"ΑΛΛΑ ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ; ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ; Σκοτάδι έβλεπαν στο μέλλον. Πίσσα ολόμαυρη στο παρελθόν, πριν απ' τη γέννησή τους. Κι αυτό το "πριν", τι ήταν; Ποιοι πρόγονοι που σάπισαν στις μάχες, γέννησαν τον χρόνο τους; Άγνωστο ήταν από ποια διαολεμένη ράτσα κρατούσαν. Σταμάτησε ο νους τους να σκέφτεται τον χρόνο, αλλά τους άρεσε η λύση των κοντυλοφόρων! Δεν πολεμούσαν λοιπόν μόνο για την πατρίδα, για τα χώματα, για τα βουνά, για την ελευθερία; Δεν πολεμούσαν μόνο για να ενωθεί το χαμηλό στο πέλαγος νησί τους με την ελευθερωμένη Ελλάδα; Έξυναν τα κεφάλια τους τα ασυγκράτητα παιδιά. Γατί λοιπόν πολεμούσαν; Τα όπλα τους δεν σημάδευαν τον Τούρκο, αλλά τον ίδιο τον καταραμένο θάνατο; Αν ήταν μπορετό από τα τραύματα κι απ' το μπαρούτι να ξετρυπώσει η αθανασία, τότε καλώς να έρθει θα έμπαιναν με περισσότερη μανία στον όλεθρο της μάχης κι ίσως από ψηλά κάποιος θα έγραφε το θάρρος τους σ' αόρατα τεφτέρια". Στην εκπνοή του 19ου αιώνα δυο έφηβοι εξάδελφοι αποφασίζουν να συμμετάσχουν στην τελευταία επανάσταση της Κρήτης εναντίον των Τούρκων. Η ανάμιξή τους στην Ιστορία σφραγίζει την ενηλικίωση και επηρεάζει την κατοπινή ζωή τους. Στον ορίζοντα του εθνικού χρόνου αναπτύσσεται η προσωπική ζωή των βασικών πρωταγωνιστών, αλλά και των οικογενειών τους. Πεπρωμένα, μάχες, έρωτες, συγκρούσεις, ματαιώσεις και θυσίες συνθέτουν το πολυεστιακό υφάδι της πλοκής. Επαναλαμβανόμενα οικογενειακά ονόματα, σε μήκος σχεδόν πενήντα χρόνων, στήνουν το δέντρο της αθανασίας, καθώς η κρητική συνήθεια προστάζει να μη χάνεται το αίμα στις διακλαδώσεις των αιώνων, με τη συνέχιση της γενεαλογίας. Το αίμα έχει πυκνή σήμανση στην ιστορία, καθώς και το νερό, ως άλαλος δευτεραγωνιστής, με τη συμβολική του σημειολογία. Ως γλώσσα χρησιμοποιείται το κρητικό ιδίωμα, που δίνει πνοή στο αφηγηματικό και ψυχογραφικό ύφος.
Ο Γιώργος Ν. Παπαδάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και Φιλοσοφία, Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ’ όπου έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα Φιλοσοφίας το 1987. Έχει ειδικευθεί στη μεσαιωνική τέχνη και στην τέχνη της πρώιμης Αναγέννησης. Υπηρετεί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το 1989 και σήμερα είναι Διευθυντής σχολείου στην Αθήνα.
Έργα του: Ιστορία μιας ανοχύρωτης νιότης, μυθιστόρημα, Εστία 1994 Ο Ιούλιος δεν έχει τύψεις, ποιητική συλλογή, Δωδώνη 1999 Μικρή ιστορία του φωτός στη θρησκευτική τέχνη του Βυζαντίου και της Δύσης – το φως και το σώμα, μονογραφία, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2014 Η πρώιμη Αναγέννηση στην ιταλική ζωγραφική, μελέτη, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2015 Ο Ταχυδρόμος, μυθιστόρημα, Εστία 2018, (Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2019) Άτακτο αίμα, μυθιστόρημα, Εστία 2021.
Άλλο ένα ιστορικό μυθιστόρημα που είναι πολύ περισσότερο ιστορία και πολύ λιγότερο μυθιστόρημα.
Η ιστορία απλώνει πάρα πολύ σε μήκος χωρίς να βαθαίνει καθόλου, και οι ήρωες μπαίνουν και βγαίνουν στη ροή χωρίς συνοχή. Τα επεισόδια απλά συμβαίνουν, στοιχεία που μοιάζουν σημαντικά στη συνέχεια ξεχνιούνται εντελώς. Ειδικά στο τρίτο από τα τρία μέρη οι ήρωες λειτουργούν ως απλό σκηνικό πάνω στο οποίο διαδραματίζονται τα ιστορικά γεγονότα.
Αχρείαστα φλύαρες περιγραφές. Σε άλλα σημεία πομπώδεις προτάσεις από Russian novels.
Μετά τον εξαιρετικό Ταχυδρόμο,ο Παπαδάκης συνεχίζει στα ίδια υψηλά και απαιτητικά επίπεδα ποιότητα.Ο τύπος είναι πραγματικά ωραίος παραμυθάς.Ίσως ξέφυγε λίγο στο μέγεθος αλλά το συνολικό αποτέλεσμα ήταν πολύ ελκυστικό.