υπόθεσης, κάνοντας τον αναγνώστη μέρος του ανθρώπινου δυναμικού που ερευνά την υπόθεση. Παράλληλα γνωρίζουμε και τον δολοφόνο, την σκέψη του, τους λόγους που τον οδήγησαν στο έγκλημα. Η γραφή της Μαργαρίτας Χαντζιάρα είναι απλή και το βιβλίο διαβάζεται εύκολα χωρίς να κάνει κοιλιά. Παρόλα αυτά το λεξιλόγιο είναι προσεγμένο, η πλοκή άρτια δομημένη και καθηλώνει τον αναγνώστη. Στο βιβλίο θίγονται και κοινωνικά θέματα όπως της βίας και των προεκτάσεων που έχει στην ζωή των ανθρώπων, της υιοθεσίας και του συστήματος που αδικεί πολλούς ανθρώπους και της αποσιώπησης σημαντικών γεγονότων που τελικά φέρνουν σήψη στην κοινωνία. Ένα πολύ προσεγμένο βιβλίο από το εξώφυλλο έως και το τέλος όπου πολύ έξυπνα μας προϊδεάζει για το επόμενο. Και ο αναγνώστης μένει με την αγωνία και την προσμονή του επόμενου αφού έχει ήδη ευχαριστηθεί αυτό το βιβλίο. Πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα!
Τώρα τελευταία μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά, να διαβάζω τα δεύτερα βιβλία συγγραφέων και μετά να ψάχνω τα πρώτα τους. Έτσι έγινε και με το δεύτερο πόνημα της Μαργαρίτας Χαντζιάρα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα, με τον ευφάνταστο κι ανατριχιαστικό τίτλο «Σήψη πίσω από το χαμόγελο». Πρόκειται για μια αστυνομική περιπέτεια με πολύ μυστήριο και με πρωταγωνίστρια μια Ελληνίδα, την Έμιλυ Χατζηπέτρου.
Αν κι ομολογουμένως το βιβλίο διαβάζεται ανετότατα και χωρίς να έχεις διαβάσει το πρώτο της σειράς, εν τούτοις προσωπικά θα ήθελα να το έχω διαβάσει, γιατί μου έλειψαν κάποιες πληροφορίες σε σχέση με την αδελφή της πρωταγωνίστριας και στη θέση τους έμεινε πολύ μεγάλη περιέργεια!
Θεωρώ ότι η «Σήψη» θα μπορούσε να γίνει άνετα μια τηλεοπτική ή κινηματογραφική παραγωγή. Η σκοτεινή και υγρή ατμόσφαιρα του Λονδίνου, με την αγωνία και το μυστήριο που περιβάλλει τους ήρωες, δημιουργούν τις καταλληλότερες συνθήκες για τη μεταφορά του έργου στη μικρή ή ακόμα καλύτερα τη μεγάλη οθόνη.
Η Μαργαρίτα Χαντζιάρα ξεδιπλώνει την πολύ έξυπνη πλοκή του βιβλίου της χρησιμοποιώντας πολύ όμορφα την ελληνική γλώσσα, χωρίς περιττές περιγραφές και διηγήσεις. Ευχαριστήθηκα πολύ την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, γιατί χωρίς «φρου φρού κι αρώματα» έλεγε αυτά που έπρεπε να πει, λιτά και σταράτα. Αυτό σε συνδυασμό με την όμορφη έκδοση και την εξαιρετική επιμέλεια του κειμένου, με έκαναν να το κατευχαριστηθώ το βιβλίο. Μου άρεσαν πολύ και οι χαρακτήρες που έπλασε το μυαλό της συγγραφέα, ενώ συμπάθησα ιδιαίτερα τον γερό-πατέρα της Έμιλυ. Μου ήταν πολύ οικείος, σαν ο παππούς που θα ήθελα να είχα.
Δε θα πω περισσότερα, μόνο ότι κλείνει σε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ cliffhunger που μας προετοιμάζει για τη συνέχεια, η οποία ελπίζω να μην αργήσει. Μέχρι τότε εγώ φρόντισα να βρω και το πρώτο της, έτσι ώστε να έχω σφαιρική άποψη για την εξέλιξη της Μαργαρίτας ως συγγραφέα και της Έμιλυ ως αστυνομικής επιθεωρήτριας.
Η αλήθεια είναι ότι περίμενα με μεγάλη περιέργεια το νέο πόνημα της κυρίας Χαντζιάρα, καθώς το ντεμπούτο της μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Στο δεύτερο βιβλίο ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Εξαιρετική χρήση της γλώσσας, δυνατές εικόνες, φρενήρης ρυθμός και μια πλοκή πλεγμένη με μεγάλη μαεστρία, που δεν σταματάει να σε εκπλήσσει! Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι! Στα συν και οι χαρακτήρες. Δένεσαι μαζί τους από τα πρώτα κεφάλαια και αμφιταλαντεύεσαι ποια από τις δύο αδερφές θα προτιμούσες να έχει περισσότερο χώρο στο βιβλίο. Τίποτα λιγότερο από 5 αστέρια για ένα από τα καλύτερα αστυνομικά της χρονιάς!!!
Μετά το πολύ καλό συγγραφικό ντεμπούτο της, η Μαργαρίτα Χαντζιάρα επιστρέφει με το δεύτερο βιβλίο, στο οποίο πρωταγωνιστεί και πάλι η αρχιεπιθεωρήτρια Έμιλυ Χατζηπέτρου. Νέο συγγραφικό σπίτι, οι εκδόσεις Κύφαντα είναι γνωστές για το ποιοτικό χαρτί που χρησιμοποιούν και για τις επιμέλειές τους, οπότε ήδη σαν αναγνώστρια ήξερα ότι στα χέρια μου κρατάω ένα πολύ καλό βιβλίο. Δυνατός τίτλος, δυνατό εξώφυλλο κι ήμουν σίγουρη, αφού η γραφή της με είχε κερδίσει ήδη, πως με περίμενε μια δυνατή και άρτια υπόθεση. Το κινητό της αρχιεπιθεωρήτριας Έμιλυ Χατζηπέτρου χτυπά, η δουλειά την καλεί. Άγρια δολοφονημένος έχει βρεθεί ο Μάθιου Γουάιτ, ο πιο αστείος άνθρωπος του Ηνωμένου Βασιλείου. Το πτώμα του έχει τόσες μαχαιριές που με τη πρώτη ματιά κάνει σαφές το πόση οργή ένιωθε ο δολοφόνος απέναντι του. Την έρευνα θα αναλάβει η Χατζηπέτρου με την ομάδα της, όμως σύντομα, θα κάνει την εμφάνισή του και ο επιθεωρητής ΜακΝτόνελ, με τον οποίο δεν ξεκινά καλά η συνεργασία τους. Οι πρώτες αρμοδιότητες μοιράζονται, η έρευνα ξεκινά και δεν αργεί να βρεθεί δολοφονημένος και ο Κέβιν Μπράουν, ο μάνατζερ του Γουάιτ. Σε αντίθεση με τον πρώτο φόνο, εδώ ο δολοφόνος κυριαρχήθηκε από θεατρικότητα με έναν τρόπο, ο οποίος γεννά ερωτήματα στους αστυνομικούς. Τιμωρία; Υπόκοσμος; Μήνυμα για παραδειγματισμό σε κάποιον τρόπο; Είναι ένας ή δύο οι δολοφόνοι; Παράλληλα, η Άννα, η δίδυμη αδερφή της Έμιλυ, μετά τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου, σκέφτεται τόσο με το μυαλό όσο και με τη καρδιά πως θα συνεχίσει με την επαγγελματική της ζωή. Μια συζήτηση με τον πατέρα της, κύριο Τομ, θα την βγάλει από τις άσχημες σκέψεις, μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Ανοίγει κι ένας άγνωστος άντρας με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του θα την τρομάξει. Ειδοποιείται η σήμανση, η αδερφή της και μερικές στιγμές αργότερα το κινητό της θα χτυπήσει. Θα το σηκώσει η Έμιλυ και το μόνο που ακούει είναι μια ανάσα. Μια περίεργη ανάσα. Έχουν κάποια σχέση ο άγνωστος με αυτόν που έκανε τη κλήση; Τι θέλουν από την Άννα και γιατί; Η Μαργαρίτα Χαντζιάρα, με πήρε από την ζεστή Θεσσαλονίκη και με πήγε σε ένα κρύο και σκοτεινό Λονδίνο. Για άλλη μια φορά φαίνεται πόση έρευνα έχει κάνει. Από τις περιγραφές μέχρι τους βαθμούς των αστυνομικών είναι ορατή η θέλησή της να δώσει στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο με τις ακριβείς συνθήκες του Λονδίνου, ώστε να μη μας ξενίζει τίποτα. Γραφή εξαιρετική, από το πρώτο κεφάλαιο μου έδωσε να καταλάβω ότι θα διαβάζω και ταυτόχρονα θα βλέπω τις εικόνες να περνούν από μπροστά μου κινηματογραφικά. Αφήγηση με ρυθμό που δεν πέφτει, πλοκή σφιχτοδεμένη χωρίς κενά και κοιλιά, περιττές περιγραφές δεν βρήκα. Μικρά κεφάλαια που εντείνουν την αγωνία και το μυστήριο, αγαπημένα αυτά με τις σκέψεις του δολοφόνου και ξεχώρισα το κεφάλαιο 26. Δομημένοι, ρεαλιστικοί χαρακτήρες που θα μπορούσαν να ζουν δίπλα μας και ατμόσφαιρα άκρως ταιριαστή με την πόλη και την πλοκή του βιβλίου. Το κερασάκι στην τούρτα ότι σε συνδυασμό με την αστυνομική πλοκή, η Χαντζιάρα θίγει και κοινωνικά ζητήματα που ακούμε για αυτά καθημερινά. Διαφθορά, βία, υποκρισία, το ζήτημα της αναδοχης και της υιοθεσίας. Η Έμιλυ έχει γίνει αγαπημένη χαρακτήρας (πόσο την αγαπώ όταν πίνει το τσάι της) και συμφωνώ σχεδόν με όλα τα λεγόμενά της. Κλείνοντας το βιβλίο σκέφτηκα πόσα έχει να δώσει η συγγραφέας στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Ανυπομονώ για τη συνέχεια. Έμιλυ, Άννα, κύριε Τομ εις το επανιδείν! Μαργαρίτα, πολλά συγχαρητήρια!
Χαίρομαι όταν διαβάζω πονήματα νέων συγγραφέων και ενθουσιάζομαι όταν διαπιστώνω πως είναι αξιόλογα. Τη Μαργαρίτα Χαντζιάρα δεν την ήξερα, απλά το μυθιστόρημα της «Σήψη» κέντρισε το ενδιαφέρον μου με τον ιδιαίτερο και συμβολικό τίτλο καθώς και το καλαίσθητο εξώφυλλο του. Σίγουρα έχει απαιτήσεις το αστυνομικό μυθιστόρημα που έχουν να κάνουν με το στήσιμο της πλοκής από την αρχή ως το τέλος του, τους καλά δομημένους χαρακτήρες και το λόγο που ρέει με ένταση. Σε αυτά, λοιπόν, τα σημεία η «Σήψη» ήταν προσεγμένη και άρτια δομημένη.
Μια ευχάριστη έκπληξη στο χώρο του Ελληνικού Αστυνομικού Μυθιστορήματος. Η Χαντζιάρα επιδεικνύει εντυπωσιακή ωριμότητα στη γραφή της παρ' οτι πρόκειται για το δεύτερο μόλις μυθιστόρημά της. Η ιστορία που διάλεξε είναι έξυπνη, σφιχτοδεμένη χωρίς κραυγαλέα κενά. Κλιμακώνει σωστά την ένταση, και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Μερικές φορές μόνο διολίσθησε σε λυρισμούς ασύμβατους με το ύφος του βιβλίου και στην προσπάθεια ανάλυσης των χαρακτήρων παρασύρθηκε στο να πιάσει το "νυστέρι" και να τους απογυμνώσει πλήρως μπροστά στον αναγνώστη της στερώντας του τη χαρά το κάνει μόνος του. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο το κείμενο μοιάζει σαν να γράφτηκε στα Αγγλικά και μεταφράστηκε ανάποδα. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για αστυνομικό που δεν έχετε ξαναδιαβάσει κι αξίζει να το κάνετε.
Αγόρασα το βιβλίο Σήψη πίσω απο το χαμόγελο επηρεασμένη απο τις διθυραμβικές κριτικές για να διαπιστώσω τελικα ,πως επρόκειτο για ενα απο τα καλύτερα βίβλια που θα διάβαζα τη φετινή χρονιά. Η Σήψη λοιπον, δικαίως αξίζει 5 αστέρια και για μένα η συγγραφέας Μαργαρίτα Χαντζίαρα κάταφερε να δημιόυργησει μια ηρωιδα την επιθεωρητρια Εμιλυ Χατζηπέτρου που ήρθε οχι μόνο για να μείνει αλλα και για να ξεχωρίσει στο χώρο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Πόσο χαίρομαι που γνώρισα αυτη την πολλα υποσχόμενη συγγραφέα με αυτο το αστυνομικό μυθιστόρήμα που αποτελεί ενα λογοτεχνικο διαμάντι.Ανυπομονώ να διαβάσω και το πρώτο βιβλιο της τώρα που λάτρεψα το δευτερο πόνημα της. Το βιβλίο σε κερδίζει απο τις πρωτες σελίδες, η πλοκή ειναι άρτια και σφικτή και διανθίζεται με τις παραλληλες ιστορίες των δευτερευόντων χαρακτήρων με αριστοτεχνικό τρόπο χωρις περιτες φλυαρίες και με αψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας.Αριστη πλοκή, προσεγμένη επιμέλεια, δομημένοι χαρακτήρες, όλα συντελούν για ένα τέλειο αναγνωστικό αποτέλεσμα. Η ιστορία ξετυλίγεται στο ψυχρό και μουντό Λονδίνο τοσο μακρια απο τα ελληνικά δεδομένα κι ομως δεν σε ξενίζει καθόλου,η ατμόσφαιρα αποτύπωνεται τοσο ρεαλιστικά που νιώθεις πως βαδίζεις και εσυ με τη ντετεκτιβ Χατζηπέτρου και συμμετέχεις στην ερευνα για την επιλυση της δολοφονίας του Μαθιου Γουαιτ του πιο αστείου ανθρωπου της Βρετανίας. Ποιός και γιατί σκότωσε τον διάσημο Γουαιτ που βρισκόταν στο ζενιθ της καριέρας του? Η λύση του μυστηρίου θα δοθεί με απόλυτη μαεστρία και με το απαραιτητο σασπενς και με ενα φινάλε που σου δημιουργει προσδοκίες για τη συνέχεια.
Η Σήψη είναι το νέο μου αγαπημένο αστυνομικό βιβλίο. Το διάβασα κυριολεκτικά σε ένα βράδυ, εξαιρετικά προοδευτική αφήγηση από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, σε κρατάει συνεχώς και μάλιστα μου έκανε φοβερή εντύπωση ότι δεν έκανε την παραμικρή κοιλιά πουθενά, από την αρχή μέχρι το τέλος. Το ξετύλιγμα και η αφήγηση της ιστορίας δείχνουν ότι η Χαντζιάρα γίνεται όλο καλύτερη (είχα ποντάρει πάνω της από το πρώτο βιβλίο και περίμενα το επόμενο το οποίο είναι ξεκάθαρα αντάξιο των προσδοκιών μου και ΜΑΚΡΑΝ καλύτερο από πολλά γνωστά ονόματα του χώρου...Θα ξαναπώ ότι η Χαντζιάρα γράψει τελείως ευσυνείδητα για πράγματα δύσκολα αλλά κυρίως ότι ανεβάζει ΠΟΛΥ τα λογοτεχνικά στάνταρ στο χώρο του αστυνομικού. Φέρνει την λογοτεχνία σε ένα είδος που ενώ είναι λογοτεχνία ουσιαστικά βλέπουμε μόνο σενάρια και τίποτα άλλο, και για μένα αυτή είναι μια τεράστια συμβολή της συγγραφέως στην ελληνική λογοτεχνία που θα φανεί ακόμα περισσότερο τα επόμενα χρόνια). Για την πλοκή δε θα ρίξω σποιλερς, αγαπώ να διαβάζω για τους χώρους της σηψης και της διαπλοκής και ήταν βαθειά βουτιά το συγκεκριμένο βιβλίο. Όσο για τους χαρακτήρες, μου αρέσει που σιγά σιγά μας αποκαλύπτει τις πτυχές τους όλο και περισσότερο. Τσαρλς για πάντα ❤️ Μπράβο και πάλι μπράβο, αξίζει 100%
Η ''Σήψη'' είναι ένα βιβλίο που σε μαγνητίζει από το εξώφυλλό του. Ήδη από εκεί δηλώνεται το μυστήριο και η κρυφή πλευρά της ζωής κάποιων πρωταγωνιστών του βιβλίου. Το αστυνομικό δαιμόνιο της Αρχιεπιθεωρήτριας Χατζηπέτρου καλείται να λύσει ακόμη μία δύσκολη υπόθεση. Είναι ένα βιβλίο που δύσκολα το αφήνεις από τα χέρια σου, καθώς η πλοκή εξελίσσεται με τέτοιον τρόπο που το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο από την αρχή μέχρι το τέλος. Η κ. Χαντζιάρα με αυτό το βιβλίο της, όπως και με το προηγούμενο, ''η μάσκα της ψευδαίσθησης'', έχει καταφέρει να με κάνει λάτρη της αστυνομικής λογοτεχνίας. Μπράβο!!! Αναμένουμε το επόμενο μυστήριο...
Η συγγραφέας Μαργαρίτα Χατζιαρα συνεχίζει να μας εκπλήσσει θετικά με το δεύτερο συναρπαστικό μυθιστόρημα της! Στο πονημα της η συγγραφέας εστιάζει στην υποκρισία την ψευτιά και την διαφθορά που αποτελούν συνήθεις συμπεριφορές στις μέρες μας και που την συναντάμε συχνά πυκνά σε προσφιλή η ακόμα και συγγενικά μας πρόσωπα! Υπέροχο και συναρπαστικό! Αναμένουμε με αγωνία το επόμενο της!!
Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Χατζιάρας είναι επίκαιρο και εξαιρετικά συναρπαστικό, καθηλωτικό. Η συγγραφέας με το δικό της, ξεχωριστό, μοναδικό τρόπο θίγει σύγχρονα προβλήματα των κοινωνικών συμπεριφορών εστιάζοντας στην υποκρισία, τη σήψη, τη διαφθορά που δυστυχώς δηλητηριάζουν την καθημερινότητα μας. Συνιστάται ανεπιφύλακτα...